Ośrodek Jeździecki i Nauka Jazdy Konnej we Wrocławiu

Łopatka do wewnątrz – wgląd według Jean Luca Cornille

Początki i ewolucja:
Łopatka do wewnątrz, opracowana przez François Robichona de la Guérinière, była przełomowym ćwiczeniem, które miało na celu rozwijanie równowagi, siły i funkcjonalności konia. Pierwotnie Guérinière skupił się na jej celach praktycznych, unikając sztywnych definicji. Dopiero Gustave Steinbrecht wprowadził kąt 30° i koncepcję poruszania się na trzech śladach. Jego uproszczenie, choć przydatne w zrozumieniu podstaw ćwiczenia, wpłynęło na błędne interpretacje w kolejnych latach.

Niebezpieczeństwa uproszczeń:
Skupienie się wyłącznie na kącie i liczbie śladów sprawia, że jeźdźcy często pomijają kluczowe aspekty biomechaniki. To prowadzi do takich problemów, jak odwrócona rotacja, brak prawidłowego przywiedzenia wewnętrznej nogi tylnej czy nadmierne napięcia w stawach. Źle wykonana łopatka do wewnątrz może powodować przeciążenia więzadeł, szczególnie w stawie rzepkowym, oraz negatywnie wpływać na kręgosłup. W efekcie zamiast poprawy, koń narażony jest na kontuzje i dysfunkcje ruchowe, które ograniczają jego sprawność i zdrowie.

Najczęstsze błędy:
Wielu jeźdźców skupia się na wyglądzie ćwiczenia zamiast na prawidłowej pracy biomechanicznej. Zbyt mocne zgięcie szyi, brak zgięcia bocznego w odcinku piersiowym kręgosłupa oraz sztywne trzymanie się wizualnych formuł, takich jak trzy ślady czy kąt 30°, to najczęstsze problemy. Konie często wykonują ruchy dzięki wrodzonemu talentowi, kompensując własne braki równowagi, co w dłuższej perspektywie prowadzi do problemów zdrowotnych i napięć mięśniowych.

Prawdziwy cel:
Łopatka do wewnątrz jest jednym z najważniejszych ćwiczeń rozwijających równowagę i funkcjonalność konia. Wymaga jednak prawidłowego ustawienia kłębu w pionie, delikatnego zgięcia bocznego kręgosłupa w odcinku piersiowym oraz dopasowania ćwiczenia do indywidualnych potrzeb i budowy konia. Świadomy trening minimalizuje ryzyko urazów, wzmacnia siłę mięśniową i poprawia ogólną koordynację ruchową. Dzięki odpowiedniemu podejściu, łopatka do wewnątrz może wspierać zdrowy rozwój konia, przekształcając go w silniejszego i bardziej zrównoważonego partnera.

Kochani! pewnie gdzieś popełniliśmy błędy, zaufaliśmy wrogom i nie doczekaliśmy finału w Sądzie, a machina układów i biznesu nas miażdży. Dzisiaj, ze względu na moje zwierzęta muszę schować dumę o wstyd do kieszeni i prosić o wsparcie. Jeśli możecie pomóc, w jakikolwiek sposób lub udostępnić, to będę ogromnie wdzięczna. Nie mogę dopuścić, aby w ramach eksmisji moje psy zostały wywiezione do schroniska, a konie zapewne na rzeź. Potrzebujemy domu. POMÓŻCIE PROSZĘ!

MIEJSCE OCALENIA - uratuj konie, psy i serce człowieka... | zrzutka.pl Pewnego majowego dnia, w niedużym miasteczku Polsce przyszła na świat mała dziewczynka, dziewczynka o sercu przepełnionym marzeniami, oczach z ufnością wpatrzonych w świat i myślach nietuzinkowych… Dziewczynka rosła, a wraz z nią rosły jej marzenia i zachwyt tym, co widziały jej oczy ...

If anyone, anywhere tells you to pull the horses head down (or uses leverage and gadgets to do so) they have no knowledge of healthy horse biomechanics or of correct training.
The horse's nose must always lead, with the poll highest and the gullet open. The base of the ears mustn't be lower than the withers. The jaw must be mobile. If the horse cannot chew and swallow, the hindlegs cannot operate correctly. If the hindlegs cannot operate correctly, the horse will not be able to jump, or stay off the forehand, or stay sound.
"Don’t be obsessed with the head and neck, learn to feel what the hindquarters are doing." ~ Glenys Shandley

Kilka faktów o tym jak funkcjonuje koński mózg:
- mózg konia wysyła 6 razy mniej informacji do oka niż mózg człowieka. Czyli koń jest lepszy w postrzeganiu realnego świata i nie jest tak podatny na iluzję jak człowiek.
- konie mogą uczyć się i zapamiętywać złożone zadania, takie jak pokonywanie parkuru czy wykonywanie programu ujeżdżania, na zasadzie skojarzeń. Obserwacja to również ważny proces przez, który mogą uczyć się nowych zachowań.
- potrafią bardzo szybko i dokładnie przetwarzać informacje wizualne, co pozwala im unikać potencjalnych zagrożeń i z łatwością poruszać się po otoczeniu. Sygnał zarejestrowany w korze wzrokowej jest wysyłany bezpośrednio do kory motorycznej. U człowieka takie informacje są przekazywane, “po drodze”, do kory przedczołowej i tam analizowane.
- biorąc pod uwagę budowę anatomiczną mózgu konia można przyjąć, że węch jest jego najważniejszym zmysłem.
- słabo rozwinięta kategoryzacja percepcyjna: dla człowieka, jeden przedmiot widziany z różnych perspektyw pozostaje tym samym obiektem. Dla konia są to różne przedmioty.
- dostrzegają najmniejsze zmiany, których my nie zauważamy.
- konie nie mają kory przedczołowej, więc nie mogą “budować planów na przyszłość”, przygotowywać zemstę czy snuć sieć intryg.
- mózg przetwarza sygnały bólu w taki sposób, że jego próg jest dosyć wysoki. Oznacza to, że konie mogą nie wykazywać oczywistych oznak bólu, co utrudnia ich opiekunom wykrywanie i leczenie podstawowych problemów zdrowotnych.
- konie mają świetną pamięć i zapamiętują konkretnych ludzi, miejsca i przeżycia przez wiele lat.
- aby wchodzić w interakcje z innymi końmi w swoim stadzie, konie komunikują się niewerbalnie. Ich mózg może interpretować najmniejsze, subtelne zmiany w mowie ciała, wyrazie twarzy i wokalizacji.
- ciało migdałowe umożliwia koniowi doświadczanie emocji a brak kory przedczołowej “zapobiega” ich ocenianiu. Taka kombinacja powoduje, że koń odczuwa różne nastroje ale ich nie analizuje. Dlatego konie nadają się do uczenia ludzi np. asertywności.
- hipokamp to ​​część mózgu odpowiedzialna za uczenie się i zapamiętywanie, która jest dobrze rozwinięty u koni. Pozwala im to zapamiętywać nie tylko konkretne doświadczenia, ale także ogólne koncepcje i wzorce, które mogą zastosować w nowych sytuacjach.
- konie mają osobowość i indywidualne cechy, które są kształtowane przez ich doświadczenia, genetykę i środowisko, wszystko to znajduje odzwierciedlenie w funkcjonowaniu ich mózgu.

Pierwsza rolka o biomechanice! Planuje więcej! Na razie liczę na serduszka za opanowanie capcut!

Only a few words for this one: sometimes our effort to 'protect' them is what actually makes them sick, sore, sad. People open your eyes. Horses are animals of movement, herd life and nature! Don't take that from them 👊

Dlaczego mój koń jest „niegrzeczny”?

Zachowanie jest formą komunikacji. Żaden zwierzak i żaden człowiek nie zachowuje się w dany sposób bez ukrytego powodu. Powody mogą być najróżniejsze, ich podłoże może tkwić w psychice, w materii zdrowotnej, w doświadczeniach nabranych w przeszłości.

Ten post ma na celu przybliżenie problemu, jakim jest brak chęci zrozumienia przyczyn stojących za zachowaniem zwierząt, pochopne etykietowanie i nieadekwatne metody treningowe. Pamiętajcie, że przyczyn zachowań niepożądanych jest znacznie więcej niż tych kilka wymienionych przeze mnie. By rozwiązać problem, kluczowe jest współpraca ze specjalistami, cierpliwość i holistyczne podejście to sprawy.

1. Nieodpowiednie warunki bytowe koni.

Bardzo wiele problemów behawioralnych i zdrowotnych ma podłoże w podstawowej kwestii - konie nie mają zapewnionych swoich podstawowych potrzeb. Każdy, kto decyduje się na opiekę nad tymi zwierzętami, powinien być świadomy, że konie potrzebują codziennego padokowania, stałego dostępu do paszy objętościowej i kontaktu ze stadem. Z przerażeniem obserwuję, że znaczna liczba ludzi decydująca się na zakup koni nie ma PODSTAWOWEJ wiedzy o prawidłowej opiece nad tymi zwierzętami. Do tego grona zaliczają się również niektórzy zawodnicy, hodowcy i właściciele szkółek.

Nikt nie będzie zachowywał się dobrze, jeśli jego potrzeby będą ignorowane i nie będzie mógł wyrażać swoich naturalnych zachowań.

2. Problemy zdrowotne.

Niedopasowane siodła, nieleczone wrzody, zwyrodnienia w kręgosłupie na skutek siłowej jazdy, kulawizny od przeciążeń, ogromna liczba napięć i stanów zapalnych… Brzmi znajomo?

Ogromna liczba koni jest „niegrzecznych”ze względu na problemy zdrowotne. Nader często ignorowane, bagatelizowane i niediagnozowane. Bo przecież „on tak ma od zawsze”, on chce tylko wejść ci na głowę”, „jest wredny”.

Zapewnienie koniowi jak największego możliwego komfortu powinno być dużo wyżej w hierarchii wartości od ludzkich ambicji i samej w sobie jazdy. Koń, który cierpi, będzie nam o tym mówił poprzez swoje zachowanie. Niestety konie są bardzo dobre w ukrywaniu bólu, nie podkulają ogona jak psy, nie wydają zbyt wiele dźwięków. Ich los byłby dużo lepszy wśród ludzi, gdyby ich strategia przetrwania nie opierała się na chowaniu bólu w sobie.

3. Traumy i złe traktowanie ze strony ludzi.

Konie bite, szarpane, dźgane ostrogami, poganiane. Kontrolowane na każdym etapie swojego życia, nie mogące prowadzić z człowiekiem żadnego dialogu. Zdarza się to w każdej szkole i dyscyplinie jeździeckiej, rozpoczynając od jeździectwa naturalnego, poprzez wyścigi, ujeżdżenie, skoki, western, polo. Ludzka ignorancja i ego prowadzi do przemocowych zachowań względem koni. Bo przecież koń musi, koń jest „stworzony do jazdy”, koń niesłuchający się to koń dominujący, którego trzeba „ustawić”.

Później okazuje się, że zwierzęta mają w sobie głęboko sięgające traumy, stany depresyjne, nerwice, są nieufne, skrzywdzone przez ludzką głupotę.

Każde zwierzę zasługuje na etyczne traktowanie. Konie zrobiły na przestrzeni lat niezwykle wiele dla ludzkości. Teraz to nasza kolej zadbać o ich dobro.

4. Brak klarownej komunikacji między człowiekiem a koniem.

Wysyłanie sprzecznych sygnałów, brak znajomości mowy ciała koni, nieumiejętne łączenie technik treningowych. To wszystko prowadzi do nieporozumień i niechęci do współpracy ze strony konia. Dobrej jakości porozumienie ze zwierzętami wymaga cierpliwości, wiedzy, samokrytyki. To my chcemy coś od konia, wobec tego naszym obowiązkiem jest przekazywać mu komunikaty w sposób dla niego jasny, a jednocześnie nie wywierający na niego zbyt dużej presji.

Powodów „niegrzecznego” zachowania jest dużo więcej. Zdarza się, że składa się na nie kilka przyczyn jednocześnie.
Mam nadzieję, że zaczniemy podchodzić do problemów behawioralnych holistycznie, zwracając uwagę na całokształt sytuacji, pozbędziemy się frustracji i chęci chodzenia na skróty poprzez wyżywanie naszych frustracji na zwierzętach.

Prowadzę konsultacje behawioralne online i stacjonarnie na terenie małopolski. W okresie wakacyjnych jest również opcja zorganizowania szkoleń ze mną w Waszych stajniach. Zapraszam do kontaktu w razie chęci poszukania rozwiązań problemów występujących u Waszych koni i dokształcania się w prowadzeniu pozytywnych dla zwierząt treningów.

Przypominajka.
Ostrość widzenia u koni jest dużo słabsza niż u ludzi. Normalna, u człowieka (Tablice Snellena) to 6/6 co oznacza wyraźne widzenie obiektu z odległości 6 metrów. U koni ostrość widzenia mieści się w skali od 6/9 do 6/18. Czyli kiedy jeździec (o normalnej ostrości) dostrzega szczegóły z odległości 9 metrów, koń o ostrości wzroku 6/9, zobaczy dopiero z odległości 6 metrów. W drugim, skrajnym przypadku: 6/18, koń widzący wyraźnie przedmiot z 6 metrów, człowiek dostrzeże już z 18 metrów.
Teraz wyobrź sobie co widzi koń zbliżając sie do przeszkody z szybkością 8-9 metrów na sekundę, a nawet szybciej. Kiedy dla jeźdźca wszystko jest wyraźne, dla konia jest zamglone. Do tego dochodzi widzenie barw, które w porównaniu z ludzkim postrzeganiem są wypłowiałe a np. kolor czerwony, zielony, różowy odbierane są jako odcienie szarości.
I jeszcze ograniczona możliwość oceny głębi obrazu: cień może być przecież dziurą w ziemi…

Czytając niektóre komentarze muszę coś dodać. W poście jest napisane, że konie, w porównaniu z człowiekiem, mają mniejsze pole, zasięg OSTREGO widzenia a nie, że są prawie ślepe. Każdy instruktor nauki skoków powie, iż na przeszkodę należy najechać w linii prostej, centralnie. Skakanie po skosie czy po ostrych zakrętach przychodzi wraz z wyszkoleniem, doświadczeniem, zaufaniem po obu stronach i może zależeć również od temperamentu konia. Post miał na celu uczulenie, przypomnienie, że konie to nie ludzie, widzą inaczej - już sam fakt, że oczy mają po obu stronach głowy a nie jak my, z przodu, sugeruje to stwierdzenie. I należy brać to pod uwagę w czasie szkolenia, kontaktu z nimi, dbając w ten sposób o ch dobrostan.
Galopując po łąkach widzi konar na drodze ale nie tak wyraźnie jak my. Zresztą koń mający bezgraniczne zaufanie to kogoś kogo ma na grzbiecie, będzie galopował nawet kiedy jest ślepy… nie widzą wszystkiego tak ostro jak my, ale mają przewagę nad ludźmi w innym aspekcie: oprócz niewielkich procentowo martwych obszarów, mogą widzieć prawie wszystko, a niewielkie ruchy głowy umożliwiają im widzenie wszystkiego co się wokół nich dzieje i to na dużą odległość. Natura obdarzyła ich tą umiejętnością aby jak najszybciej dostrzegały coś niepokojącego i miały szansę na ucieczkę, dostrzegają ruch a nie mają wyraźnego obrazu całej sytuacji. Kiedy coś je zaniepokoi albo od razu uciekają albo tak ustawiają głowę aby lepiej się przyjrzeć, nastawiają uszy w tym kierunku, wciągają powietrze - konie są bardzo wyczulone na zapachy, z których bardzo, bardzo dużo mogą wyczytać. Nawet to, że ich opiekun założył dzisiaj kurtkę kogoś innego. Opierają się na wszystkich zmysłach a nie skupiają się prawie wyłącznie na wzroku jak ludzie. Konie mają również fenomenalną pamięć, dzięki, której zapamiętują różne sytuacje i potrafią je klasyfikować na groźne lub neutralne odpowiednio: reagują na nie lub już nie. Zachowanie wynika z użycia wszystkich zmysłów, wykorzystania doświadczenia, bazowania na zaufaniu do “swojego” człowieka a nie tylko z tego co widzi…zresztą można na ten temat jeszcze długo…
A co do widzenia barw. Proces ten znany jest od dawna, badania sięgają już XIX wieku. Nie jestem i z pewnością nie będę mądrzejsza w tym temacie od rzeszy naukowców zajmujących się tymi zagadnieniami, więc będą polegać na ich wnioskach. A tak dla przykładu: https://www.greatbritishracing.com/news/orange-to-white-racing-looks-through-the-eyes-of-the-horse/?fbclid=IwAR1W61vulkUjsVsLs9gSFbDYSGBf0--lVY5DrP8dbDS9y23LhaXe_rtjONU