Relax Kids Su

AUTISME...... GEEN aandoening maar een andere MANIER van DENKEN

Wat als wij zouden stoppen met het zien van autisme als abnormaal? Veel mensen met het Asperger-syndroom of autisme omhelzen hun toestand. Ze zoeken respect voor ‘neurodiversiteit’,(dat er verschillen zijn tussen de breinen van mensen en dus verschillende manieren van denken en leren) en geen behandeling.

Toen Dawn-joy Leong (Wetenschapper) op veertig jarige leeftijd werd gediagnosticeerd met het Asperger-syndroom had ze het gevoel dat er iets ontbrak. De beschrijving was, te geconcentreerd op de gebreken. Alles wat ze van zichzelf waardeerde, inclusief hoe ze de wereld zag – patronen binnen patronen – werd een tekortkoming genoemd.

Ze dacht niet dat ze een handicap had. Ze heeft uitdagingen, zeker: in een drukke kamer zijn, is als het ervaren van een Wagner-opera, een bombardement van geluid vanuit elke richting. Ze is liever ergens waar het stiller is, waar ze gesprekken kan onderscheiden, alsof ze de harmonieën van een vierdelig Bach-stuk uitkiest.

In haar onderzoek kwam ze voor de eerste keer ‘neurodiversiteit’ tegen. Een radicaal eenvoudig concept, bedacht door de Australische socioloog Judy Singer in de jaren negentig, stelt dat neurodiversiteit verklaart dat aandoeningen zoals autisme natuurlijke hersenvariaties zijn, en GEEN hersenaandoeningen.

“Meer weten over neurodiversiteit veranderde mijn leven”, zegt Leong. “Ik was niet ziek. Het is gewoon een neurologisch verschil. Het is net alsof je een Mac-computer hebt terwijl andere mensen Windows gebruiken. ”

Ze stopte met het gebruik van labels als ‘hoogfunctionerend’ en ‘laagfunctionerend’. Ze definiëren iemands capaciteiten aan de hand van hoeveel ze “neurotypisch” gedrag kunnen nabootsen – de naam die wordt gegeven aan mensen met neurologisch veel voorkomende hersenen.

Autisten ervaren de wereld anders. Mensen noemen haar hoogfunctionerend en zeggen: “Je lijkt niet autistisch! Je bent zo normaal! Dat wekt irritatie: Het is geen compliment. Voor mij is het hetzelfde als zeggen: ‘Je lijkt geen Chinees te zijn, je bent zo Westers! . Want wat is "NORMAAL"🤔
(Bron: sms.com.au)

Dear Parents, do we realize that, our kids communicate with their behaviour ??😱

Is DIT misschien het belangrijkste om als ouder mee te geven aan je kind?

Iedere ouder wil niets liever dan dat zijn kind een gelukkig mens wordt. Door je kind te koesteren, zijn eigenwaarde te helpen ontwikkelen en daarna stap voor stap los te laten geef je het daarvoor een sterke basis mee: zelfvertrouwen. Dat is het fundament waarop het zelf verder kan bouwen aan een gelukkig leven.

Een sterk zelfbeeld heeft meer invloed op een leven dan een hoog IQ. Het blijkt dat kinderen met eigenwaarde zich beter ontwikkelen, zorgelozer zijn, langer doorgaan met een taak, meer zelfvertrouwen hebben en gelukkiger zijn.

Kinderen worden niet met eigenwaarde geboren. Het moet worden opgebouwd tijdens het leven en diep van binnen worden verankerd. Het gaat om een innerlijk weten dat je bijzonder. bent en er mag zijn ( zoals je bent).
Zodat je je zelfrespect straks niet laat afhangen van cijfers, bezittingen of de mening van anderen. Je kunt als ouder helpen om een sterke basis te leggen voor het leven.

De Amerikaanse spiritueel leraar Wayne Dyer vindt dat een positief zelfbeeld niet genoeg kan worden bejubeld. Hij zegt: ‘Wanneer eenmaal een sterk zelfbeeld is ontwikkeld, zullen de meningen van anderen een kind niet verlammen. Een kind dat vol zelfvertrouwen een taak aanpakt, zal zich door een mislukking niet snel laten ontmoedigen maar ervan leren. Een kind dat zichzelf accepteert, zal anderen accepteren. Want je kunt alleen maar geven wat je in jezelf draagt. Een kind dat geleerd heeft zichzelf lief te vinden zal daardoor ook liefde schenken aan anderen.’

Iedere ouder gunt een kind een zelfbewust leven vol zelfvertrouwen. Maar hoe geef je zo’n basis mee?

1. Laat je kind voelen dat je van hem houdt
Kinderen hebben liefde, aandacht en lijfelijk contact nodig om zich te kunnen hechten. Na een paar maanden wil een kind namelijk van je wegkruipen. Om dat te kunnen doen, wil het eerst zeker weten dat er van hem wordt gehouden. Een kind dat veel liefde en aandacht krijgt, voelt zich verbonden met zijn ouders. Het krijgt daardoor het vertrouwen dat mensen aardig zijn en dat de wereld een veilige plek is. Vanuit die basiszekerheid kan een kind op ontdekkingsreis gaan.

Het verlangen naar liefde is voor zowel jongens als meisjes van levensbelang. Mannen die met zachte hand zijn gekoesterd, hebben later zelfs meer succes in hun werk en relaties, onderzocht kinderpsychiater Sebastian Kraemer. ‘Als je een echte man wilt, behandel je babyjongetje dan als zwak in plaats van als sterk, dan zal hij sterk worden. Koester hem als teer wezentje, vooral tussen de eerste en vijfde maand. Vertroetelen door lieve woorden en veel lijfelijk contact werkt zelfbewustzijn in de hand. Zodat een gevoel van eigenwaarde wordt opgebouwd dat zich later uit door innerlijke kracht en niet door bluf of uiterlijk vertoon.’

2. Laat je kind voelen dat het uniek is
‘Wat zie je er toch geweldig uit,’ fluistert je geliefde in je oor. En net als jij begint te stralen, zegt hij: ‘Natuurlijk niet zo geweldig als Scarlett Johansson, maar wel mooi hoor!’ Ineens voelt het compliment wat minder genereus. Toch doen we vaak hetzelfde bij onze kinderen: worden constant vergeleken met broertjes, zusjes, klasgenoten en hoe jij zelf ooit was. Ieder mens wil gewaardeerd worden om wie hij is. Dat betekent dat ook kinderen het gevoel willen hebben dat ze uniek zijn. Door hen niet te brandmerken: dat heb je van je vader en je oma was ook al zo. Als ze leren dat ze uniek mogen zijn, accepteren ze dat iedereen anders is. Kinderen die zich uniek mogen voelen, ontpoppen zich eerder als leider dan als volgzaam schaap. Ze leren namelijk: ik hoef niet mee te hollen met de massa, ik kan zelf ook een voorbeeld zijn.

3. Ga ontspannen om met overtredingen
Als een kind wordt gewaardeerd, leert het: ik ben niet wat ik doe. Ik kan dus een glas omstoten en dat maakt die actie misschien onhandig, maar ik, als mens, ben niet onhandig. Daardoor weet het: ik mag fouten maken zonder dat ik iemand teleurstel. Als een kind verveeld met zijn been tegen de muur schopt, zeg dan niet: ‘wat ben jij irritant!’ Maar ‘de manier je met je been tegen die muur schopt, is erg irritant. Stop daar eens mee.’ Op die manier leg je de nadruk op de handeling en doe je ook iets aan het gedrag. Want elk gedrag dat continu wordt herhaald, verandert in een gewoonte. En ingesleten gewoonten zijn moeilijk af te leren.

Feit is dat je als ouder minder snel iets tegen een kind zegt dat lekker speelt, dan tegen een kind dat zijn kauwgom laat klappen. Maar NIEMAND kan groeien bij een voortdurende stroom aan KRITIEK. Zorg er daarom voor dat je vaker prijst dan terechtwijst. Complimenten laten je naar de hemel reiken, commentaar laat je kruipen. Geef voor elk punt van kritiek, minstens zeven complimenten. Omdat jij als geen ander weet dat kritiek langer blijft langer hangen dan een vriendelijk woord.

4. Zie de zonzijde
Wil je dat kinderen genieten van het leven? Zorg ervoor dat je dan zelf ook de zonzijde ziet. Kinderen die opgroeien in een positieve omgeving, leren hun zegeningen tellen. Een positieve benadering maakt het verschil tussen een grauw bestaan of een zonnig leven. Houd zelf een dankbaarheidsdagboek bij en zie hoeveel je zelf hebt om gelukkig over te zijn. Vraag elke dag aan tafel: ‘Wat was het leukste wat je vandaag hebt meegemaakt? en vertel ook als ouders wat je die dag blij heeft gemaakt.

5. Stimuleer mooie gedachten
Geef kinderen de vrijheid om te ontdekken wat ze graag doen. Stimuleer ze bij elke passie in hun leven. Ze hollen net als wij hun gedachten achterna, en dat zijn er volgens onderzoek zo’n 50.000 per dag. Laat ze dus mooie gedachten, grote dromen en diepe wensen te koesteren; ook al zijn het niet de jouwe of denk je dat ze niet haalbaar zijn. Geef je kind de vrijheid om zijn hart zo veel mogelijk te volgen, het heeft er een leven lang profijt van.

6. Geef het goede voorbeeld
Je eigen leven is het enige opvoedboek dat jouw kind leest. Leef dus zelf het leven dat je je kinderen gunt. Wil je dat ze delen? Doe het zelf! Geef aan de vrouw die met een collectebus voor de deur staat en aan de man met de daklozenkrant. Vraag mensen die onverwachts voor de deur staan een hapje mee te eten. Je eigen gedrag blijft de beste opvoedstrategie.

7. Laat je kind zelf beslissingen nemen
Het doel van ouderschap is kinderen leren hun eigen ouder te zijn. Als een kind eigenwaarde heeft ontwikkeld, is het daarom tijd voor een volgende stap: de ontwikkeling van zelfvertrouwen. En daarvoor moet een kind de kans krijgen om zelf in actie te komen.

Wie nooit iets mag, krijgt de boodschap: je kunt het niet. Wat blijkt? Kinderen vallen minder, stoten zich minder en raken minder snel gewond als ze alleen op een klimtoestel kunnen spelen dan wanneer ze voortdurend in de gaten worden gehouden. Stel je voor dat jij op je werk de hele dag hoort: ‘Pas op, zal ik je helpen, lukt het wel?’ Daar zou je toch ook doodnerveus van worden…

Je kunt overdreven voorzichtig zijn (door je kind altijd uit de buurt van water te houden) of een kind ervan weerhouden nieuwe dingen uit te proberen (omdat jij er zelf bang voor bent). Je kunt het voeden met angst (door te zeggen dat er een boze wolf komt als het niet gaat slapen), het aanmoedigen zich helemaal afhankelijk van jou te maken (omdat het je een lekker gevoel geeft), het bestraffen als het in een boomhut is geklommen (omdat het zou kunnen vallen). Maar een sterk, onafhankelijk mens dat vol zelfvertrouwen de hemel bestormt, wordt het er niet van.

Ieder kind zegt zodra het kan praten: ik wil het zelf doen. Dat is niet voor niets. Kinderen blijken minder driftbuien te hebben als ze af en toe iets mogen proberen. Elke geslaagde actie laat het zelfvertrouwen groeien.

8. Laat kinderen zorgeloos genieten
Complimenteer een kind niet alleen met het resultaat, bijvoorbeeld een mooie tekening, maar vooral met de actie: het tekenen zelf. Er zijn kinderen die zich voortdurend opzwepen om maar resultaat te boeken maar intussen vergeten om te genieten. Kinderen hoeven niet naar perfectie te streven, ze moeten kunnen lachen, spelen en gek doen. Het gaat niet alleen om cijfers, beloningen en medailles. Het gaat er vooral om eerst kind te mogen zijn. Zonder de constante druk om te streven naar meer, beter, best. Zonder achterom te hoeven kijken. Als je het leven als een wedstrijd ziet, ben je altijd met anderen bezig om je eigenwaarde te bepalen. Kinderen kunnen ons leren hoe prettig het is om zorgeloos te genieten. Duw hen dus niet in ons beloningssysteem. Maar zie ook hoe prettig het is om simpelweg gelukkig te zijn.

9. Leer een kind het onbekende te omarmen
Het leven is verandering, kijk maar naar je lichaam, je kleding, je mening. Leer kinderen dus om nieuwe wendingen met open armen te ontvangen, moedig hen aan om risico’s te nemen en onbekende paden te bewandelen. Externe veiligheid bestaat niet, dat zie je bij een kredietcrisis. Ga dus met je kinderen voor innerlijke zekerheid, het gevoel dat je alles aan kunt. Dat bereik je door kinderen aan te moedigen andere gerechten te proberen, al is het maar een klein hapje. Enthousiast te zijn als ze vragen stellen bij gezag, ook al wordt er aan dat van jou getornd. Plan hun leven niet vol met activiteiten; maar geef hen tijd om zelf op ontdekkingsreis te gaan. Laat hen kennismaken met diverse stromingen: het christendom, de islam, het boeddhisme en het humanisme. Laat hen ervaren wat het is om een wereldburger te zijn.

10. Durf los te laten
Onze grootste rijkdom ligt niet in wat we hebben, maar in wat we durven los te laten. Het gaat er bij opvoeden om de balans te vinden tussen liefdevol vasthouden en vol vertrouwen los te laten. Loslaten geeft een kind de zekerheid dat het iets kan en dat je als ouder vertrouwen hebt.

Wijs de weg naar een kleurrijk leven en stap dan zelf opzij. Dat doe je door kinderen te stimuleren nieuwe ervaringen op te doen. Zij zullen ervaren dat je steeds andere vaardigheden nodig hebt om iets te bereiken, dat je grenzen kunt verleggen. Zo help jij je kind om zelfbewust en vol zelfvertrouwen de wereld in te gaan.

(Bron: Happinez)

https://www.youtube.com/watch?v=XNKpLDMJ2Ao

Bron: Roy van Veen met veel dank!)

Overpeinzingen in de achtertuin over onderwijs en thuisonderwijs Opgehokt tijdens de Corona-crisis, dus tijd om de macro-lenzen uit de kast te trekken. En in de zon hadden we ruim de tijd om na te denken over onderwijs, af...

Wat gebeurt er met onze kinderen als ze BOOS zijn?

Iedereen wordt wel eens boos; niet alleen volwassenen, ook kinderen. Dat wordt vaak goed duidelijk vanaf het moment dat de peuterpuberteit haar intrede doet. Ook oudere kinderen en pubers kunnen behoorlijk boos worden met heftige discussies tot gevolg. Boosheid komt dus voor op iedere leeftijd. Er zijn uiteenlopende redenen waardoor je kind boos kan worden. Maar wat is boosheid eigenlijk en in hoeverre hoort het bij de normale ontwikkeling van kinderen? hoe je je kind kunt leren z’n boosheid te beheersen om woedeaanvallen te voorkomen!

WAAROM KINDEREN BOOS WORDEN
Er kunnen tal van redenen zijn waarom je kind zich boos voelt. Soms volledig invoelbaar voor ons als volwassenen en soms wat minder. Ik noem er een aantal, waarschijnlijk herken je er wel een paar!

Je kind kan boos worden omdat…

het iets doet wat het nog niet helemaal kan of wat nog niet goed lukt. Je kind kan nog te jong zijn om de handeling uit te voeren of het heeft gewoon nog wat meer oefening nodig. Je kind wordt boos uit frustratie;
er grenzen opgelegd worden, waar je kind het niet mee eens is;
iemand iets over hem/haar gezegd heeft, waardoor hij zich gekwetst, beledigd, afgewezen of gekleineerd voelt;
het zich niet serieus genomen voelt;
het nare gedachten over zichzelf heeft;
iemand hem pijn doet;
iemand plotseling iets van hem afpakt;
hem iets beloofd is, maar wat door omstandigheden niet doorgaat. Je kind voelt zich teleurgesteld of verontwaardigd. (etc.)
Als je kind boos wordt, dan is de kans groot dat jij dat als ouder of leerkracht als één van de eersten merkt. Je kind reageert het bijvoorbeeld op jou af door te schreeuwen, schelden, slaan of door met iets te gooien. Dat kunnen behoorlijk heftige situaties zijn. Gelukkig zijn er een aantal stappen, die je als ouder of leerkracht kunt zetten om zulke heftige reacties te voorkómen en om je kind te leren om met zijn boosheid om te gaan. Zoals gezegd vertel ik daar meer over in mijn andere gastbijdrage!

WAT IS BOOSHEID EIGENLIJK?
Boosheid is één van onze 4 basisemoties, net als vreugde, verdriet en angst. Iedereen kent deze emoties wel en ervaart ze dagelijks (in meer of mindere mate). Boosheid is een ‘oerinstinct’, dat ervoor zorgt dat je tijdig voor jezelf opkomt als er gevaar dreigt of als je onrecht wordt aangedaan. Je lichaam wordt dan klaargemaakt om te ‘vechten’ of te ‘vluchten’. Vroeger was deze reactie nodig om te overleven. Als er gevaar dreigde, had je alle energie nodig om te vluchten. In feite reageert ons lichaam (dus ook dat van je kind) bij stress nu nog steeds alsof het moet ‘vechten of vluchten’. Er komt dan energie vrij om snel te reageren.

WAT GEBEURT ER IN HET LICHAAM VAN ONZE KINDEREN ALS ZE BOOS zijn?
Als je kind boos is, gebeurt er dus van alles in zijn lichaam. Er worden bepaalde stofjes in de hersenen aangemaakt, waardoor de bloeddruk oploopt en het hart sneller gaat kloppen. Door de verhoogde bloeddruk wordt het gezicht rood en spannen de spieren. Als je kind boos is, zie je bijvoorbeeld dat het zijn wenkbrauwen fronst, zijn kaken op elkaar zet of zijn vuisten balt. Dit heeft allemaal te maken met dat ‘oerinstinct’ waarmee je lichaam klaargemaakt wordt om te vechten of te vluchten.

BOOSHEID IS NORMAAL
Het is dus heel normaal dat je kind af en toe boos wordt en dat dit heftige reacties bij je kind teweeg brengt. Wat goed is om je als ouder te realiseren, is dat er op zich niets mis is met deze emotie. Kinderen mogen best boos zijn, zo af en toe. Wat echter belangrijk is, is dat je kind leert dat het in z’n boosheid niet alles kan doen. Je kunt namelijk niet zomaar alle gedrag vertonen dat tijdens je boosheid in je opkomt. Je kind zal dus moeten leren hoe het op een goede manier kan omgaan met deze emotie en hoe het de bijbehorende lichamelijke reacties en impulsen kan beheersen.

LEREN OMGAAN MET BOOSHEID
Het leren omgaan met boosheid is een proces dat hoort bij de normale ontwikkeling van kinderen. Die ontwikkeling wordt ongeveer ingezet vanaf de peuterleeftijd en gaat nog door tot in de jong volwassenheid. Denk ook maar aan executieve functies, als impulsbeheersing/-controle en zelf-/emotieregulatie, die zich nog tot rond het 24e levensjaar blijven ontwikkelen. Hoe beter een kind zijn impulsen kan beheersen, hoe minder hij zijn boosheid zal afreageren op anderen door hen pijn te doen of door te schelden.

Bij kleuters zie je bijvoorbeeld al dat ze dankzij hun steeds beter wordende taal-/spraakvaardigheid beter kunnen vertellen welke emoties ze ervaren. Dat stelt hen ook steeds weer een beetje beter in staat om hun emoties – en het gedrag dat daaruit voortvloeit – te reguleren. Je ziet op deze leeftijd ook dat ze langzaam maar zeker minder primair op lastige situaties gaan reageren.

Tijdens de kindertijd zet die ontwikkeling zich door en zie je dat kinderen hun emoties steeds beter leren beheersen. Oudere kinderen kunnen bijvoorbeeld wel al beter rustig worden in een emotioneel geladen situatie en ze gaan conflicten steeds beter oplossen zonder dat er fysiek geweld aan te pas komt. Toch gaat dat ook bij de oudere kinderen nog niet vanzelf. Ouders, leerkrachten en andere volwassenen in de omgeving van het kind blijven er een belangrijke rol bij spelen. Zij leren het kind om het gedrag dat uit de emotie ‘boosheid’ kan voortvloeien in goede banen te leiden en wat wel en niet acceptabel is om tijdens boosheid te zeggen of te doen.

(Bron: Psychogoed)

Een bijzonder kind.....een bijzondere Juf 💝

Juf Marjolein vult het rapport van leerling met autisme op een prachtige manier in 'Het vijfde rapport dat voor me ligt, is het rapport van Ivar. Ivar is een prachtig kind. Hij houdt van Pokémons, computerspelletjes, zijn ratjes en is dol op spelen met K’nex.'

Dear Parents........... Let´s ALWAYS keep this IN MIND 🤔🤔

BERSCHERMING bieden,, BEHOEFTES duidelijk maken en zorgen voor VERBINDING ..............................................................................................
Waarom is dit zo belangrijk dat wij als ouders hiermee om kunnen gaan? ?

Bang, boos, blij, gefrustreerd, verdrietig, jaloers of teleurgesteld. Allemaal EMOTIES die kinderen regelmatig ervaren. In de opvoeding is het omgaan met emoties vaak ingewikkeld. Je probeert van alles, maar kinderen uiten hun emoties primair en daardoor vaak heftig. Denk maar aan een driftbui, extreme angst of een fikse boosheid. Hoe kan je je kind helpen bij het omgaan met zijn emoties? Hoe leer je je kind rustig te worden en zich weer fijn te voelen?

Hoe kinderen omgaan met emoties
Heeft jouw kind last van heftige emoties? Of blijft je kind hangen in z’n boosheid, verdriet, angst of teleurstelling? Kinderen leren naarmate ze ouder worden steeds meer controle over hun gevoelens te krijgen. Dit heeft te maken met de emotionele ontwikkeling en cognitieve ontwikkeling van kinderen. Jonge kinderen kunnen hun emoties nog niet goed reguleren. Denk maar aan een peuter die gillend op de grond ligt. Een peuter is explosief, omdat z’n brein nog onvoldoende ontwikkeld is om zijn eigen emoties te kunnen begrijpen, te uiten en te controleren. Een kind van 12 jaar zal je niet meer zo snel stampend en gillend op de grond aantreffen. De hersenen van een kind van 12 jaar zijn al veel verder ontwikkeld. Zij kunnen wel al hun gevoelens onder woorden brengen en hebben meer controle over hun emoties.

Niet alleen de leeftijd van je kind speelt een rol, maar ook het temperament van je kind. Het ene kind uit z’n emoties heftiger dan het andere. Dit heeft te maken met genetische aanleg. Naast deze aanleg spelen ook ervaringen die een kind heeft meegemaakt een rol. En het voorbeeld dat ze zien van jou. Hoe ga jij om met je emoties?

Waarom is het belangrijk dat kinderen leren omgaan met emoties?
Alle kinderen krijgen in hun leven te maken met tegenslagen. Dit hoort erbij. Je kunt je kind hier niet altijd voor beschermen, en dat hoeft ook niet. Want anders kunnen ze nooit leren omgaan met teleurstellingen en andere emoties. Kinderen die hiermee leren omgaan, zullen zich na een tegenslag sneller weer prettig voelen.

Daarnaast is het voor sociaal contact ook belangrijk dat je kind leert om te gaan met z’n emoties. Mensen vinden het prettig als iemand anders rustig kan blijven. Over het algemeen gaan mensen liever om met iemand die controle heeft over zijn gevoelens. Dit geldt ook voor kinderen. Jouw kind speelt vast ook liever met een vriendje dat niet steeds explodeert om het minste of geringste. Dus ook voor de sociale positie van je kind is het leren omgaan met emoties van belang.

Nut van emoties
Alle emoties hebben nut. Sterker nog, we hebben ze nodig om te overleven. Zonder angst zouden we niet oud worden, omdat we extreem gevaarlijke dingen zouden gaan doen. Als we geen angst zouden hebben, zouden we ons bijvoorbeeld niet verstoppen als we oog in oog zouden staan met een leeuw. Angst beschermt ons tegen gevaar.

Ook boosheid en verdriet hebben een achterliggende functie. Boosheid zorgt ervoor dat er veel energie vrijkomt en we snel kunnen reageren. Het zorgt ervoor dat we voor onszelf opkomen, zodat anderen rekening met ons kunnen houden. Verdriet zorgt voor het verwerken van nare ervaringen, waardoor er ruimte komt om anders naar een situatie te kijken.

Emoties versterken elkaar
In een gezin versterken emoties elkaar. Je leeft intensief met elkaar samen en je bent emotioneel bij je kind betrokken. Je probeert je kind te helpen door z’n gevoelens te benoemen, hem af te leiden, te negeren of grenzen te stellen. Maar af en toe is je geduld helemaal op. Logisch, want je eigen gevoelens spelen ook mee. Hierdoor kan je in een flink conflict met je kind verzeild raken. Je kind is boos, jij wordt boos, je kind wordt nog bozer, enzovoorts. Doordat je als vader of moeder zo sterk met je kind verbonden bent, is dit onvermijdelijk. Dit gebeurt elke ouder. En dit maakt dat het een extra grote uitdaging is om goed om te gaan met de emoties van je kind.

Vanaf hoe oud kan mijn kind z’n emoties controleren?
Omgaan met emoties is ingewikkeld. Er komen veel verschillende vaardigheden bij kijken. Je moet je impulsen kunnen beheersen, je eigen emoties en die van een ander kunnen herkennen en hier woorden aan kunnen geven. Jonge kinderen hebben jouw hulp nodig om hun eigen emoties te herkennen. Ze kunnen dit nog niet zelf. Ook kunnen ze vanwege de taalontwikkeling nog geen woorden geven aan hun gevoel. Vanaf ongeveer 4 jaar kunnen kinderen aangeven of ze boos of verdrietig zijn. Het controleren van de emoties is dan nog lastig. Het is een proces dat meerdere jaren duurt. Vanaf het begin van de basisschool kunnen kinderen zich inleven in een ander. Ze begrijpen dan pas dat iemand iets anders kan ervaren en voelen dan jezelf. Hierdoor zullen ze gevoelens en gedrag van anderen beter gaan herkennen en begrijpen. Ook de executieve functies zijn dan beter ontwikkeld. Hierdoor zal je kind steeds makkelijker in staat zijn om z’n emoties adequaat te uiten. Het blijft echter een proces dat niet stopt na de basisschoolleeftijd. Ook veel volwassenen hebben nog moeite met het uiten van hun emoties.

Emoties ontkennen
Je wilt het liefste dat je kind zich goed voelt en niet verdrietig is. Vanuit deze goede bedoeling ontkennen ouders vaak de emoties van hun kind: “niet verdrietig zijn”, “niet huilen”, “ach, het valt wel mee”, of “je hoeft niet zo van streek te zijn”.

Kinderen zijn vaak van slag om kleine dingen. Kleine dingen die wij als volwassenen onbelangrijk vinden, maar die voor kinderen heel groot of belangrijk kunnen zijn. Dan krijg je vaak reacties zoals: “stel je niet zo aan” en “maak je niet druk”. Hiermee ontken je het gevoel van je kind. En dan ontstaat er bijna altijd onenigheid. Je kind voelt zich niet serieus genomen en wordt boos of verdrietig. Kinderen leren hierdoor minder goed omgaan met hun emoties. Er bestaat dan ook het risico dat je kind z’n gevoel niet meer met je gaat delen.

In dit voorbeeld van een vader en dochter wordt het gevoel van het kind ontkend. De dochter wordt hierdoor boos en tegendraads, en daardoor raakt de vader ook geïrriteerd en reageert hij steeds bozer.

Voorbeeld
> “Papa, ik heb honger”

> “Dat kan niet, je hebt net gegeten”

> “Toch is het zo, ik heb honger!”

> “Niet zo zeuren, je hebt net genoeg gegeten en nu opschieten en naar bed!”

> “Neeeheee ik ga niet naar bed, want ik kan niet slapen als ik honger heb!”

> “Ik wil er niks meer over horen! Naar bed nu!”

> “Nee! Ik ga niet, ik luister niet naar jou!”

Emoties Erkennen
Wat beter werkt, is het erkennen van emoties. Je kind is immers de baas van z’n eigen gevoelens. Niemand kan voor je kind bepalen wat hij voelt. Emoties liegen niet, ze komen recht uit het hart. Ze zijn er nooit voor niets.

Door het gevoel van je kind te erkennen neem je je kind serieus. Je leert je kind om z’n eigen gevoelens serieus te nemen en ernaar te luisteren. Het erkennen van emoties levert rust op. Kinderen voelen zich begrepen en voelen zich daardoor prettiger. Het versterkt de band met je kind. Je kan de gevoelens van je kind erkennen door echt naar je kind te luisteren. Sta stil bij wat je kind voelt. Benoem het gevoel, herhaal wat je kind zegt of toon begrip.

In bovenstaand voorbeeld had de vader kunnen zeggen: “Je hebt honger?” Door te herhalen wat het kind zegt, krijgt het kind het gevoel dat zijn gevoelens er mogen zijn. Er ontstaat dan een rustiger en prettiger gesprek. Het kind zou kunnen uitleggen waarom het honger heeft. Je kan dan in gesprek gaan met je kind over de achterliggende oorzaken. Een bijkomend voordeel van deze manier van benaderen, is dat kinderen leren hun gevoelens te herkennen en te uiten. Dit wil overigens niet zeggen dat deze vader het kind ook iets te eten moet geven. Het erkennen van gevoelens is iets anders dan je kind altijd z’n zin geven.

Omgaan met emoties in 5 stappen
Stap 1:
Neem even de tijd voor je kind en bewaar je eigen rust. Doe dit op een manier die voor jou werkt (bijvoorbeeld tot 10 tellen, een diepe zucht, bedenken dat je kind het niet verkeerd bedoelt).

Stap 2:
Luister naar het verhaal van je kind. Lees hier meer over luisteren met aandacht.

Stap 3:
Benoem het gevoel van je kind: “Ik zie dat je boos bent.”

Stap 4:
Erken het gevoel van je kind: “Het is ook echt b***n dat…..”

Stap 5:
Vertel wat van je kind verwacht wordt: “Helaas moet je nu naar binnen om te eten, straks mag je nog even buitenspelen”

Het erkennen van emoties levert veel op. Binnen het Oplossingsgericht Opvoeden is het één van de belangrijke uitgangspunten. Door te erkennen, krijgen kinderen het gevoel dat ze begrepen worden. En dat geeft rust en een fijn gevoel bij je kind
(Bron: Psychogoed)

Zo lastig uit te leggen....zo goed te ervaren en te voelen... laten we DIT op school en thuis aan onze kids meegeven/leren........................ Ook dit kan ongewenst(pest)gedrag voorkomen...... Het begint met een Goed Voorbeeld .. 💝 Mee eens? 🤔

Relax Kids Su wenst alle mama's een fantastische ........................ MOEDERDAG 💐💐💐