อิสลามคือทางนำ

🌍 สามลูกชายของนบีนูฮ์
วันนี้กระจายเป็นชาติใดบ้างในโลก?

หลังมหาอุทกภัยครั้งใหญ่
อัลลอฮ์ عز وجل ได้ทรงทำให้ มนุษยชาติทั้งหมดที่เหลืออยู่
สืบเชื้อสายมาจากท่านนบีนูฮ์ عليه السلام
อัลกุรอานกล่าวชัดว่า :
﴿ وَجَعَلْنَا ذُرِّيَّتَهُ هُمُ الْبَاقِينَ ﴾
“และเราได้ทำให้เชื้อสายของเขาเท่านั้น คือผู้ที่คงอยู่ต่อไป”
🔹 นบีนูฮ์มีบุตรชาย 3 คน
และจากทั้งสามนี้เอง
มนุษย์ในโลกปัจจุบันได้กระจายออกไปเป็นชนชาติหลากหลาย
1️⃣ ซาม (سام)
🌙 ตะวันออกกลาง และชนชาติเซมิติก
เชื้อสายของซาม
ถูกจัดว่าเป็นต้นกำเนิดของชนชาติในแถบตะวันออกกลาง
เช่น
▪️ ชาวอาหรับ
▪️ ชาวฮีบรู (ยิว)
▪️ ชาวอัสซีเรีย บาบิโลน
▪️ อาหรับโบราณ (อ๊าด – ษะมูด)
📌 นบีส่วนใหญ่ที่ถูกกล่าวถึงในอัลกุรอาน
ล้วนมาจากสาย ซาม
2️⃣ ฮาม (حام)
🌍 แอฟริกา และบางส่วนของเอเชียใต้
เชื้อสายของฮาม
กระจายไปยังทวีปแอฟริกาเป็นหลัก
เช่น
▪️ ชาวแอฟริกันดั้งเดิม
▪️ ชาวคูช (เอธิโอเปีย)
▪️ ชาวอียิปต์โบราณ (กิบฏีย์)
▪️ บางทัศนะรวมอินเดียตอนใต้
📌 อารยธรรมโบราณใหญ่ ๆ ในแอฟริกา
จำนวนมากถูกเชื่อมโยงกับสายฮาม
3️⃣ ยาฟิษ (يافث)
🌏 เอเชีย – ยุโรป – ตะวันออกไกล
เชื้อสายของยาฟิษ
ถือว่ากระจายกว้างที่สุดในโลก
รวมถึง
▪️ จีน ญี่ปุ่น เกาหลี
▪️ เติร์ก มองโกล สลาฟ
▪️ ยุโรปตะวันออก–ตะวันตก
▪️ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ทั้งหมด
👉 ไทย
👉 เขมร
👉 พม่า
👉 ลาว
👉 มาเลย์
👉 อินโดนีเซีย
👉 สิงคโปร์
👉 ฟิลิปปินส์
📌 นักวิชาการอิสลามยุคต้น
เรียกกลุ่มนี้รวมว่า
“ชนแห่งทิศตะวันออก และปลายแผ่นดิน”
❗ ข้อสำคัญที่ต้องเข้าใจให้ตรงกัน
🔸 การแบ่งนี้คือ ทัศนะทางประวัติศาสตร์ของนักวิชาการ
🔸 ไม่ใช่อะกีดะฮ์ ที่เชื่อหรือไม่เชื่อแล้วผิดศรัทธา
🔸 ใช้เพื่อเข้าใจที่มาของมนุษยชาติ
ไม่ใช่เพื่อแบ่งชนชั้นหรือเหยียดชาติพันธุ์
อิสลามตัดสินคุณค่ามนุษย์ด้วยสิ่งเดียวเท่านั้น :
﴿ إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ ﴾
“ผู้ที่มีเกียรติที่สุด ณ อัลลอฮ์
คือผู้ที่มีความยำเกรงที่สุด”
📌 มนุษย์ทุกคนมาจากรากเดียวกัน
📌 ต่างกันแค่ภาษา สีผิว และถิ่นฐาน
📌 แต่กลับคืนสู่พระผู้เป็นเจ้าองค์เดียวกัน
หากอ่านจบ
ขอให้ส่งศอละวาตแด่ท่านนบีมุฮัมมัด ﷺ 🤍

@@@
หมายเหตุ

📚 แหล่งอ้างอิง
เรื่อง : สามลูกชายของนบีนูฮ์ และการกระจายเป็นชนชาติในโลกปัจจุบัน
⚠️ หมายเหตุ : การแบ่งเชื้อสายต่อไปนี้
เป็น ทัศนะของนักวิชาการอิสลามและนักตัฟซีรยุคต้น
ไม่ใช่หลักอะกีดะฮ์ และอัลกุรอานไม่ได้ระบุรายละเอียดระดับชาติสมัยใหม่
1️⃣ อัลกุรอาน
ซูเราะฮ์ อัศ-ศอฟฟาต 37:77
﴿ وَجَعَلْنَا ذُرِّيَّتَهُ هُمُ الْبَاقِينَ ﴾
“และเราได้ทำให้เชื้อสายของเขา (นูฮ์) เท่านั้นคือผู้ที่คงอยู่ต่อไป”
📌 เป็นหลักฐานว่า
มนุษย์หลังน้ำท่วม สืบเชื้อสายจากนบีนูฮ์
แต่ ไม่ได้แจกแจงว่าชาติใดมาจากลูกคนใด
2️⃣ ตัฟซีรอิบนุกะษีร (تفسير ابن كثير)
ตัฟซีร ซูเราะฮ์ อัศ-ศอฟฟาต 37:77
และตอนว่าด้วยเรื่องนบีนูฮ์ عليه السلام
📌 อิบนุกะษีรกล่าวถึง:
ซาม → ชนตะวันออกกลาง
ฮาม → แอฟริกา
ยาฟิษ → ชนทิศเหนือและทิศตะวันออก (เติร์ก จีน และชนไกลโพ้น)
3️⃣ อัลบิดายะฮ์ วะอันนิฮายะฮ์
(البداية والنهاية – อิบนุกะษีร)
เล่มที่ว่าด้วยประวัติศาสตร์ยุคหลังนบีนูฮ์
กล่าวถึงการกระจายเผ่าพันธุ์ของลูกทั้งสาม
📌 หนังสือเล่มนี้
เป็นแหล่งอ้างอิงหลักด้าน ประวัติศาสตร์อิสลามยุคต้น
4️⃣ ตัฟซีรอัฏ-เฏาะบะรี (تفسير الطبري)
ตอนอธิบายเชื้อสายของนบีนูฮ์
ใช้คำเรียกภูมิภาค เช่น
أهل المشرق (ชนทิศตะวันออก)
أمم وراء الصين (ชนที่อยู่เลยจีนออกไป)
📌 เป็นรากฐานให้การจัดชนชาติเอเชีย
รวมถึงเอเชียตะวันออกเฉียงใต้
ไว้ในสาย ยาฟิษ
5️⃣ ตัฟซีรอัลกุรฏุบี (تفسير القرطبي)
อธิบายอายะฮ์เกี่ยวกับนบีนูฮ์
ยืนยันว่าการแจกแจงเชื้อสาย
เป็นเรื่อง ประวัติศาสตร์ ไม่ใช่หลักศรัทธา
6️⃣ งานของนักวิชาการร่วมสมัย
เช่น:
เชค วะฮ์บะฮ์ อัซ-ซุหัยลีย์
งานอธิบายประวัติศาสตร์อิสลามเชิงวิเคราะห์
📌 เน้นย้ำว่า:
การแบ่งซาม–ฮาม–ยาฟิษ
เป็นกรอบอธิบายโลกยุคโบราณ
ไม่ใช่การตัดสินคุณค่ามนุษย์
🛑 ข้อเตือน
📌 ข้อมูลเรื่องเชื้อสายนี้
เป็น ทัศนะของนักวิชาการอิสลามในเชิงประวัติศาสตร์
ไม่ใช่อะกีดะฮ์
และไม่ใช้เพื่อแบ่งชนชั้นมนุษย์
อิสลามให้เกียรติมนุษย์ทุกคนเท่าเทียมกัน
﴿ إِنَّ أَكْرَمَكُمْ عِندَ اللَّهِ أَتْقَاكُمْ ﴾

#ภาพประกอบไม่เกี่ยวกับเนื้อหา

นบีอิบรอฮีม หรือที่รู้จักกันในนาม "บิดาแห่งบรรดานบี" และ "เคาะลีลุลลอฮ์" (สหายของอัลลอฮ์) เป็นศาสนทูตท่านสำคัญที่มีประวัติอันยาวนาน

​ ท่านเกิดมาท่ามกลางยุคสมัยของกษัตริย์ที่โหดเหี้ยมที่สุดคนหนึ่ง บิดาของท่านชื่อ อาซัร ซึ่งมีอาชีพเป็นช่างแกะสลักรูปเคารพการเกิดของ นบีอิบรอฮีม (อ.ล.) นั้นเต็มไปด้วยความลึกลับและการคุ้มครองจากพระเจ้า(อัลลอฮ.)

​ในอาณาจักรบาบิโลน กษัตริย์นัมรูดผู้โอหังถึงขั้นประกาศตัวเป็นพระเจ้า วันหนึ่งโหรหลวงได้ทำนายว่า "จะมีเด็กชายคนหนึ่งเกิดมาในเมืองนี้ ซึ่งจะเป็นผู้ทำลายอำนาจของท่านและล้มล้างรูปเคารพ"

กษัตริย์นัมรูดสั่งให้ทหารฆ่าเด็กผู้ชายทุกคนที่เกิดในปีนั้นทันที และแยกสามีภรรยาออกจากกันเพื่อไม่ให้มีการตั้งครรภ์
​
​มารดาของนบีอิบรอฮีมเริ่มสังเกตว่าตัวเองตั้งท้อง นางพยายามปกปิดหน้าท้องไม่ให้ใครเห็น จนเมื่อใกล้คลอด นางรู้ว่าหากคลอดในเมือง ลูกน้อยจะไม่รอดแน่

นางแอบหนีออกจากเมืองในยามค่ำคืน เดินทางไปยังภูเขาที่ห่างไกลและพบถ้ำ แห่งหนึ่ง

​ อิบรอฮีมถือกำเนิดขึ้นในถ้ำที่มืดมิดและหนาวเหน็บนั้น แต่นางไม่สามารถพาลูกกลับเข้าเมืองได้ จึงต้องทิ้งลูกน้อยไว้ในถ้ำเพียงลำพัง โดยมอบหมายไว้ในการดูแลของพระเจ้า
​
​มารดาของท่านจะแอบมาเยี่ยมที่ถ้ำเป็นระยะ และนางต้องประหลาดใจกับสิ่งที่เห็น!!

มารดาของท่านว่าเด็กน้อยอิบรอฮีมไม่ได้หิวโหย เพราะพระเจ้า(อัลลอฮ.)ทรงบันดาลให้มีน้ำนมและน้ำผึ้งไหลออกมาจากนิ้วมือของท่านเองเพื่อให้ท่านประทังชีวิต

นบีอิบรอฮีมเติบโตเร็วมาก วันเดียวเท่ากับเด็กคนอื่นโตหนึ่งสัปดาห์ เพียงไม่กี่ปีท่านก็ดูเหมือนวัยรุ่นที่มีสติปัญญาเฉลียวฉลาด
​
​เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม อิบรอฮีมเดินออกมาจากถ้ำในยามค่ำคืน ท่านแหงนมองท้องฟ้าเป็นครั้งแรก

​ท่านเห็นดวงดาวที่สุกใส จึงคิดว่า "นี่คือพระเจ้าของฉันหรือ?" แต่พอมันลับตาไป ท่านก็กล่าวปฏิเสธว่า "ฉันไม่ชอบสิ่งที่ลับหายไป"

​จนกระทั่งท่านได้เห็นดวงจันทร์และดวงอาทิตย์ และพบความจริงว่า "ผู้ที่สร้างสิ่งเหล่านี้ต่างหากคือพระเจ้าที่แท้จริง"

​หลังจากได้ข้อสรุปด้วยตัวเองแล้วว่าพระเจ้าคือผู้สร้างจักรวาล ไม่ใช่ดวงดาวหรือดวงจันทร์ ท่านจึงบอกกับแม่ว่า "ถึงเวลาแล้วที่ฉันจะต้องออกไปดูโลกกว้างและกลับไปหาผู้คน"

เมื่อนบีอิบรอฮีมเดินเข้าสู่เมืองบาบิโลน ท่านเห็นบ้านเมืองที่เจริญรุ่งเรืองแต่เต็มไปด้วยรูปปั้นทุกหัวมุมถนน ท่านตรงไปหาบ้านของพ่อที่ชื่อ "อาซัร"

เมื่ออาซัรเห็นลูกชายดีใจมากดูสง่างามและมีราศี (ซึ่งเขาแอบไปเยี่ยมในถ้ำบ้างเป็นครั้งคราว) เขาจึงต้อนรับลูกชายเข้าบ้าน แต่กำชับอย่างเข้มงวดว่าต้องทำตัวกลมกลืนกับชาวเมือง และห้ามพูดจาแปลกๆเกี่ยวกับเรื่องพระเจ้า

​เขาตั้งใจจะส่งต่อ "ธุรกิจ" ของตระกูลให้นั่นคือการแกะสลักรูปปั้นเทพเจ้า พ่อส่งรูปปั้นที่แกะสลักอย่างดีให้ท่านหลายตัว แล้วบอกว่า

"อิบรอฮีม เอาสิ่งศักดิ์สิทธิ์เหล่านี้ไปขายในตลาดเสียสิ"
ท่านรับมาด้วยความสงบ แต่ในใจท่านรู้ดีว่านี่คือโอกาสที่จะพิสูจน์ให้คนเห็นความจริง

เมื่อถึงตลาดที่วุ่นวาย ท่านผูกเชือกรัดเท้าก้อนหินเหล่านั้นแล้ว "ลาก" ไปกับพื้นฝุ่น

​ ในขณะที่พ่อค้าคนอื่นตะโกนขายพรจากเทพเจ้า อิบรอฮีมกลับถือรูปปั้นแล้วตะโกนว่า "ใครจะซื้อสิ่งที่ทำร้ายใครไม่ได้ และให้คุณกับใครก็ไม่ได้บ้าง?"

​ เมื่อเดินผ่านลำธารหรืออ่างน้ำ ท่านก็กดรูปปั้นลงไปในน้ำแล้วพูดประชดว่า "ดื่มน้ำสิ! ดื่มสิ!" เพื่อให้คนที่มองอยู่เห็นว่า "ดูสิ ขนาดจะกินน้ำเองมันยังทำไม่ได้เลย"

​ ผู้คนที่ได้เห็นต่างว่า"เจ้าหนุ่มนี่สงสัยจะเสียสติ มองว่าสิ่งที่ท่านพูดเป็นเรื่องตลกที่ไร้สาระ เพราะสำหรับพวกเขา รูปปั้นคือ "สัญลักษณ์" ไม่ใช่สิ่งที่ต้องกินจริงๆ พวกเขาจึงมองท่านด้วยสายตาเหยียดหยามมากกว่าจะโกรธในตอนแรก ผู้คนต่างพูดถึง"ลูกของอาซัร"จนถึงหูของผู้เป็นพ่อ

นบีอิบรอฮีมเดินกลับเข้าบ้านมาด้วยท่าทางสงบ ในมือยังคงถือรูปปั้นที่ไม่มีใครซื้อ อาซัรที่นั่งรอเงินจากการขายและหวังจะเห็นความสำเร็จของลูกชาย ถึงกับหน้าเปลี่ยนสีเมื่อเห็นว่าลูกไม่ได้เงินกลับมาเลยแม้แต่เหรียญเดียว
​
อาซัรตะคอกถามด้วยความโมโห:
​อาซัร: "อิบรอฮีม! เกิดอะไรขึ้น? ทำไมเจ้าถึงขายรูปปั้นพวกนี้ไม่ได้? ข่าวลือในตลาดบอกว่าเจ้าทำเรื่องอัปยศ ลากรูปปั้นไปตามพื้นและพูดจาดูหมิ่นเทพเจ้า เจ้ากำลังจะทำให้ตระกูลเราพินาศนะ!"

นบีอิบรอฮีมไม่ได้ตะคอกกลับ แต่ท่านเดินเข้าไปใกล้พ่อด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร ท่านพูดด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่นว่า:

นบี​อิบรอฮีม: "โอ้ พ่อจ๋า... พ่อกราบไหว้สิ่งที่ไม่ได้ยิน ไม่เห็น และช่วยอะไรพ่อไม่ได้เลยจริงๆ หรือ? พ่อจ๋า ฉันได้รับความรู้ (จากพระเจ้า) ในสิ่งที่พ่อไม่รู้ ดังนั้นเชื่อฉันเถิด ฉันจะนำทางพ่อไปสู่ทางที่เที่ยงตรง"
​
​อาซัร: "เจ้าบังอาจมาสั่งสอนข้าเชียวหรือ? ถ้าเจ้าไม่หยุดพูดเรื่องนี้ และไม่กลับมาเคารพพระเจ้าของข้า... ข้าจะเอาหินขว้างเจ้าให้ตาย! ออกไปจากบ้านข้าเดี๋ยวนี้ และอย่ามาให้ข้าเห็นหน้าอีก!!!"
​
​อิบรอฮีม: "ขอความสันติมีแด่พ่อเถิด ฉันจะไม่โต้ตอบพ่อด้วยความรุนแรง และฉันจะขออภัยโทษจากพระเจ้าให้แก่พ่อ เพราะพระองค์ทรงเมตตาฉันเสมอมา"

​นี่คือวินาทีที่นบีอิบรอฮีมกลายเป็น "คนพลัดถิ่น" อย่างเต็มตัว ท่านต้องออกจากบ้านที่เคยอาศัยเพื่อไปเผชิญหน้ากับสังคมภายนอกเพียงลำพัง จนนำไปสู่เหตุการณ์ที่ท่านตัดสินใจแอบเข้าไปในวิหารเพื่อ "ทุบรูปปั้น" เพื่อพิสูจน์ให้คนทั้งเมืองเห็นความจริงอย่างที่ท่านพยายามบอกพ่อนั่นเอง

_____________________________________

***ภาพAiประกอบโพสต์**

#นบีอิบรอฮีม
#ประวัติศาสตร์อิสลาม
#เรียนรู้อิสลาม
@ทุกคน @ไฮไลท์

ลองจินตนาการถึงภาพบรรยากาศในเมืองมาดีนะห์เมื่อพันกว่าปีก่อน... ในขณะที่ท่านนบีมูฮัมหมัด (ซ.ล.) กำลังยืนเทศนาธรรม (คุตบะฮ์) ท่ามกลางความเงียบสงบ จู่ๆ ก็มีเสียงกลองฉลองชัยและเสียงฝีเท้าอูฐของกองคาราวานสินค้าดังกึกก้องเข้ามาในเมือง

วินาทีนั้น "หัวใจ" ของผู้คนถูกทดสอบอย่างรุนแรง ระหว่างเสียงธรรมที่อยู่ตรงหน้า กับผลกำไรที่กำลังวิ่งเข้ามาหา ผลที่ปรากฏคือคนจำนวนมากกรูตามเสียงความครึกครื้นนั้นไป ทิ้งให้ท่านนบียืนอยู่เพียงลำพัง...

เหตุการณ์นี้ในซูเราะห์อัลญุมุอะฮ์ ไม่ได้ถูกบันทึกไว้เพียงเพื่อบอกเล่าประวัติศาสตร์ แต่เป็นกระจกบานใหญ่ที่ส่องสะท้อน "โลกธุรกิจ" ในปัจจุบันได้อย่างเจ็บแสบ

🌘🌘เมื่อกำไร... กลายเป็นพระเจ้าองค์ใหม่

ในโลกที่เราเชิดชูความเร็วและตัวเลข เรามักกลัว "การสูญเสียโอกาส" (FOMO) จนยอมแลกทุกอย่างเพื่อให้ได้มาซึ่งชัยชนะทางการค้า เราตอบอีเมลลูกค้าในเวลาละหมาด เราประชุมข้ามเวลาที่ควรจะอยู่กับพระเจ้า และเราคิดไปเองว่า "ยิ่งเราทุ่มเทเวลาให้งานมากเท่าไหร่ เราก็จะยิ่งรวยมากขึ้นเท่านั้น"

แต่ซูเราะห์นี้สะกิดเตือนเราว่า เรากำลังเข้าใจผิดอย่างมหันต์ เพราะในขณะที่เราวิ่งไล่กวด "ปัจจัยยังชีพ" เรากลับลืม "ผู้ประทานปัจจัยยังชีพ" ไปเสียสนิท

🌗🌗 ธุรกิจที่ขาด "วิญญาณ"

การทำธุรกิจโดยละทิ้งความผูกพันกับอัลลอฮ์ ก็เหมือนกับการขับรถหรูที่ไม่มีน้ำมัน แม้มันจะดูสวยงามภายนอก แต่มันไม่สามารถพาเราไปถึงเป้าหมายที่แท้จริงได้ เราอาจมีเงินในบัญชีมหาศาล แต่กลับหาความสงบในใจไม่เจอ เพราะเราตัดสายป่านที่เชื่อมต่อกับแหล่งพลังงานที่แท้จริงนั่นคือ บารอกะฮ์ (ความจำเริญ)

อัลลอฮ์ทรงบอกเราอย่างอ่อนโยนแต่หนักแน่นในท้ายซูเราะห์ว่า "...สิ่งที่มีอยู่ ณ ที่อัลลอฮ์นั้น ดียิ่งกว่าการละเล่นและดียิ่งกว่าการค้า" คำว่า "ดียิ่งกว่า" ในที่นี้ ไม่ได้หมายถึงจำนวนเงินที่มากกว่า แต่มันคือความอิ่มเอมใจ ความปลอดภัยจากความโลภ และความยั่งยืนที่โลกนี้ให้ไม่ได้

🌖🌖 บทเรียนถึงนักธุรกิจผู้นักรักพระเจ้า

หัวใจสำคัญที่ซูเราะห์นี้ฝากไว้คือ "การรู้จักหยุดเพื่อที่จะไปต่อ" ศาสนาไม่ได้บอกให้เราเลิกทำธุรกิจ แต่บอกให้เรา "หยุด" เมื่อถึงเวลาของพระเจ้า เพื่อไปเติมพลังศรัทธา แล้วจึง "ออกไป" แสวงหาความโปรดปรานของพระองค์ในโลกกว้างด้วยความสำนึก

หากวันนี้คุณรู้สึกเหนื่อยล้ากับการวิ่งไล่ตามยอดขาย ลองสำรวจดูว่าคุณเผลอทิ้ง "ที่ปรึกษาที่ดีที่สุด" อย่างอัลลอฮ์ไว้ลำพังที่มัซญิดหรือเปล่า?

🌕🌕 ลูกค้าที่ดีที่สุดไม่ได้ให้กำไรเรามากที่สุด แต่อัลลอฮ์ต่างหากคือผู้ที่ให้ผลตอบแทนที่ไม่มีใครเทียบได้ การปิดร้านเพื่อไปละหมาด หรือการวางมือจากงานเพื่อไปหาพระเจ้า ไม่ใช่การเสียโอกาส แต่มันคือการ "ลงทุนที่คุ้มค่าที่สุด" ในชีวิตของนักธุรกิจมุสลิม

“ขโมยที่เลวร้ายที่สุด ที่ท่านนบีโกรธมาก”

พอพูดถึง “ขโมย” เลือดในตัวเราก็มักจะเดือดทันที
โดยเฉพาะถ้ารองเท้าหายที่มัสยิด หรือเงินถูกคนอื่นโกง เราจะรู้สึกว่าคนที่ขโมยของคนอื่นเป็นคนที่แย่มาก

แต่เคยได้ยินคำว่า “ขโมยในการละหมาด” ไหม?

ท่านนบีมุฮัมมัด ﷺ เคยเตือนอย่างรุนแรงเกี่ยวกับขโมยกลุ่มนี้
พวกเขาไม่ได้ขโมยเงินมัสยิด แต่ขโมย สิทธิของอัลลอฮ์

ท่านรอซูล ﷺ กล่าวว่า
“ขโมยที่เลวร้ายที่สุด คือคนที่ขโมยในการละหมาดของเขาเอง”

เหล่าศอฮาบะฮ์ตกใจและถามว่า
“โอ้ท่านรอซูล แล้วเขาขโมยในการละหมาดอย่างไร?”

ท่านตอบว่า
“คือคนที่ไม่ทำรุกูอ์และสุญูดให้สมบูรณ์”
(หะดีษรายงานโดยอาหมัด เลขที่ 11532 และศอฮีหฺ อัล-ญามิอฺ เลขที่ 986 ระดับศอฮีหฺ)

ลองหันกลับมาดูการละหมาดของเรากันเอง
เราละหมาดเหมือนไก่จิกข้าวหรือเปล่า?

รุกูอ์ยังไม่ทันให้หลังตรงก็รีบลุก
สุญูดหน้าผากเพิ่งแตะผืนเสื่อ ยังไม่ทันรู้สึกสงบ (ฏุมะอ์นีนะฮ์) ก็รีบนั่ง
เร็วมาก เหมือนมีไฟไล่หลัง

นี่แหละคือสิ่งที่ท่านนบีหมายถึงคำว่า “ขโมย”

เราเอาเวลาละหมาดมาตัดทอนตรงนั้นตรงนี้
จนละหมาดของเราพิการ
สิทธิของอัลลอฮ์ที่จะได้รับการอิบาดะฮ์อย่างสงบ เรากลับแย่งไป เพราะอยากให้เสร็จเร็วๆ

สุดท้าย เหนื่อยเปล่า ได้อะไรไม่เต็มที่

ดังนั้นพี่น้องทั้งหลาย
อย่าเป็นขโมยในอิบาดะฮ์ของตัวเองเลย

ออกจากมัสยิดช้าลงหน่อยก็ได้
กลับไปทำงานช้าลงนิดก็ไม่เป็นไร
ขอแค่รุกูอ์และสุญูดให้สมบูรณ์

อัลลอฮ์ไม่ได้ขอเวลามากมาย
แค่ประมาณ 5 นาทีต่อหนึ่งเวลาเท่านั้น

ให้สิทธิของพระเจ้าอย่างสมบูรณ์
แล้วพระองค์จะให้สิทธิของเราอย่างสมบูรณ์เช่นกัน

วัลลอฮุอะอ์ลัม (อัลลอฮ์ทรงรอบรู้ยิ่ง)

ที่มา : Ceramah Ustaz & Ustazah
แปลและเรียบเรียงโดย : Beritamuslim
#บทความ #บทความอิสลาม # #เตื่อนฉันเตือนเธอ

อุมัร บิน อัลค็อฏฏอบ : จากศัตรูตัวฉกาจสู่คอลีฟะห์ผู้ทรงธรรม
โดย: ทีมงานผู้เชี่ยวชาญ Berita Muslim

ในบรรดาบุคคลสำคัญในประวัติศาสตร์อิสลามทั้งหมด เรื่องราวการเปลี่ยนแปลงของท่าน อุมัร บิน อัลค็อฏฏอบ (Umar ibn al-Khaṭṭāb) ถือเป็นปาฏิหาริย์แห่งศรัทธาที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ท่านเริ่มจากการเป็นศัตรูที่ดุร้ายที่สุดของศาสดาและผู้ศรัทธา

แต่จบลงด้วยการเป็น "คอลีฟะห์" (Caliph) หรือผู้นำโลกมุสลิมที่ทรงอิทธิพลและทรงไว้ซึ่งความยุติธรรมที่สุดในประวัติศาสตร์

การเข้ารับอิสลามของท่านอุมัรไม่เพียงแต่เสริมสร้างความแข็งแกร่งให้กับกลุ่มมุสลิมกลุ่มเล็กๆ ในมักกะห์เท่านั้น แต่ยังเปลี่ยนทิศทางประวัติศาสตร์โลกไปตลอดกาล

1. ศัตรูผู้ไม่เกรงกลัวแห่งมักกะห์
ก่อนที่ท่านจะรับอิสลาม ท่านอุมัรเป็นที่รู้จักในฐานะชายหนุ่มร่างใหญ่ แข็งแกร่ง น่าเกรงขาม และมีอิทธิพลในเผ่ากุเรช (Quraysh) ท่านเกลียดชังศาสนาใหม่ที่กำลังแพร่หลายอย่างรุนแรง และทำทุกวิถีทางเพื่อทำลายมัน

ในยุคแรกที่มุสลิมถูกทรมานอย่างหนัก การมีอยู่ของท่านอุมัรเป็นภัยคุกคามที่ยิ่งใหญ่ที่สุด วันหนึ่ง ท่านอุมัรหมดความอดทนและตัดสินใจที่จะจบปัญหานี้ด้วยการ "ปลิดชีพ" ท่านนบีมุฮัมมัด (ซ.ล.) ด้วยตนเอง

2. จุดเปลี่ยที่นสะเทือนโลก: เสียงอ่านอัลกุรอาน
ในขณะที่ท่านอุมัรกำลังเดินทางเพื่อมุ่งหน้าไปหาท่านนบี ท่านได้พบกับชายคนหนึ่งที่แนะนำให้ท่านไปตรวจสอบ "ความชั่วร้าย" ที่เกิดขึ้นในบ้านของตนเองก่อน—นั่นคือ น้องสาว ของท่านได้เข้ารับอิสลามแล้ว

ที่บ้านของน้องสาว: ท่านอุมัรบุกเข้าไปในบ้านของน้องสาว (ฟาฏิมะห์) และน้องเขย (ซะอีด บิน ซัยด์) ท่านพบว่าพวกเขากำลังอ่าน ซูเราะห์ฏอฮา จากอัลกุรอาน ท่านอุมัรโกรธจัดและทำร้ายน้องเขยจนเลือดอาบ

การเห็นความจริง: เมื่อเห็นเลือดของน้องสาว ท่านอุมัรจึงเกิดความละอายใจ ท่านขอแผ่นกระดาษที่น้องสาวอ่านมาดู แม้จะลังเลใจ แต่เมื่อท่านได้อ่านข้อความศักดิ์สิทธิ์ (ซูเราะห์ฏอฮา) หัวใจที่แข็งกระด้างของท่านก็อ่อนยวบลงทันที

ท่านตระหนักว่าถ้อยคำเหล่านั้นเป็นความจริงอันศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ท่านจึงรีบไปยังบ้านของท่านนบี และ ประกาศเข้ารับอิสลาม อย่างเปิดเผยต่อหน้าท่านนบีและสหาย

3. อัล-ฟารูก: ผู้แยกความจริงและความเท็จ
หลังจากท่านอุมัรเข้ารับอิสลาม ท่านนบีได้มอบฉายาอันทรงเกียรติให้ท่านว่า "อัล-ฟารูก" (Al-Fārūq) ซึ่งหมายถึง "ผู้แยกแยะระหว่างความจริงและความเท็จ"

เสริมสร้างความกล้าหาญ: การเข้ารับอิสลามของท่านอุมัรทำให้กลุ่มมุสลิมที่อ่อนแอสามารถลืมตาอ้าปากได้เป็นครั้งแรก

การละหมาดที่เปิดเผย: ท่านอุมัรเป็นผู้ยืนกรานว่ามุสลิมต้องไม่ต้องหลบซ่อนอีกต่อไป และนำพาเหล่าสหายออกไปละหมาดที่วิหารกะอ์บะห์อย่างเปิดเผยเป็นครั้งแรก ซึ่งเป็นชัยชนะทางจิตวิทยาที่ยิ่งใหญ่เหนือพวกกุเรช

4. คอลีฟะห์ผู้ทรงธรรมและนักปกครองผู้ยิ่งใหญ่
หลังจากการเสียชีวิตของท่านอะบูบักร อัศ-ศิดดีก ท่านอุมัรได้รับการแต่งตั้งให้เป็นคอลีฟะห์คนที่สอง (ค.ศ. 634-644) ในช่วงเวลา 10 ปีที่ท่านปกครอง อาณาจักรอิสลามได้ขยายตัวอย่างไม่เคยปรากฏมาก่อน

การขยายอาณาเขตที่ยิ่งใหญ่: ท่านอุมัรนำทัพอิสลามพิชิตจักรวรรดิเปอร์เซียที่ยิ่งใหญ่ และเอาชนะกองทัพจักรวรรดิไบแซนไทน์ (โรมัน) ได้อย่างเด็ดขาด โดยยึดครองดินแดนสำคัญอย่างซีเรีย, อียิปต์, และเยรูซาเลม

การบริหารจัดการรัฐ: ท่านไม่ได้เป็นเพียงนักรบ แต่เป็นนักบริหารที่วางรากฐานของรัฐอิสลามสมัยใหม่:
ดิวัน (Dīwān): จัดตั้งระบบการบริหารรายได้และค่าตอบแทนให้กับผู้ที่ทำความดีเพื่ออิสลาม
ฮิจเราะห์ศักราช (Hijri Calendar): กำหนดให้การอพยพของท่านนบีเป็นจุดเริ่มต้นของปฏิทินอิสลาม
ความยุติธรรม: กฎหมายของท่านอุมัรนั้นใช้กับทุกคนอย่างเท่าเทียม ไม่มีข้อยกเว้นแม้กระทั่งตัวท่านเองหรือลูกชายของท่าน

5. มรดกแห่งความสมถะและความยำเกรง
แม้จะปกครองอาณาจักรที่ยิ่งใหญ่ แต่ท่านอุมัรยังคงใช้ชีวิตอย่างสมถะและเรียบง่ายอย่างที่สุด
เครื่องแบบคอลีฟะห์: ท่านสวมใส่เสื้อผ้าที่ปุปะและมักจะมีรอยปะซ่อม
การรับผิดชอบต่อไพร่ฟ้า: ท่านมีชื่อเสียงในเรื่องการ "ตรวจการณ์ยามค่ำคืน" โดยการเดินตรวจตรารอบเมืองด้วยตัวเองเพื่อ

ดูว่ามีใครกำลังประสบความยากลำบากหรือไม่ มีเรื่องเล่าว่าท่านเคยแบกกระสอบแป้งหนัก ๆ ไปส่งให้หญิงม่ายและลูกๆ ด้วยตัวเอง
ท่านอุมัรถูกลอบสังหารในปี ค.ศ. 644 ขณะนำละหมาดซุบฮิ (รุ่งอรุณ) ในมัสยิด อัล-มะดีนะห์

บทสรุป
ท่านอุมัร บิน อัลค็อฏฏอบ คือสัญลักษณ์ของ "อิหม่าน" (Iman) ที่สามารถเปลี่ยนมนุษย์ที่ดุร้ายให้กลายเป็นแบบอย่างของความเมตตาและยุติธรรมได้ การปกครองของท่านเป็นพิมพ์เขียวของความยุติธรรมที่ยังคงถูกอ้างถึงในทุกยุคทุกสมัย เพื่อแสดงให้เห็นว่าอำนาจที่ยิ่งใหญ่ที่สุดจะต้องมาพร้อมกับความรับผิดชอบและความยำเกรงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเช่นกัน

บทความนี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการเผยแพร่ความรู้โดยเพจ Berita Muslim แหล่งอ้างอิง: อัลกุรอาน, เศาะฮีฮ์อัลบุคอรี, ชีวประวัติท่านศาสดา (Seerah), ประวัติศาสตร์อิสลามสมัยคอลีฟะห์ผู้ทรงธรรม #อิสลาม

🚩เนื้อหาบทความ และรูปภาพ เป็นลิขสิทธิ์ของพวกเรา เท่านั้น

“หน้าผากดำจากรอยสุญูด ท่องกุรอานเต็มอก แต่กลับเป็นฆาตกรที่โหดร้ายที่สุด – โศกนาฏกรรมของ ‘คนที่ถูกมองว่าเป็นอาลิม’ ผู้สังหารลูกเขยของท่านนบี”

ถ้าเรานึกภาพฆาตกรของท่านซัยยิดินา อาลี รอฎิยัลลอฮุอันฮุ
เรามักจะจินตนาการว่าเป็นคนเลว หน้าตาดุร้าย ดื่มสุรา หรือเกลียดอิสลามใช่ไหม?

ความจริง…ไม่ใช่เลย
เราคิดผิดอย่างสิ้นเชิง

ชายที่กล้าฟันด้วยดาบอาบยาพิษใส่ศีรษะของลูกเขยอันเป็นที่รักของท่านรอซูล ﷺ ไม่ใช่คนโง่เขลา
แต่เป็นชายที่ หน้าผากดำจากการสุญูดบ่อยๆ ริมฝีปากเปียกชุ่มด้วยการซิกรุลลอฮ์ และหัวใจเต็มไปด้วยการท่องจำอัลกุรอานครบ 30 ญุซ

ชื่อของเขาคือ อับดุรเราะห์มาน บิน มุลญิม

ใครจะคิดว่า ชายที่ครั้งหนึ่งเคยได้รับคำชมจากท่านอุมัร อัลค็อฏฏอบ ว่าเป็น “คนดี” และถูกส่งไปอียิปต์เพื่อสอนอัลกุรอาน สุดท้ายกลับกลายเป็นมนุษย์ที่อัปยศที่สุดบนหน้าแผ่นดิน

อะไรทำให้คนที่ดูเหมือนดี เปลี่ยนไปได้ถึงขนาดนี้?

เรื่องราวของเขาเริ่มต้นจากพิษร้ายที่มีชื่อว่า “ความลำเอียง” และ “ความคลั่งไคล้สุดโต่ง”

อิบนุ มุลญิม เป็นผู้ศรัทธาอย่างแรงกล้าของกลุ่มคอวาริจ ซึ่งเป็นกลุ่มที่รู้สึกว่าตนเองเป็น “อิสลามยิ่งกว่าคนอื่น”

พวกเขาละหมาดทั้งวันทั้งคืน ถือศีลอดไม่เคยขาด อ่านอัลกุรอานไม่วางมือ แต่หัวใจกลับมืดบอด ไม่เข้าใจแก่นแท้ของศาสนา

สำหรับอิบนุ มุลญิม ท่านซัยยิดินาอาลีได้กระทำ “บาปใหญ่” เพราะยอมรับการจัดตั้งสภาตะห์กีม (การไกล่เกลี่ย/การอนุญาโตตุลาการ) กับมุอาวียะห์
ในสายตาอันคับแคบของอิบนุ มุลญิม อาลีกลายเป็นผู้ปฏิเสธศรัทธา เลือดของอาลีจึงถูกมองว่าสามารถหลั่งได้

นี่แหละคือความอันตรายของคนที่ ไม่รู้จริง แต่คิดว่าตัวเองรู้ดีที่สุด เขาคิดว่ากำลังทำงานเพื่อพระเจ้า ทั้งที่จริงแล้วกำลังทำงานให้กับชัยฏอน

แล้วในคืนอันเงียบสงบคืนหนึ่งของเดือนรอมฎอน อิบนุ มุลญิม พร้อมด้วยสหายอีกสองคน ได้วางแผนสมคบคิดนองเลือด พวกเขาสาบานต่อหน้าอัลกะอ์บะฮ์ว่าจะสังหารผู้นำหลักสามคนของประชาชาติอิสลาม ได้แก่ อาลี บิน อบีฏอลิบ, มุอาวียะห์ บิน อบีสุฟยาน และอัมรฺ บิน อัลอาศ

อิบนุ มุลญิม เลือกภารกิจที่หนักที่สุด เขาต้องการสังหาร “สิงโตแห่งอัลลอฮ์” คือท่านซัยยิดินาอาลี

เขาซื้อดาบเล่มหนึ่งในราคา 1,000 ดิรฮัม และยังไม่พอ เขายังซื้อยาพิษที่ร้ายแรงที่สุดอีกในราคา 1,000 ดิรฮัม
ดาบนั้นถูกแช่ในยาพิษอยู่หลายวันจนเหล็กกล้ากลายเป็นหนึ่งเดียวกับความตาย เขาต้องการให้มั่นใจว่า เพียงรอยบาดเดียว ชีวิตของอาลีจะต้องดับสิ้น

เหตุการณ์อันมืดมนเกิดขึ้นในช่วงเวลา ศุบฮ์ วันที่ 19 รอมฎอน ปีฮิจเราะห์ที่ 40

ท่านซัยยิดินาอาลี เช่นทุกวัน เดินเท้าไปยังมัสยิดในเมืองกูฟะฮ์เพื่อเป็นอิหม่ามนำละหมาดศุบฮ์
ระหว่างทาง ท่านได้เปล่งเสียงเรียกปลุกผู้คนที่ยังหลับใหลว่า
“อัศศอลาห์! อัศศอลาห์!” (มาละหมาดเถิด! มาละหมาดเถิด!)

ทันใดนั้น ขณะที่ท่านเพิ่งก้าวเข้าไปในมัสยิดและยังไม่ทันเริ่มละหมาด อิบนุ มุลญิม ก็พุ่งออกมาจากความมืด
พร้อมตะโกนตักบีรว่า “การตัดสินเป็นสิทธิ์ของอัลลอฮ์ ไม่ใช่ของเจ้า โอ้อาลี!”
แล้วฟาดดาบอาบยาพิษนั้นลงตรงกลางศีรษะของท่านซัยยิดินาอาลี

เลือดพุ่งกระฉูด ชโลมเคราขาวของท่าน อาลีล้มลง
แต่คำพูดสุดท้ายที่ออกจากปากของท่านในขณะนั้นคืออะไร?
เป็นคำสาปแช่งหรือไม่?

ไม่เลย
ท่านซัยยิดินาอาลีกล่าวว่า
“ขอสาบานต่อพระเจ้าแห่งกะอ์บะฮ์ แท้จริงข้าพเจ้าได้ประสบความสำเร็จแล้ว”
(Fuztu wa Rabbil Kaabah)
ท่านรู้ดีว่า การชะฮีดที่รอคอยมานานได้มาถึงแล้ว

ผู้คนรีบเข้าจับกุมอิบนุ มุลญิม
เมื่อเขาถูกนำตัวมาอยู่ต่อหน้าอาลีซึ่งกำลังจะสิ้นใจ จงดูเถิด ความสูงส่งของคุณธรรมของลูกเขยท่านนบีผู้นี้

ท่านสั่งเสียกับลูกชายของท่านที่ชื่อ ฮะซัน ว่า
“จงให้อาหารแก่เขาเหมือนที่เจ้าให้อาหารแก่ข้า
จงให้น้ำแก่เขาเหมือนที่เจ้าให้น้ำแก่ข้า
หากข้าตาย ก็จงลงโทษเขาด้วยการตีเพียงครั้งเดียว
อย่าทรมานเขา”

อัลลอฮุอักบัร
แม้ชีวิตจะอยู่ปลายเส้น ท่านอาลียังคิดถึงสวัสดิภาพของฆาตกร

ตรงกันข้าม อิบนุ มุลญิม ไม่ได้แสดงความสำนึกผิดใด ๆ เลย
เมื่อผู้คนสาปแช่งเขา เขากลับกล่าวอย่างโอหังว่า เขาซื้อดาบเล่มนั้นมาเพื่อสังหาร “คนที่ชั่วร้ายที่สุด”

หัวใจของเขาตายด้านแล้ว
เขามั่นใจว่าตนเองจะได้เข้าสวรรค์เพราะสังหารท่านอาลี

ในที่สุด ท่านซัยยิดินา อาลี วะฟาตไม่กี่วันต่อมา
ส่วนอิบนุ มุลญิม ถูกลงโทษกิศอศ (ประหารชีวิต)

โศกนาฏกรรมนี้เป็นบทเรียนที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับพวกเราทุกคนในวันนี้
อันตรายที่แท้จริงของประชาชาติอิสลาม ไม่ได้มาจากศัตรูภายนอกที่ถือปืน
แต่อันตรายที่แท้จริง มาจาก “คนของเราเอง” ที่คิดว่าตนบริสุทธิ์ที่สุด ถูกต้องที่สุด และตัดสินผู้อื่นว่าเป็นผู้ปฏิเสธศรัทธาได้อย่างง่ายดาย

ท่านรอซูลุลลอฮ์ ﷺ เคยกล่าวถึงกลุ่มคอวาริจเช่นอิบนุ มุลญิม ว่า
“จะมีกลุ่มชนหนึ่งปรากฏขึ้น… พวกท่านจะรู้สึกว่าการละหมาดของพวกท่านเทียบไม่ได้กับการละหมาดของพวกเขา การถือศีลอดของพวกท่านเทียบไม่ได้กับการถือศีลอดของพวกเขา พวกเขาอ่านอัลกุรอาน แต่ไม่พ้นลำคอของพวกเขา”

มาชาอัลลอฮ์
อย่าได้หลงกลเพียงหน้าผากดำหรือเสื้อคลุมยาวเท่านั้น
จงมองที่คุณธรรมและความเมตตา
เพราะอิสลามไม่ได้อยู่แค่การอิบาดะฮ์บนผืนเสื่อสักการะ
แต่อยู่ที่ความเมตตาในหัวใจ
จงระลึกไว้ว่า อิบนุ มุลญิม ก็เป็นฮาฟิซอัลกุรอานเช่นกัน
แต่เขากลับตายในฐานะฆาตกรของลูกเขยท่านรอซูลุลลอฮ์ ﷺ
นะอูซุบิลลาฮฺ มิน ซาลิก

ที่มา : Ceramah Ustaz & Ustazah
แปลและเรียบเรียงโดย : Beritamuslim
#บทความ #บทความอิสลาม #เตือนฉันเตือนเธอ

กษัตริย์มุสลิมที่รวยจนโลกต้องจำ!

“Elon Musk และ Bill Gates ยังดู ‘จน’ หากเทียบกับกษัตริย์อิสลามผู้นี้
เขาบริจาคทองคำจนเศรษฐกิจของอีกประเทศหนึ่งถึงกับพัง!”

หากเราถามลุงกูเกิลว่า...
ใครคือมนุษย์ที่ร่ำรวยที่สุดที่เคยมีอยู่บนหน้าแผ่นดินนี้

คำตอบอาจทำให้หลายคนตกใจ
เขาไม่ได้มาจากอเมริกา
เขาไม่ได้มาจากยุโรป

แต่เขาคือกษัตริย์มุสลิมผิวสีจากทวีปแอฟริกา
พระนามของพระองค์คือ มันซา มูซา (Mansa Musa)
ผู้ปกครองอาณาจักรมาลีในศตวรรษที่ 14

ความมั่งคั่งของพระองค์นั้นมหาศาลจน
แม้แต่นักเศรษฐศาสตร์ยุคใหม่ก็ไม่สามารถคำนวณทรัพย์สินของพระองค์ได้อย่างแม่นยำ
มีการประเมินกันว่า หากเทียบมูลค่าในปัจจุบัน
ทรัพย์สินของพระองค์อาจสูงกว่า 400 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ

เรื่องราวในตำนานของพระองค์เกิดขึ้นในปี ค.ศ. 1324
เมื่อมันซา มูซาตัดสินใจเดินทางไปประกอบพิธีฮัจญ์ที่นครมักกะฮ์

การเดินทางจากแอฟริกาตะวันตกสู่มักกะฮ์ของพระองค์
ไม่ใช่การเดินทางธรรมดา
แต่มันคือขบวนทองคำที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์โลก

พระองค์นำขบวนผู้ติดตามมากถึง 60,000 คน
อูฐแต่ละตัวที่ร่วมขบวน
บรรทุกผงทองคำบริสุทธิ์หนักหลายร้อยกิโลกรัม

แล้วพระองค์นำทองคำเหล่านั้นไปทำอะไร?

ตลอดเส้นทางที่ข้ามทะเลทรายซาฮาราไปจนถึงอียิปต์
พระองค์บริจาคทานไม่หยุด
เจอคนยากจนเมื่อไร ก็แจกทองคำ
เจอมัสยิดเก่า ก็ให้เงินทุนเพื่อบูรณะซ่อมแซม

ความเอื้อเฟื้อของพระองค์รุนแรงถึงขั้น
เกิดปรากฏการณ์ทางเศรษฐกิจที่แปลกประหลาดในอียิปต์
เนื่องจากมีทองคำจำนวนมหาศาลไหลเข้าสู่กรุงไคโร
มูลค่าทองคำในตลาดจึงตกลงอย่างรุนแรง
ราคาสินค้าพุ่งสูง (เงินเฟ้อ)

เศรษฐกิจอียิปต์ต้องใช้เวลานานถึง 10 ปี กว่าจะฟื้นตัวได้
เพียงเพราะการบริจาคของชายเพียงคนเดียว

ชาวตะวันตกจึงเรียกพระองค์ว่า
“ราชาแห่งทองคำ (The King of Gold)”

อย่างไรก็ตาม มันซา มูซา
ไม่ได้ใช้ความมั่งคั่งนั้นไปกับความฟุ่มเฟือย
เมื่อเสด็จกลับจากมักกะฮ์
พระองค์ได้นำสถาปนิกฝีมือเยี่ยมจากอันดาลุสและไคโรมาด้วย

พระองค์สร้างมัสยิดที่งดงาม
และก่อตั้ง มหาวิทยาลัยซังกอเร (Sankore University) ที่เมืองทิมบักตู
ซึ่งกลายเป็นศูนย์กลางความรู้ชั้นสูง
ถึงขั้นที่ชาวยุโรปในยุคนั้นต้องเดินทางมาซื้อหนังสือจากแอฟริกา

นี่คือความแตกต่าง
ระหว่างคนรวยที่มีอีหม่าน (ศรัทธา)
กับคนรวยที่เต็มไปด้วยความโลภ

สำหรับมันซา มูซา
ทรัพย์สินเป็นเพียงเครื่องมือในการเข้าใกล้อัลลอฮ์
พระองค์ไม่ได้เก็บทองคำไว้ในหีบเพื่อชื่นชมมัน

แต่พระองค์ “ลงทุน” ทองคำนั้นในหนทางของอัลลอฮ์
เพื่อให้มันกลายเป็นผลบุญที่ไหลต่อเนื่องไม่รู้จบ

จนถึงวันนี้
ชื่อของมันซา มูซา
ยังคงถูกกล่าวถึง
ไม่ใช่เพียงเพราะพระองค์ร่ำรวย

แต่เพราะพระองค์สอนเราว่า
มือที่ให้…ย่อมดีกว่ามือที่รับเสมอ

ที่มา : Ceramah Ustaz & Ustazah
แปลและเรียบเรียงโดย : Beritamuslim
#บทความ #บทความอิสลาม # #เตื่อนฉันเตือนเธอ

หลังจากการฆาตกรรม กอบีลไม่ได้กลับไปหาพ่อแม่ด้วยความสำนึกผิด แต่เขาเลือกที่จะ "หนี" กอบีลพา อักลีมะฮ์ (แฝดหญิง) หนีลงไปยังพื้นที่ราบต่ำ (แถบเยเมน) ขณะที่นบีอาดัมพำนักอยู่บนพื้นที่สูงหรือภูเขา
​
นบีอาดัมเสียใจมาก ท่านไม่ได้สูญเสียแค่ฮาบีลที่ตายไป แต่เสียลูกชายอีกคนให้กับความชั่วร้ายด้วย ท่านไม่ได้ยิ้มหัวเราะเลยเป็นเวลาหลายปี จนกระทั่งได้รับคำสั่งจากพระเจ้าให้มีความอดทน
​
​หลังจากฮาบีลเสียชีวิตไปนานพอสมควร อัลลอฮ์ทรงประทานลูกชายมาให้ใหม่คือ ชีษ และตามมาแฝดชาย แฝดหญิง,อัซซูรอ นางเป็นลูกสาวที่เฉลียวฉลาดและต่อมาได้แต่งงานกับชีษ เพื่อสืบทอดสายเลือดที่บริสุทธิ์ (เนื่องจากกฎการแต่งงานข้ามคู่เริ่มขยายตัวไปตามจำนวนพี่น้องที่มากขึ้น)

​ ชีษมีลักษณะคล้ายนบีอาดัมมากที่สุด ทั้งรูปร่างและนิสัย ท่านเป็นคนเคร่งครัดและใฝ่รู้ นบีอาดัมสอนชีษทุกอย่าง ทั้งเรื่องการทำอิบาดะฮ์, เวลาที่สำคัญในแต่ละวัน, และพยากรณ์เรื่องเหตุการณ์น้ำท่วมโลกที่อาจจะเกิดขึ้นในอนาคต ชีษจึงกลายเป็นผู้นำแทนพ่อในเวลาต่อมา

​ในช่วงชีวิตที่เหลือของนบีอาดัม ลูกหลานเริ่มทวีคูณและแบ่งออกเป็น 2 สังคม:
​กลุ่มของชีษ (บนภูเขา): ใช้ชีวิตอย่างเรียบง่าย เคร่งครัดในศาสนา และยึดตามคำสอนของนบีอาดัม รักษาความบริสุทธิ์ของจิตใจ อยู่ใกล้ชิดธรรมชาติ และแยกตัวออกจากความวุ่นวาย เน้นการทำอิบาดะฮ์ (เคารพภักดีต่ออัลลอฮ์) ตามคำสอนของพ่อ​ใช้ชีวิตสมถะ เรียบง่าย มีระเบียบวินัยในเรื่องเวลาและการคบค้าสมาคม

​กลุ่มของกอบีล (ที่ราบต่ำแถบเยเมน): ซึ่งเป็นพื้นที่ที่เต็มไปด้วยทรัพยากรและการทำมาหากินที่มุ่งเน้นทางโลก เริ่มสร้างความบันเทิงและการละเล่นที่เกินขอบเขต อิบลีส (ชัยตอน) ได้จำแลงกายมาสอนลูกหลานของกอบีลให้รู้จักการสร้าง "ขลุ่ย" และ "พิณ" เป็นครั้งแรก ชัยตอนยุยงให้สตรีเริ่มแต่งกายด้วยเสื้อผ้าที่สีสันฉูดฉาด ประดับประดาด้วยเครื่องเพชรพลอย และเปิดเผยร่างกายเพื่อยั่วยุดึงดูดเพศตรงข้าม ความเสื่อมทรามเริ่มเกิดขึ้นในกลุ่มนี้
​
​เมื่อนบีอาดัมอายุใกล้ครบ 1,000 ปี ท่านรู้ตัวว่าเวลาบนโลกกำลังจะหมดลง ท่านเรียกชีษมาและสั่งเสียให้ดูแลพี่น้องให้ดี และเตือนไม่ให้กลุ่มบนภูเขาลงไปปะปนกับกลุ่มของกอบีลที่ที่ราบต่ำ (เพื่อป้องกันความเสื่อมเสีย)

​ เมื่อมะลาอิกะฮ์มาเก็บวิญญาณ นบีอาดัมแย้งว่าท่านยังมีเวลาเหลืออีก 40 ปี (เพราะท่านเคยขอลดอายุตัวเองเพื่อมอบให้กับนบีดาวูดในอนาคตที่ท่านเห็นในภาพนิมิต) แต่มะลาอิกะฮ์เตือนว่าท่านได้ลืมสัญญานั้นไปแล้ว

​เมื่อนบีอาดัมสิ้นใจลง มมะลาอิกะฮ์หลายท่านได้ลงมาพร้อมผ้ากะฟันและเครื่องหอมจากสวรรค์ มลาอิกะฮ์อาบน้ำศพให้ท่าน และขุดหลุมฝังศพแบบ "ละฮัด" (การเจาะโพรงด้านข้างหลุม)

ชีษยืนเป็นอิหม่ามนำละหมาดให้พ่อ โดยมีลูกหลานยืนต่อแถวเป็นจำนวนมาก

หลังจากนบีอาดัมเสียชีวิตได้เพียง 1 ปี พระนางฮาวาก็เสียชีวิตตามสามีของนางไป และถูกฝังอยู่ใกล้ๆ กัน

​
​หลังนบีอาดัมเสียชีวิต ชีษได้ขึ้นมาเป็นผู้นำ (มีบางรายงานว่าท่านเป็นนบีถัดจากนบีอาดัมแต่ในอัลกุรอานไม่ได้ระบุ) ท่านชีษพยายามห้ามไม่ให้ลูกหลานไปยุ่งเกี่ยวกับกลุ่มของกอบีล แต่เหตุการณ์เริ่มเปลี่ยนไป

ชายหนุ่มจากกลุ่มของชีษเริ่มได้ยินเสียงดนตรีและเสียงหัวเราะดังมาจากหุบเขาเบื้องล่าง พวกเขาเริ่มสงสัยว่าคนข้างล่างทำอะไรกัน
ชายหนุ่มบางคนแอบลงไปดู และพบกับสตรีที่แต่งตัวสวยงามและการละเล่นที่สนุกสนาน ซึ่งเป็นสิ่งที่พวกเขาไม่เคยเห็นบนภูเขา
เริ่มจากการลงไปดูด้วยความสงสัย เริ่มมีการหลงใหลในสิ่งบันเทิง เสียงดนตรีทำให้ใจลืมการรำลึกถึงพระเจ้า การปะปนชายหญิงนำไปสู่การผิดประเวณีและการทำตามอารมณ์ใฝ่ต่ำ

เมื่อมีการปะปนกันเกิดขึ้น ความยำเกรงต่อพระเจ้าก็เริ่มลดน้อยลง มนุษย์เริ่มหันมาสนใจความสุขชั่วคราวมากกว่าการเตรียมตัวเพื่อโลกหน้า จนนำไปสู่ยุคที่ความชั่วร้ายแพร่หลาย และเป็นเหตุให้ต้องมีนบีท่านต่อๆ มา เช่น นบีอิดรีส และนบีนุห์ ค่ะ

_____________________________________________

#ประวัตินบีอาดัมและฮาวา
#ชีวิตหลังจากกอบีลได้ฆ่าฮาบีลน้องของตน
#อิสลาม #ประวัติศาสตร์อิสลาม @ทุกคน @ไฮไลท์

พระนางฮาวาจะให้กำเนิดบุตรเป็น ฝาแฝดชาย-หญิง เสมอ โดยอัลลอฮ์ทรงวางกฎว่า:
​ลูกชายจากครรภ์ที่ 1 ต้องแต่งงานกับลูกสาวจากครรภ์ที่ 2
​และลูกชายจากครรภ์ที่ 2 ต้องแต่งงานกับลูกสาวจากครรภ์ที่ 1

​ กอบีล (ครรภ์แรก) มีฝาแฝดหญิงที่สวยงามมาก แต่ตามกฎเขาต้องแต่งงานกับแฝดของฮาบีล (ครรภ์ที่สอง) ซึ่งเขามองว่าสวยน้อยกว่า กอบีลจึงปฏิเสธและต้องการแต่งงานกับฝาแฝดของตัวเอง
​
​เพื่อตัดสินปัญหา นบีอาดัมจึงสั่งให้ลูกชายทั้งสองทำการ "กุรบาน" ต่ออัลลอฮ์ โดยมีเงื่อนไขว่า "ใครก็ตามที่อัลลอฮ์ทรงรับของถวาย คนนั้นจะได้สิทธิ์ในตัวอักลีมะฮ์" ทั้งคู่ตกลงและออกไปจัดเตรียมของที่ดีที่สุดตามอาชีพของตน

​ฮาบีล: มีอาชีพเลี้ยงสัตว์ เขาคัดเลือก แกะตัวที่ดีที่สุด อ้วนสมบูรณ์ที่สุด มาถวายด้วยหัวใจที่ยำเกรง

​กอบีล: มีอาชีพทำไร่ เขาคัดเลือก พืชผักที่เน่าเสียและเลวที่สุด มาถวายด้วยความเสียดายและใจที่ขุ่นมัว

ในสมัยนั้น สัญญาณที่บ่งบอกว่าอัลลอฮ์ทรงตอบรับการถวายคือ "จะมีไฟสีขาวนวลลงมาจากชั้นฟ้ามาพัดเอาของสิ่งนั้นไป"
​ทั้งคู่พากันขึ้นไปบนยอดเขาและวางของถวายไว้

​ทันใดนั้น มีไฟลงมาคลุมรวงข้าวและแกะ... แต่ปรากฏว่า ไฟพัดเอาแกะของฮาบีลไปเพียงอย่างเดียว ส่วนพืชผักเน่าๆ ของกอบีลยังวางอยู่ที่เดิมไม่มีใครแตะต้อง
​นั่นหมายความว่า ฮาบีลชนะ แและอัลลอฮ์ทรงรับความยำเกรงของเขา

อัลลอฮ์ไม่ได้ดูที่ "ปริมาณ" ของที่เราให้ แต่ดูที่ "หัวใจ" ว่าเราให้สิ่งที่ดีที่สุดเพื่อพระองค์หรือไม่

​กอบีลโกรธแค้นมากและพูดกับน้องชายว่า "ฉันจะฆ่าเจ้าให้ตาย!"
​ฮาบีลตอบกลับด้วยความสงบว่า "แท้จริงอัลลอฮ์จะทรงรับจากผู้ที่ยำเกรงเท่านั้น... หากเจ้าจะฆ่าฉัน ฉันก็จะไม่ยื่นมือไปฆ่าเจ้า เพราะฉันกลัวอัลลอฮ์"

และการฆาตกรรมครั้งแรกของโลกก็มาถึง ​ชัยตอน (อิบลีส) เข้ามาแทรกแซงจิตใจของกอบีลในช่วงที่เขาลังเล กอบีลสบโอกาสขณะที่ฮาบีลนอนหลับอยู่ จึงใช้หินทุบที่ศีรษะของน้องชายจนเสียชีวิต

​ทันทีที่ฮาบีลตาย กอบีลก็ตกตะลึงกับสิ่งที่ทำลงไป เขาทำตัวไม่ถูก และนี่คือ "ศพแรก" ของโลก เขาไม่รู้ว่าจะจัดการกับร่างที่ไร้วิญญาณนี้อย่างไร

​อัลลอฮ์ทรงส่งนกกาตัวหนึ่งมา เพื่อสอนบทเรียนให้กอบีล:
​นกกาตัวนั้นต่อสู้กับนกกาอีกตัวจนตาย แล้วมันก็ใช้เท้าเขี่ยดินเป็นหลุมเพื่อฝังนกกาที่ตาย

​กอบีลเห็นดังนั้นจึงร้องออกมาด้วยความสมเพชตัวเองว่า "วิบัติแก่ฉันเถิด! ฉันไร้ความสามารถแม้กระทั่งจะเป็นเหมือนนกกาตัวนี้ เพื่อที่จะฝังศพน้องชายของฉันเชียวหรือ?"

​เขาจึงฝังศพฮาบีลตามแบบนกกา และใช้ชีวิตต่อมาด้วยความโศกเศร้าและขาดทุน

​ บาปแรกที่เกิดขึ้นบนชั้นฟ้า (โดยอิบลีส) และเป็นบาปแรกที่เกิดขึ้นบนแผ่นดินโลก (โดยกอบีล)เพราะความอิจฉาริษยา​

ใครก็ตามที่ริเริ่มการฆ่ากันในโลกนี้ กอบีลจะต้องมีส่วนรับผิดชอบในบาปนั้นด้วย เพราะเขาเป็นผู้เริ่มวิถีแห่งการฆ่าเป็นคนแรก

​"لاَ تُقْتَلُ نَفْسٌ ظُلْمًا، إِلَّا كَانَ عَلَى ابْنِ آدَمَ الأَوَّلِ كِفْلٌ مِنْ دَمِهَا، لِأَنَّهُ أَوَّلُ مَنْ سَنَّ القَتْلَ"
​ความหมาย:
​"ไม่มีชีวิตใดที่ถูกฆ่าโดยอธรรม นอกจากลูกชายคนแรกของอาดัม (กอบีล) จะต้องมีส่วนร่วมในบาปของการหลั่งเลือดนั้นด้วย เพราะเขาเป็นคนแรกที่ริเริ่มวิถีทางการฆ่า"
(อ้างอิง: บันทึกโดย บุคอรี หมายเลข 3335 และ มุสลิม หมายเลข 1677)

นบีอาดัมเสียใจอย่างมากจนถึงขั้น ร้องไห้เป็นเวลาหลายปี ท่านไม่ได้เสียใจเพียงเพราะฮาบีลตาย แต่เสียใจที่ลูกชายอีกคน (กอบีล) กลายเป็นฆาตกร และเสียใจที่ความชั่วร้ายของชัยตอนเริ่มแผ่อิทธิพลเหนือลูกหลานของท่าน

เรื่องราวของ กอบีล (Cain) และ ฮาบีล (Abel) คือโศกนาฏกรรมครั้งแรกในประวัติศาสตร์มนุษย์ ที่สอนให้เราเห็นถึงอันตรายของ "ความอิจฉาริษยา" และการทำตามอารมณ์ใฝ่ต่ำ

_________________________

#กอบีลฮาบีลโศกนาฏกรรมครั้งแรกในประวัติศาสตร์มนุษย์
#ประวัติศาสตร์อิสลาม #อิสลาม
@ไฮไลท์ @ทุกคน