Tripower Sport

Pogoda na starcie to zawsze niewiadoma. Pamiętajcie, że większość modeli okularów w ofercie TRIPOWER kupicie w zestawach jasne+ciemne z dużą zniżką!
Link w komentarzu!

Pierwszy odcinek mini-serii z zawodniczkami i zawodnikami, którzy zakwalifikowali się na Mistrzostwa Świata. Krótkie, dynamiczne rozmowy o tym, co u nich słychać, jak przebiegają przygotowania i… jak wygląda życie w miejscach, w których na co dzień trenują. Bez napinki — luźno, otwarcie i na bieżąco.

Zaczynamy od spotkania z Agnieszką Gadomską, która swój slot na Mistrzostwa Świata wywalczyła już rok temu w Poznaniu. Rozmawiamy w przeddzień jej kolejnego startu — dokładnie w tym samym miejscu.

Musimy się pogodzić z tym, że ranki będą już dość rześkie. Wiatrówki TRIPOWER pomogą zachować komfort na starcie, a kiedy zrobi się trochę cieplej można je zawsze zwinąć w kulkę i schować do kieszeni.

Na zdjęciu TRIPOWER Genie Plus 279zł

Pytanie do Agnieszki Gadomskiej?
Wyglada na to, że to dobry moment, ponieważ na dziś planujemy z Agą rozmowę do najbliższego odcinka podcastu :)

Zapowiada się pochmurny poranek jutro w Tallinie. Nie dziwi więc wybór NR7 w wersji Light ;)
Przypomnę przy okazji :) że na stronie (link w komentarzu) możecie kupić większość modeli w zestawach Light plus Mirror. To nie tylko zestaw na każdą pogodę, ale również wyjątkowo korzystne ceny.
P.S.
Powodzenia Maćku! Minie jak pięć minut :)

Takie zdjęcie mi się dziś wylosowało :) 2018 rok, Marta Łagownik i Michał Oliwa z mistrzowskimi tytułami na dystansie sprinterskim w Suszu. To nie tylko sukces zawodników, ale również satysfakcja zawodowa z pracy z najlepszymi.
Osiem lat… można całą podstawówkę zaliczyć :)
Dziś Marta szykuje się do debiutu na Mistrzostwach Świata IRONMAN na Hawajach a Michał układa plan gry na swój debiut na ironmanowej połówce w najbliższy weekend.

Niewiele ponad miesiąc pozostało do końca sezonu tri w Polsce. Ciśnijcie i korzystajcie z każdej chwili, bo potem pół roku mordoru za oknem :)

To chyba ten żółty kolor :) 2:25:18 na 100km to prawie 3 minuty szybciej niż rok temu. Setka to ostatnie z „wyzwań”, które mi zostało w tym roku. Co roku mam kilka takich zadań do zrobienia szybciej, będących trochę substytutem zawodów na których pojawiam się raczej z aparatem.
Uprzedzając coroczne komentarze, wiem, że na „takim rowerze” to żadne halo i ta średnia to też zadne halo. Ale mnie cieszy :)
Życzę więc Państwu na resztę sezonu zadowolenia z siebie, rzeczy małych i nieustającego pasma sukcesów! :)