Prowadzimy spotkania, warsztaty i webinary, które pomagają spojrzeć na rzeczywistość w inny, głębszy sposób
06/03/2026
Rozum, serce i oczekiwania, czyli słowo o fikcji, z jaką budzimy się każdego dnia… maskach, które zakładamy, by odgrywać role życia i nieustannych zmianach wymyślanych przez kreatywne i chciwe “mózgi" tego świata.
Nowy newsletter Nowego Wątku dostępny na nowywatek.substack.com.
Jeśli interesują Cię ciekawe spostrzeżenia o relacjach i życiu, oraz wartość, jaką dają treści slow writing bez AI, obserwuj nas.
Dojrzały jak...
dopisz pierwsze słowo, które przychodzi ci do głowy :)
27/02/2026
Dojrzałość, cz. 2 czyli kontynuacja rozmowy sprzed dwóch tygodni.
Pewnie nie raz słyszeliście, że nazywanie emocji to coś pożądanego i przybliżającego nas do dojrzałości emocjonalnej. Ale już określanie uczuć jako “dobre” lub “złe” szufladkuje je i definiuje sposób, w jaki będziemy przyglądać się danej emocji. Każda emocja to sygnał, który mówi nam coś ważnego o nas samych. Rozwój wynika z obserwowania tych sygnałów bez osądzania.
Łącząc tę świadomość z wyznaczaniem osobistych celów łatwiej podążać świadomą ścieżką, która do nich prowadzi. Bo dążenie do zewnętrznego sukcesu przy jednoczesnym zaniedbywaniu wewnętrznej równowagi może maskować głębsze, niezaspokojone potrzeby.
Przecież zewnętrzne oznaki, jak wiek, czy status, które mamią nas tajemną wiedzą i poznaniem prawd niedostępnych zwykłym zjadaczom chleba wcale nie muszą iść w parze z emocjonalną głębią i dojrzałością. A to, jak funkcjonujemy mając kilka dekad życia za sobą, to także wynik oczekiwań rodziny, w której wyrośliśmy, gdzie dopasowywanie się do norm i schematów myślowych, a niekiedy czuciowych, mogło dominować nad wolnością poznania i zrozumienia siebie.
Może dojrzałość to nie tyle stały punkt końcowy, co raczej ciągły proces stawania się, nieustanne kwestionowanie, dostosowywanie się i uczenie się na podstawie własnych reakcji.
Zajrzyjcie na naszego Substacka, YT, lub Spotify i zostawcie info, co najbardziej zaciekawiło was w naszej dyskusji
Dojrzałość to nie stan, to proces.
Właśnie kończymy artykuł o podejściu do dojrzałości w różnych nurtach terapeutycznych.
Będzie o podejściu do dojrzałości u Eriksona, Junga, Freuda, w Analizie Transakcyjnej...
Jeżeli masz pomysł po kogo jeszcze sięgnąć - napisz, chętnie przyjmiemy wszelkie polecajki.
Liczą się tylko POZYTYWNE EMOCJE
Jeżeli AI jest tym, czym ludzie nauczyli go (ją) być, czyli de facto odzwierciedla nasz (zachodnioeuropejski) sposób myślenia i patrzenia na rzeczywistość...
to co ten huurrraaaaa optymistyczny model samoakceptacji, bezkrytycyzmu i zajepozytywności mówi o emocjach uczącego go społeczeństwa?
23/02/2026
23 lutego godz. 16:30-18:30, Wrocław, przestrzeń Kina Nowe Horyzonty
Światowy Dzień Walki z Depresją
A dla nas to kolejne spotkanie w ramach Łaciatego Okienka.
Idea okienka powstała jako pomysł spotkania ot tak, ad hoc, dla każdego, kto ma ochotę przyjść i porozmawiać o życiu, codzienności, ot tak - po prostu. Również dla tych, którzy rozmawiać nie chcą, a potrzebują po prostu obecności drugiej osoby.
Łaciate - bo dla tych, którzy mają przypisane różne łatki: depresji, zbaurzeń lękowych, ADHD, spektrum autyzmu, i każdą inną, chociaż nam do tych łatek bardzo daleko.
Zależy nam na spotkaniu po prostu z Człowiekiem.
grafika Patryk Wiktor
Etykiety
te na produktach i te nadawane ludziom...
Dzięki tym pierwszym możemy poznać: skład, wartości odżywcze, kraj(e) pochodzenia.
Dzięki tym drugim... możemy poszufladkować otaczający nas świat, innych i siebie w tym świecie.
Tylko nam chyba bliżej do słoika z miodem niż do buraczków.
Niby skład znany, ale wystarczy zmiana otoczenia, żebyśmy zmienili naszą konsystencję.
20/02/2026
Dwa świeżutkie, polaryzujące i grzebiące, gdzie boli felietony o dobru i złu.
Tylko na NOWYWATEK.SUBSTACK.COM
Nowy odcinek podcastu Bez racji o relacji już dostępny. Tym razem o dojrzałości.
Z łatwością potrafimy oceniać zachowanie jako dojrzałe bądź nie, porównując je do własnych lub zapożyczonych standardów.
(Nie)dojrzałe mogą być emocje, czyny, słowa, sposób myślenia, decyzje, itp.
W rozmowie zastanawiamy się nie tylko nad tym, czy można być dojrzałym nie znając siebie, ale idziemy dalej. Pytamy, czy nazywając emocje, określając siebie i zamykając w jakichś ramach stajemy się dojrzal(s)i.
Poniżej fragment dyskusji.
Całe nagranie dostępne na YouTube, Spotify i Substack.
PS: na Substack publikujemy też newsletter, więc nie zaszkodzi zasubskrybować :)
Unikają zinstytucjonalizowanych form wsparcia
Trudno policzyć, ilu ich jest
Nie wyróżniają się
Radzą sobie
Grupują się w wielkich miastach
Młodzi, niepełnoletni ludzie w kryzysie bezdomności.
W zasadzie trudno oszacować ich liczbę, bo sypiają u znajomych, spędzają noce w klubach, na dyskotekach.
Jeszcze do niedawna to byli najczęściej byli wychowankowie i wychowanki placówek opiekuńczych, czy resocjalizacyjnych.
Obecnie też coraz częściej to młodzież z grupy LGBTQ+
Zerwane więzi z najbliższymi, czasami też społeczne.
Często z doświadczeniami zaburzeń zdrowia psychicznego, chorobami przewlekłymi czy niepełnosprawnościami.
Co takiego musiało ich spotkać, że zamiast w domach można spotkać ich na ulicy?
Opis na podstawie Raportu Fundacji Dodaj Mnie (2023)
31 042 osoby
80% to mężczyźni
między 5 a 10 lat
o około 30 lat krótsze życie
To wyniki raportów dotyczących kryzysu bezdomności w Polsce (z 2024 r.)
09/02/2026
W pewnym małym miasteczku jest pewien mały sklep.
Sklep z rodzaju "sieciówek". Raczej często odwiedzany. Bo i przy ruchliwej ulicy, i godziny otwarcia raczej długie.
No i w tym sklepie jest taki dzwonek, który wydaje dźwięk, jak się otwierają drzwi. Można by napisać: ding-dong. Ale to ding-dong nie jest. To jest jakiś koszmarne drrrryyń-coś tam, takie, że jak to przysłowie powiada: i umarłego obudzi.
Klient wchodzi drrryyń-coś tam. I klient wychodzi drrryyń-coś tam. Osoby wrażliwe sensorycznie może zaboleć. Ale to takie dwa razy, a potem uff. Może czasami trochę więcej, jak ktoś zostanie w sklepie ciut dłużej niż 5 minut.
Ale jak na takie codzienne 1000 drrryyń-coś tam reagują osoby pracujące w tym sklepie? Jak dają sobie radę po całym dniu pracy?
No właśnie.
I tu taka ciekawość nam się pojawiła: jak w waszych firmach wygląda polityka DEI w stosunku do pracowników (bo chyba łatwiej realizować ją w stosunku do Klientów).
Bo przecież osób wrażliwych sensorycznie: na dźwięki, zapachy, kolory jest wśród nas bardzo wiele. Nie mówiąc o wielu innych trudnościach.
Czy można znaleźć firmę, która stwarza środowisko dopasowane do człowieka, czy to człowiek potrzebuje za każdym razem dopasować się do firmy?
Zdjęcie sprzed paru lat, archiwum własne Patrycja Frania