Educatornia

🔑Dlaczego nauczycielom trudniej przekształcać pracę na poziomie relacji?👇

🔒W środowisku brakuje odważnych, empatycznych liderów. Zaangażowanie w pracę wyrasta z autonomicznego działania opartego na wzajemnym szacunku i zaufaniu.
Osoby zajmujące kierownicze stanowiska w edukacji nie mają wielu okazji do rozwijania swoich kompetencji w obszarze przywództwa. W kierowaniu oświatą wciąż w cenie pozostają, sprawna organizacja papierowej rzeczywistości i zarządzanie z poziomu zajmowanego stanowiska, któremu bliżej do szefowania niż liderowania.

🔒Budowanie satysfakcjonujących więzi obejmuje wiele obszarów. Przekształcanie relacji nie opiera się jedynie na kontaktach interpersonalnych z kolegami i koleżankami z pracy. Na poziomie szkoły zaspokojenie potrzeby bezpieczeństwa i przynależności obejmuje również troskę o relacje z uczniami i ich rodzicami. Ta relacyjna wielopłaszczyznowość jest dużo bardziej wymagająca, pochłania więcej czasu, energii i zaangażowania.

🔒Społeczna degradacja zawodu hamuje dążenie do zmiany. Potrzeba budowania i utrzymania pozytywnego obrazu własnej osoby jest uniwersalna. Trudniej ją zaspokoić, gdy mówienie o sobie ‘jestem nauczycielem’ jest dla wielu powodem do wstydu, bardziej niż do dumy. Społeczny brak szacunku do zawodu w znacznym stopniu hamuje zdolności i możliwości nauczycieli do przekształcania swojej pracy. Jako poszukiwacz sensu i znaczenia w pracy belfer ma też nie po drodze ze strajkowaniem, jako formą upominania się o siebie. Dzieje się tak dlatego, że to oznacza bycie w klinczu pomiędzy jednoczesnym utrzymaniem i odrzuceniem motywacji wynikającej z poczucia sensu oraz znaczenia wykonywanej pracy.

Wbrew powszechnemu przekonaniu, nie ma bezpośredniego związku pomiędzy stresem i/lub nadmiarem obowiązków, a wypaleniem zawodowym.

Wypalenie zawodowe ma trzy filary.
Pierwszy osobowy wynika ze skłonności do nierealistycznych ambicji lokowanych w pracy.
Drugi relacyjny dotyczy frustracji spowodowanych trudnymi relacjami ze współpracownikami czy klientami.
Trzeci organizacyjny może wynikać z niejasności dotyczących roli zawodowej, braku narzędzi i kompetencji, które umożliwiają efektywne wykonywanie zadań.

Nadużywamy pojęcia "wypalenie zawodowe", trochę jak pojęcia "depresja" 'Jeśli wpada nam do buta mały kamyk, początkowo nie zwracamy na niego uwagi. Ale w końcu przez ten niepozorny kamyk nie jesteśmy w stanie iść'. Rozmowa z dr Joanną Heidtman o wypaleniu zawodowym

"...cel, do którego dążymy, jest ważny, ale jeszcze ważniejszy jest konkretny plan działania. Plan, który zakłada zarówno samodyscyplinę, wysiłek, jak i pewną niewygodę."

Motywacja. Argument: "Nie mam czasu" to jedna wielka wymówka Ci, którzy mają poczucie, że stoją w miejscu, nie wiedzą, od czego zacząć ani nawet jaka jest ich pasja, oczekują, że któregoś dnia obudzą się, wstaną i coś ich olśni. Ale motywacja tak nie działa.

Kompetencje osób zajmujących się poradnictwem zawodowym obejmują wiedzę i umiejętności, które wpisują się w obraz wielu profesji.
Wspieranie innych w konstruowaniu ich osobistych karier to często łączenie roli doradcy, konsultanta, coacha/trenera.

„Nie istnieje coś takiego jak prawdziwa samowystarczalność. Osoby zdrowe żyją w efektywnej współzależności, co znaczy – i jest mnóstwo badań, które to potwierdzą – że im lepiej wiemy, jak zwracać się do innych ludzi, tym bardziej możemy im ufać, tym lepszy mamy kontakt ze sobą i tym łatwiej jest nam na przykład zwrócić się do ukochanej osoby, kiedy czujemy napięcie lub przygnębienie. Tym silniejsi jesteśmy jako osoby, tym lepiej czujemy się ze sobą i tym bardziej jesteśmy zdolni podejmować autonomiczne decyzje.”

Susan Johnson, psychoterapeutka, współtwórczyni terapii skoncentrowanej na emocjach
fot womanizer

‘Czy bycie w czymś dobrym to kwestia wrodzonych zdolności i talentu, czy pracy wytrwałej?'.

‘Dlaczego niektórzy z nas pracują, pracują wytrwale i do skutku, aż osiągną swój cel, podczas gdy inni szybko poddają się i rezygnują?’.

Koncepcję Growth mindset i Fixed mindset opracowaną przez amerykańską psycholożkę Carol Dweck uważam za istotną w perspektywie podejmowania decyzji co do dalszej ścieżki edukacyjnej przed którą stają licealiści.
Ale nie tylko. Nastawienie na rozwój to postawa, która może im również pomóc w lepszym radzeniu sobie z wyzwaniami, które czekają na nich już po wejściu na rynek pracy.

Szybkie tempo zmian oraz ich nieuchronność sprawiają, że żyjemy w świecie, w którym nic nie jest pewne i wszystko może się zdarzyć. Niepewność i nieprzewidywalność oznaczają, że pokolenie dzisiejszych nastolatków będzie prawdopodobnie podejmować pracę w kilku zawodach.
Scenariusz w którym wybór kierunku kształcenia i zdobycie kwalifikacji oznacza podjęcie pracy w zawodzie, który wykonujemy do końca życia praktycznie przestaje istnieć.

Konieczność samodzielnego konstruowania kariery oznacza gotowość na zmianę kierunku, gdy wymaga tego sytuacja. Dlatego tak ważna staje się umiejętność rozumienia siebie i własnego działania w otaczającym nas świecie.
Oprócz twardych kompetencji potrzebna jest umiejętność radzenia sobie z własnym emocjami, zarządzania lękiem, zdolność przewidywania zagrożeń i zapobiegania im.
‘Jak podchodzę do wyzwań?’.
‘Jak zachowuję się w obliczu niepowodzenia lub krytyki?’.
To pytania, które warto sobie zadać.

I choć sama koncepcja Carol Dweck miała wczoraj swoich zwolenników jak i sceptyków, mam nadzieję, że skłoniła moich uczniów do refleksji.
Mnie również. Po raz kolejny uświadomiłam sobie, że mam niezwykłe szczęście i przywilej pracować z mądrymi, dojrzałymi i świadomymi siebie nastolatkami.

Alicja Bania Julia dziękuję za możliwość uczestnictwa w wydarzeniu. To co robicie jest mega potrzebne.🙏💛

Współczesny etos pracy wymaga od nas robienia więcej i szybciej. Dlatego często wpadamy w pułapkę przekonania, że wielozadaniowość to niezwykle przydatna umiejętność i jedyny sposób, żeby radzić sobie z natłokiem zadań.

Jednak ludzie to nie maszyny. Jesteśmy zaprogramowani do sekwencyjnego wykonywania zadań. Nasze mózgi nie są w stanie koncentrować uwagi na dwóch rzeczach jednocześnie.

Wielozadaniowości można się nauczyć, jednak będzie to umiejętność polegająca na zręcznym przerzucaniu uwagi z jednego zadania na drugie. Nigdy nie osiągniemy takich wyników jakbyśmy skoncentrowali się na jednym zadaniu.

Taki oto dokument wpadł mi w ręce. Pożółkła kartka zapisana maszynową czcionką.
Wciąż słyszę jej charakterystyczny stukot :)

Był rok 1999, kiedy kol. Borkowska otrzymała taką oto kartę oceny pracy. Miała 27 lat, czyli dokładnie 24 mniej niż dziś.

I choć dokument archaiczny, słowo jako żywe przetrwało próbę czasu.

Kol. Borkowska ma wciąż duże trudności z właściwym prowadzeniem dokumentacji, co w znacznym stopniu może utrudnić życie osobom z nią obcującym.

Dziś już wiem, że trudności te wcale nie są spowodowane prowadzeniem dwóch oddzielnych dzienników, tylko tym, że kol. Borkowska analityczne skłonności umysłu ma w zaniku. Miała i ma.

Zatem, oto co następuje. Kol. Borkowska nie zamierza nad tym pracować. I niech nikt nie oczekuje od niej poprawy i zwiększenia dyscypliny w tej materii. Kol. Borkowska będzie za to nadal z wielką chęcią poprawiać się w kwestiach innych niż systematyczne prowadzenie Librusa :)