Z Armatką Na Piersi

Piękne trio z przodu, na prawej White, ktory w sobotę zagrał 90 minut, jest kreatywna pomoc z Eze i Saką na ławce.

It's fine! COYG 💪

Dobrze, że niektórzy jednak wciąż wierzą, że można wygrywać mając radość z futbolu. 😀

Oglądaliście to widowisko?



Fot. canalplus

Ważna rzecz więc zapraszam tutaj na licytację charytatywną specjalnej koszulki. 😀👇👇

PS. Sprawdźcie komentarze.

Jest Saka na ławce, jest Zubimendi w pierwszym, tu chyba (niestety) zero zdziwienia. Dla Norgaarda zabrakło miejsca na ławce. 🙉

Na dodatek kolejny start Havertza na rzecz Gyokeresa już może zdziwić. Jak myślicie, czym to jest spowodowane?

To już koniec czy gramy dalej?

Matematycznie i fizycznie - wciąż wszystko w nogach Kanonierów.

Wierzycie w to?💪💪

COYG!

Rozmyślania przed meczem👇

Każdy kibic przyzna, że nie ma lepszego uczucia niż ta niepewność przed ważnym meczem. Ten moment, kiedy twoja drużyna strzela gola lub podnosi trofeum - do tego przecież się dąży w życiu kibica, tego się pragnie.

Z drugiej strony, uczucie porażki - do niego można się odrobinę przyzwyczaić, to element gry. Ale porażka w finale lub decydującym o mistrzostwie meczu? O tym ma się ochotę zapomnieć, wyrzucić z pamięci na zawsze.

I tak właśnie działa żywot kibica, droga w niepewność i w nieznane. Choć zapewne wiele z nas miało ochotę już to rzucić i poświęcić się hodowli jedwabników lub innemu, mniej stresującemu hobby, kibicowanie za bardzo wciąga. Kolejny ważny mecz, nowy sezon, nowe transfery, nowy trener, wraz z nimi zapewne nowe nadzieje.

To uzależnia, wciąga jak używka. Na szczęście jest zdrowsze, choć osoby z chorobami serca mogłyby się nie zgodzić.

Identyfikujemy się nierzadko z drużynami, które ktoś nam kiedyś pokazał. Czasem są oddalone o 11 tysięcy mil. Czy to ma sens? Jeśli Ty tak uważasz, to ma. W końcu liczy się to co się czuje, a w tym uczuciu zwyczajnie nie ma logiki.

Kibicowanie to nie tylko hobby. To stan umysłu. A Ty? Dlaczego wciąż wracasz?
Zostaw swoją odpowiedź - ciekaw jestem, ilu z nas jeszcze wierzy, że "ten/następny sezon będzie nasz” oraz jaka jest Twoja historia kibicowania.

COYG!


Fot. Arsenal

Arsenal w półfinale Ligi Mistrzów drugi rok z rzędu. Bez wykrzynika, bez fajerwerków. Mecz do zapomnienia, choć warto oddać że do końca chcieliśmy strzelić gola, a nie było obrony Częstochowy.

Niby miło, choć za 4 dni Kanonierzy grają na Etihad. 🙉 Dziś się udało, z lepszym rywalem będzie dużo ciężej.

Ale zostając przy temacie kolejnego pojedynku w LM.
Arsenal i Atletico ostatni raz spotkali się w półfinale europejskich w 2018 roku, w rozgrywkach LE. Wtedy przegrali dwumecz 1:2, lecz w obronie wymiatał Mustafi, a na skrzydle grał, między innymi Welbeck.

Jak wspominacie tamte czasy, ostatni sezon Arsene'a Wengera?

Fot. Uefa

"Dzisiaj cały mój system jest nerwowy".

Nie będę Was dzisiaj pytał jak widzicie ten rewanż ze Sportingiem i jak Wasze nastroje, bo się domyślam.

Mam do Was tylko jedno pytanie - czy Arteta ma plan B?
Na ten mecz, na resztę sezonu, na to co będzie dalej jego kontraktem?
No bo wiecie, ciężko ciągle powtarzać te same czynności i oczekiwać innych rezultatów.
Plan B, a może nawet C jest potrzebny na już.

Owszem, ciężko wygrywa się cokolwiek jak fundamenty drużyny, czytaj Saka i Odegaard są albo nieobecni poza boiskiem albo nieobecni na nim. Ale kadra jest szeroka, a 7 lat pracy na stanowisku do tytułów zobowiązuje.

To jak, zobaczymy plan B czy czeka nas wiosna ludów, tfu, Arsenalu?

Sceny. Hejterzy dopinają swojego.

Splątane nogi, brak wiary w siebie. Tyle dziś widziałem. Gdzie ta drużyna sprzed paru miesięcy?

Czasem się zastanawiam czy ta drużyna nagle nie potrafi, nie chce czy ma zakaz. 🙉

Jak myślicie? Bo ja nie wiem które oblicze Arsenalu zobaczę w kolejnym meczu. Czy znowu haramball czy tym razem może NLD mode?

Północny Londyn, wiosna 2004.

Ciasne i perfekcyjnie przygotowane boisko Highbury było dużym utrudnieniem dla rywali Kanonierów, choć głównie w Premier League. Czy w innych rozgrywkach ta drużyna była równie idealna i bezlitosna?

Otóż od końcówki lutego drużyna Arsene’a Wengera odpadła z:

- Ligi Mistrzów za sprawą Chelsea (wtedy jeszcze Ranierego),

- z FA Cup w półfinale z United,

- oraz w półfinale pucharu ligi z Boro, gdzie wtedy czarowali Juninho P, Mendieta i Zenden.

Ciężko było uznać te porażki za pechowe, rywale byli po prostu lepsi. Za to w lidze, Henry i spółka byli na pierwszym miejscu, po 29 kolejkach wchodzili w resztę sezonu z dziewięcioma punktami przewagi nad niebieskimi sąsiadami ze stolicy.

Co czekało drużynę i kibiców na końcu rozgrywek - to akurat doskonale wiemy, ale po drodze był remis z Manchesterem United, remis z 17. w tabeli Portsmouth, wygrana z Liverpoolem, remis z Newcastle, wygrana z Leeds i w decydującym meczu…ten zwycięski podział punktów na White Hart Lane.
Nie było łatwo, a po drodze kibice mieli sporo okazji do narzekania.

Czy kibice The Gunners wtedy mogli wylewać swoje żale w Internecie? W zasadzie mogli, lecz zdecydowanie więcej pamiętają puby niż fora internetowe.

I dobrze. Kto wie, może gdyby wtedy “kultura” kibicowania była inna może zamiast najbardziej pamiętnego momentu w historii klubu bylibyśmy już wtedy świadkami spektakularnego upadku ery Wengera?

Świat od tej pory się zmienił, fubtol też. Czy na lepsze, ciężko powiedzieć. Premier League już wtedy była mocno rozwiniętą i globalną marką, lecz dopiero teraz można wręcz zajrzeć w życie piłkarzy przez ich okno poprzez media społecznościowe.

Thierry Henry opowiadał o swojej depresji, która towarzyszyła mu w trakcie kariery. Przeglądałem ostatnio zdjęcia z tego sezonu, prawie na każdym widziałem go smutnego lub złego, nawet po strzelonym golu. Sport to brutalny towarzysz, nie każdy jest na to gotowy. Ba, większość nie jest, w końcu zwycięzca jest tylko jeden.

Więc powtórzę się pewnie po raz setny w tym sezonie, ale jeśli uważasz się za kibica - wspieraj tych chłopaków, zamiast dopatrywać się kolejnych elementów i okazji do krytyki.

Historia pamięta zwycięzców, lecz często ich wybiela i pudruje wszelkie wady.

Mam nadzieję, że tak będzie i teraz.

PS. Jeśli dotarłaś/eś aż tutaj, zostaw follow/skomentuj. Dzięki.


Fot. Getty

Przerwa reprezentacyjna sobie, a kibic sobie.

Dziś Southampton podejmuje Arsenal w ramach FA Cup, a ja chciałem Was zapytać. Za czym najbardziej tęskniliście?
Za widokiem angielskiej murawy, intensywnością spotkań czy po prostu za uczuciem oglądania TEJ drużyny?Niezależnie od tego jak grają. 😉

A może za czymś innym?

Dajcie znać w komentarzach.



Fot. SkySports