01/03/2026
W ostanią niedzielę zakończyliśmy kolejne doroczne międzynarodowe seminarium z zakresu Mok Yan Chong dopasowane poziomem zaawansowania do umiejętności tegorocznych uczestników.
Wielką inwencją w rozwijaniu takich przyrządów treningowych wykazały się ośrodki kung fu w prowincji Fujian, osiągając swoje apogeum od czasów panowania dynastii Qing w XVII wieku. Wiodącą rolę w tym zakresie odegrał system Ving Tsun Hok Kuen z Ving Tsun (Pięść Białego Żurawia z powiatu Yongchun w Fujian). Było ich 13 lub 14 z centralnym słupem po środku, posiadającym imitację ludzkich ramion.
Stał się on pierwowzorem na którym oparł swoją konstrukcję jednego z manekinów i koncepcję systemową ćwiczenia na nim w XIX wieku Dr Laung Jan z Foshan w prow. Guangdong.
Mok Yan Chong, zamocowano także do pokładów sampanów grup operowych Hung Suen (Czerwonych Dżonek). Posiadał cztery ramiona umieszczone w stosunku do siebie pod kątem prostym. Kolejna wersja rozwojowa posiadała jedynie trzy ręce, by ukryć przed niepożądanymi oczami zasady pracy nóg. Jest praktykowana do dziś w niektórych szkołach np. w Wietnamie z linii przekazu Yuen Chai Wan.
Najbardziej popularny współcześnie manekin Mok Yan Chong został rozwinięty ok. 1850 r. w szkole mistrza Leung Jan. Początkowo był to słup wkopany w ziemię. Z czasem zaczęto mocować go elastycznie na listwach.
W formach kuen to systemu Ving Tsun kuen stanowiących zamknięty logiczny cykl, a już w tak specyficznym kształceniu jak manekiny treningowe, zawarte są „klucze” do stosowania zestawów technik, szczególnie kiedy przeciwnik sprowokuje błąd, który trzeba naprawić by być dalej skutecznym. Głównym problemem wynikającym z tak popełnianych błędów, jest wypadnięcie poza właściwą linię obrony i ataku. Zatem wiele technik poprzedzających te naprawiające techniki wykonuje się z błędem.
W czasach, kiedy Ving Tsun kuen było praktycznym narzędziem nauki strategii i technik walki jego konstrukcja manekina stanowiła sekret, a tym bardziej jego techniki i pryncypia posiadające wysoki stopień trudności i oparte o kilka poziomów pojmowania związanych z rozumieniem filozoficznych aspektów zwartych w filozofii związanej z yin/yang, bagua, wykorzystaniem energii wewnętrznej, wybuchowej i spiralnej, wreszcie sposobów przejmowania tzw. energii pożyczonej od przeciwnika, wprowadzonych w kung fu od końca XVII wieku. Zaawansowanie adepta Sifu może łatwo rozpoznać po dźwięku, jaki wydaje manekin w czasie ćwiczenia.
Kluczem do sukcesu w tym treningu jest wiedza „wewnętrzna”. Poszczególne sekwencje ruchowe nie są zwykle technikami przeciwko jednemu przeciwnikowi, ale nauczają strategii walki z wieloma przeciwnikami. Czasami korpus manekina dodatkowo jest „w wyobraźni” tj. przesunięty nieco w bok. Podobnie nie poruszają się kończyny manekina. W związku z tym niektóre ćwiczone tu techniki w prawdziwej walce wykonuje się „na odwrót”.
Last Sunday, we concluded another annual international seminar on Mok Yan Chong, tailored to the skill level of this year's participants.
Kung fu centers in Fujian Province demonstrated great inventiveness in developing such training devices, reaching their peak during the Qing Dynasty in the 17th century. The Ving Tsun Hok Kuen system from Ving Tsun (White Crane Fist from Yongchun County, Fujian) played a leading role in this field. There were 13 or 14 of these, with a central pole in the middle, imitating human arms.
This became the prototype upon which Dr. Laung Jan from Foshan, Guangdong Province, based his design of one of the mannequins and his systemic concept for practicing on it in the 19th century.
Mok Yan Chong was also attached to the sampans of the Hung Suen (Red Junks) opera troupes. It had four arms placed at right angles to each other. A subsequent development had only three arms to conceal the footwork principles from prying eyes. It is still practiced today in some schools, for example, in Vietnam, from the Yuen Chai Wan lineage.
The most popular modern dummy, Mok Yan Chong, was developed around 1850 in the school of Master Leung Jan. Initially, it was a pole dug into the ground. Over time, it began to be flexibly mounted on slats.
The kuen forms of the Ving Tsun kuen system, which constitute a closed logical cycle, and even specific training such as training dummy training, contain "keys" to applying sets of techniques, especially when the opponent provokes a mistake that must be corrected for continued effectiveness. The main problem resulting from such mistakes is falling outside the proper line of defense and attack. Therefore, many techniques preceding these corrective techniques are executed incorrectly. In the days when Ving Tsun Kuen was a practical tool for learning combat strategies and techniques, its dummy design was a secret, and even more so, its techniques and principles, which were highly complex and based on several levels of understanding related to understanding philosophical aspects contained in philosophies related to yin/yang, bagua, the use of internal, explosive, and spiral energy, and finally, methods of absorbing so-called borrowed energy from an opponent, introduced in kung fu from the late 17th century. A Sifu's advancement can be easily recognized by the sound the dummy makes during practice.
The key to success in this training is "internal knowledge." Individual movement sequences are usually not techniques against a single opponent, but teach strategies for fighting multiple opponents. Sometimes, the dummy's body is also "imaginary," meaning it is slightly shifted to the side. Similarly, the dummy's limbs do not move. Therefore, some techniques practiced here are performed "in reverse" in real combat.
12/02/2026
23/12/2025