Blacksheep Swimming School

Performance = Fitness minus Fatigue.

ขอบคุณ ironKENNY มากๆครับที่เปิดโอกาสให้ได้นำเทคโนโลยีดีๆมาทำให้เกิด content ดีๆที่มีประโยชน์ ขอบคุณ STAmarlins สำหรับทุกๆโอกาสที่ผ่านเข้ามา

ลองฟังกันดูนะครับ อาจจะได้มุมมองในเรื่องของการพัฒนา Stroke Technique ที่เปลี่ยนไป และอาจจะทำให้ทุกท่านคิดมากขึ้น และว่ายเร็วขึ้นครับ มีข้อสงสัยใดๆ หรือชวนกันพูดคุยก็ได้ครับ Inbox หรือ Comment มาได้เลย

พร้อมแล้วคลิ๊กเลยครับ
https://youtu.be/bJfAYGpcoXc?si=hw8aSys2R_lB0SAp

eo swim X ironKENNY ขอบคุณ ironKEN ที่แวะมาให้โอกาสให้ได้ทดลองเครื่องครับ หวังว่ามีประโยชน์ไม่มากก็น้อย ท่านใดสนใจ หรือ มีคำถามล.....

ในวันที่ผมมีเพื่อนคุยเป็น ChatGPT 5.0
ปล. อย่าไปเชื่อมันมากนะ ( แค่อยากลอง ) แต่ถ้าเรามี Metabolic Profile ของนักกีฬาจริงๆ ก็สามารถดูเป็น Guideline ได้ และพอได้ Idea

แต่ก็อยากไปใส่ใจมาก ผมแค่เบื่อๆ เหงาๆ คิดซะว่า MCT เป็น รถ Transportation คันหนึ่งที่วิ่งไปมาเพื่อคนของจากที่นึงไปอีกทีนึง

MCT ฝึกได้ สอนมันได้ ผ่าน Specific Training

เวลาของ Swimmer A ผมแค่สมมุติขึ้นมาไม่มีนัยยะอะไร ถ้าจจะเอาละเอียดก็ต้องใส่ Stroke / Age / Flux rate / Glycolysis rate และอื่นๆ ซึ่งมันก็จะวุ่นวาย เช่น มันต้องใส่ค่า Economy ของ stroke นั้น บลาๆๆๆ





You said:

ก่อนอื่นคุณอธิบายให้ฟังหน่อยเป็น Step by Step ว่ากระบวนการการทำงานของระบบ MTC เป็นอย่างไร ในกรณีที่ Swimmer A Perform 200m event within 2:34.00 secs. Swimmer A start ด้วยความเร็วประมาณ 85% ของ Maximum speed โดยค่า Maximum Speed ให้เท่ากับ 1:13.30 per 100m คุณสามารถตอบคำถามโดยผสมผสาน 2 ภาษาได้ทั้งไทยและอังกฤษ เพื่อให้ข้อความดู smooth มากที่สุดเพราะแปลอังกฤษเป็นไทย อาจจะหาคำที่เหมาะสมไม่ได้

ChatGPT said:

โอเค — เดี๋ยวผมจะอธิบาย “step-by-step” ว่า ระบบ MCT (Monocarboxylate Transporters) ทำงานยังไงตลอด 200m ที่เวลา 2:34.00 โดย Swimmer A “เริ่ม” ด้วยความเร็วประมาณ 85% ของ maximum speed (อิง max = 1:13.30 per 100m)

Quick numbers to frame the race
Max speed (100 m PB pace) = 1:13.30 → 73.30 s/100 m

85% of max speed (as an initial speed cue) → ≈ 1:26.24 per 100 m (≈ 43.12 s/50 m)

Actual race = 2:34.00 → 77.00 s/100 m (≈ 38.5 s/50 m average)

หมายเหตุ: “85%” ตรงนี้คือจุดเริ่มต้น/ความรู้สึกความเร็ว (intensity cue) ไม่ได้แปลว่าจะว่ายทั้ง 200m ที่ความเร็วนั้น—จริง ๆ แล้ว pace แข่งเฉลี่ยเร็วกว่านั้นชัดเจน

Step-by-step:

What MCTs are doing during this 200m
0) Pre-start → Dive & Breakout (0–10 s; 0–15 m)
Energy: ATP–PCr dominates; glycolysis just spinning up.

Lactate: still low inside fibers.

MCT status: “idling” แต่พร้อม—there’s little gradient yet for lactate/H⁺ movement.

1)

Early build (≈10–30 s; ~15–35 m)
Fast-twitch fibers (FG/FOG) start pushing rapid glycolysis → pyruvate is converted to lactate (LDH).

สำคัญ: การสร้าง lactate consumes H⁺ (ช่วย buffer ภายในเซลล์) — “acidosis” หลัก ๆ มาจาก ATP hydrolysis, ไม่ใช่ lactate เอง

MCT4 (efflux) บน fast fibers เริ่มทำงานชัดเจน → co-transport lactate⁻ + H⁺ ออกนอกเซลล์ ลงกระแสเลือด

Buffering: Bicarbonate/CO₂ system + intracellular buffers ช่วยคุม pH

Perfusion: blood flow เพิ่มขึ้นตามการทำงานของกล้ามเนื้อ ช่วยพา lactate ไป “ปลายทางผู้ใช้”

2)

First 50m (~30–45 s; touch ~38–40 s)
Cell-to-cell lactate shuttle kicks in

Fibers ที่ผลิตมาก (fast) ปล่อยผ่าน MCT4

Fibers ที่ oxidative สูง (slow-twitch) และหัวใจ รับผ่าน MCT1 เพื่อ oxidize lactate เป็นเชื้อเพลิง

MCT1 (influx/oxidation): พบมากใน slow/oxidative fibers (high affinity) → takes up lactate + H⁺, ช่วยย้ายภาระกรดออกจาก fast fibers

VO₂ kinetics: oxygen delivery/mitochondrial use ไต่ขึ้น → PCr เริ่มฟื้นบางส่วน, reliance on glycolysis ค่อย ๆ balance

3)

Second 50m (≈45–80 s; 50–100 m)
Blood [lactate] rising (delay ~20–60 s จากในกล้าม) → gradient ระหว่าง muscle↔blood ชัดขึ้น

MCT4 continues: fast fibers ยังผลัก lactate+H⁺ ออก เพื่อลด acid load ภายใน

MCT1 uptake ใน oxidative fibers & myocardium เพิ่มขึ้น → lactate becomes a prime fuel

Intracellular shuttle (แนวคิด mLOC ที่ห้องแล็บผมเสนอ): lactate เข้าใกล้ mitochondria (via MCT1 complex) → oxidized → รีไซเคิล NAD⁺, sustain power

4)

Third 50m (≈80–120 s; 100–150 m)
pH_i ใน fast fibers ลดลงมากขึ้นจาก ATP turnover สูง

Proton-linked transport: MCT เป็น H⁺-coupled symporters → ยิ่ง [H⁺]_i สูง ยิ่งมีแรงขับให้ออกพร้อม lactate (ผ่าน MCT4)

Limits: ถ้า MCT4 density ต่ำ, perfusion จำกัด, หรือ temperature/pH กด activity → efflux ตัน → acid load ค้างในเซลล์

Consequence: Ca²⁺ handling & cross-bridge kinetics เริ่มช้าลง → feeling “heavy arms/legs”

5)

Final 50m (≈120–154 s; 150–200 m)
Near-max finish: glycolytic rate สูงสุดเท่าที่คุมได้; oxidative fibers รับภาระเผา lactate ต่อเนื่อง

MCT bottleneck: หาก MCT4/flow ไม่พอ → intracellular lactate/H⁺ สูง → force production drop (“the bear on the back”)

What saves you:

สูงของ MCT4 ใน fast fibers (ดัน lactate+H⁺ ออก)

สูงของ MCT1 ใน oxidative fibers/หัวใจ (ดูดไปใช้งานต่อ)

ดีของ capillary density & flow (พา lactate ไปผู้ใช้)

ดีของ buffering (bicarbonate, carnosine ฯลฯ)

6)

Immediately post-finish (0–5 min)
Active lactate shuttle continues: เดิน/ว่ายเบา ๆ → เพิ่ม blood flow → MCT1 uptake ใน oxidative beds สูงขึ้น → lactate ถูกใช้เป็นเชื้อเพลิง/กลูโคเนโอเจเนซิส

Practical: easy swim 5–10 นาที = เร่ง “lactate as fuel” ไม่ใช่ “ทิ้งของเสีย”

Why this matters for pacing & training
Start @ ~85% max speed ช่วยจำกัด acid surge ต้นเกม → ให้ MCT4 มีเวลาผลัก H⁺+lactate ออก และให้ MCT1 downstream “รับไม้ต่อ”

Negative/Even split tendency ใน 200m ช่วยให้ MCT system ทำงานเต็มประสิทธิภาพ: fast fibers ไม่ล้น H⁺ เร็วเกิน, oxidative fibers ได้ใช้ lactate จริง

👉🏻 Training adaptations

Endurance/tempo / high-volume → ↑ MCT1 (better lactate uptake/oxidation)

HIIT / sprint → ↑ MCT4 (better lactate+H⁺ efflux)

ผสมให้เหมาะกับนักกีฬา/อีเวนต์ = สร้าง “lactate highway” ที่ไหลดีตั้งแต่ผู้ผลิต → ผู้ใช้

TL;DR (English)

During a 2:34 200 m, lactate is produced mainly in fast fibers and exported via MCT4 together with H⁺; it’s then taken up and oxidized by oxidative fibers/heart via MCT1.

Smart pacing (not blasting from the gun) buys time for this lactate shuttle to work, limiting intracellular acidosis and preserving force for the last 50 m. Training can upregulate MCT1 (endurance) and MCT4 (HIIT/sprint) to make the shuttle faster and wider.

------------------------------------------------------------------------

You said:

ถ้าผมให้ข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับ Swimmer A อีก คือ - Peak lactate of swimmer A is 9.8 mmol - Threshold V4.0 = 1:28 per 100m - But swimmer A มีผลการที่สอบแบบ Mismatch แบบนี้



Threshold from test = 4.0 at 1:28 per 100m but in the real training situation swimmer A V4 4.0 = 1:24 per 100m



คุณอธิบายให้ฟังหน่อยเป็น Step by Step ว่ากระบวนการการทำงานของระบบ MTC เป็นอย่างไร ในกรณีที่ Swimmer A Perform 200m event within 2:34.00 secs. Swimmer A start ด้วยความเร็วประมาณ 85% ของ Maximum speed โดยค่า Maximum Speed ให้เท่ากับ 1:13.30 per 100m



คุณสามารถตอบคำถามโดยผสมผสาน 2 ภาษาได้ทั้งไทยและอังกฤษ เพื่อให้ข้อความดู smooth มากที่สุดเพราะแปลอังกฤษเป็นไทย อาจจะหาคำที่เหมาะสมไม่ได้



ChatGPT said:

โอเค งั้นผมจะอธิบายแบบ Step-by-step โดยผสมไทย+อังกฤษ ให้ flow อ่านแล้วเข้าใจภาพทั้งทางชีวเคมีและเชื่อมกับตัวเลขที่คุณให้มา

Race context
Max speed (100m PB) = 1:13.30 → 73.30 s/100m

Start pace ≈ 85% of max → ~1:26.24/100m (≈ 43.12 s/50m)

Actual race = 2:34.00 → ~77.00 s/100m avg (≈ 38.5 s/50m)

Peak lactate post race = 9.8 mmol/L → very high glycolytic engagement

Threshold test (lab) = V4.0 = 1:28/100m

Threshold in real training = V4.0 ≈ 1:24/100m → มี “mismatch” หมายถึง physiological capacity under race-like or training stress ดีกว่าที่ test บอก

Step-by-step:

MCT system in this race
0)

Pre-start (rest to dive)
Muscle PCr stores full, oxygen bound in myoglobin.

Lactate levels baseline (~1–1.5 mmol/L).

MCT1 & MCT4 are ready but no big gradient yet → “idle mode”

1)

Early acceleration (0–15 m; ~0–10s)
Energy mainly from ATP-PCr → almost no lactate yet.

Glycolysis starts priming; pyruvate output low → minimal MCT action.

Oxygen delivery ramping up (VO₂ kinetics lag).

2)

Settle into 85% start pace (15–50 m; ~10–40s)
Fast-twitch (FG/FOG) fibers begin high glycolytic rate → pyruvate → lactate via LDH.

MCT4 starts pumping lactate + H⁺ out of fast fibers to blood.

Slow-twitch (oxidative) fibers & heart begin MCT1 uptake → oxidizing lactate in mitochondria.

This stage = lactate shuttle operating at medium flow.

3)

First 100 m (40–80s)
By 50–70s, blood lactate measurable (>4 mmol), but inside fast fibers already higher (10–15 mmol).

Gradient: intracellular lactate/H⁺ → blood drives MCT4 efflux.



Mismatch note: Because Swimmer A’s “real” V4 pace (1:24) is faster than lab’s 1:28, oxidative fibers + MCT1 are likely more effective under movement-specific recruitment than lab setup captured. That means lactate removal/oxidation is more efficient when swimming in true race form.

This lets them sustain >V4 speed for longer without premature acid crash.

4)

Third 50 m (100–150 m; 80–120s)
Glycolysis at near-max → high lactate production → MCT4 working close to capacity.

Blood lactate climbing toward 7–8 mmol.

MCT1 in oxidative fibers is still pulling lactate in for oxidation, but as race pace is above V4, production > clearance rate → net accumulation.

pH_i in fast fibers drops (H⁺ from ATP hydrolysis + co-transport with lactate).

Muscle force production begins to be challenged — “shoulders feel heavy.”

5)

Final 50 m (150–200 m; 120–154s)
Fast fibers saturated with lactate/H⁺; MCT4 still pushing out, but efflux rate limited by gradient + transporter density.

Oxidative fibers & heart at max lactate uptake via MCT1 — but can’t fully match production rate.

This is where technique efficiency + neuromuscular resilience decide how much pace drop happens.

Finish → Peak lactate measured ~1–3 min after = 9.8 mmol → confirms huge glycolytic load.

6)

Immediate recovery
Active lactate shuttle continues post-race:

Lactate in blood taken up by oxidative fibers & heart (MCT1) → oxidized for ATP or sent to liver (Cori cycle).

Active cool-down (easy swim) keeps flow high, speeding clearance.

Why the V4 mismatch matters
Lab test V4 = 1:28: measured in controlled incremental sets — may underestimate clearance capacity because stroke efficiency, recruitment patterns, and technical skill in lab/test conditions differ from race training.

Real V4 = 1:24: means in actual swimming, Swimmer A can operate with lactate steady ~4 mmol at a higher absolute speed — likely due to:

Higher MCT1 activity in oxidative fibers during specific swimming movement.

Better capillary-muscle blood flow under real swimming.

Neuromuscular efficiency lowering ATP cost per stroke, delaying acidosis.



👉🏻 Key takeaway

ในเรซนี้ MCT4 ทำหน้าที่เหมือน “ปั๊มไล่แลคเตท+โปรตอน” ออกจาก fast fibers, ส่งผ่านกระแสเลือดไปยัง “สถานีผู้ใช้” (slow fibers, heart) ผ่าน MCT1 เพื่อเผาเป็นพลังงาน — แต่เพราะ pace เรซ > V4 จริง ระบบ clearance ไม่สามารถตามทันการผลิต ทำให้ lactate accumulate จน peak 9.8 mmol หลังจบเรซ.



ความสามารถที่แท้จริงในน้ำ (real V4) ดีกว่าที่ test บอก → ชี้ว่าระบบ MCT + oxidative utilization แข็งแกร่งกว่าที่ข้อมูล lab สะท้อน.



ถ้าคุณต้องการ ผมสามารถทำ Visual timeline map ของ 200m นี้ โดยใส่ จุดที่ MCT1/MCT4 flux เด่น และ mark ค่า lactate estimate แต่ละช่วง เพื่อให้เห็นภาพการเปลี่ยนแปลงตลอดเรซได้เลย.

ผ่านช่วงเวลานานเป็นสิบปี ก็มักจะมีคนถามผมเป็นประจำอย่างสม่ำเสมอว่า “ว่าย Free 50 ยังไงให้เร็ว?“ นับว่าเป็นคำถามที่ถามง่าย แต่สำหรับคนตอบมันตอบยากมากจริงๆ ล่าสุดก็เพิ่งโดนถามไป 2-3 คนเมื่อ 5-6 วันก่อน



อาจจะเพราะมันผ่านอะไรมามากเหลือเกิน มันไม่ใช่เป็นแบบ How to ว่าทำเป็น Step 1-2-3 แล้วจะได้สิ่งนี้ โดยเฉพาะช่วงเวลาเกือบ 20 ปีที่แล้ว ตอนเริ่มโปรเจคเมื่อปี 2005 ช่วงเวลาที่ไม่มีแม้แต่ข้อมูลให้ Searchหา ความรู้ที่มีก็แคบ จะขยายให้กว้างก็ต้องเสียเวลาลองผิดถูก หลายอย่างที่ซ้อมไปที่ทำไปก็ดูบ้าบอจริงๆ อย่างบางเรื่องผมก็ยังสงสัยว่าจะมีใครบ้างที่ยอม Sculling วันละ 1200-1500 ทุกวัน ทั้งใส่ Paddle หลากหลาย Size ก้มหน้าก้มตาทำไป เป็นเดือนๆ หรือจะมีใครบ้างนะ ที่ว่ายแตะกำแพง เกือบทุกวัน เพื่อพัฒนา forearm



ใครบ้างที่ยอมใช้ความเร็วช้าๆในการซ้อม ใช้จำนวนสโตรกน้อยๆ ค่อยๆปล่อยให้ Muscle memory ได้ทำงานของมันไป ค่อยๆปล่อยให้ปอดกับหัวใจทำงานในระบบของมันไปแบบช้าๆ ช้าจน 2 ชม. ว่ายไปได้เพียง 2.5 - 3.0 K เพื่อ Protect กล้ามเนื้อบางชนิด



Land training / Cross training เพื่อเพิ่มศักยภาพ Activities ในน้ำ มั่นใจว่านับจำนวนหมัดที่ต่อยมวย น่าจะมากกว่าจำนวนแขนที่ว่าย Lactate ใน Mainset / หายใจผ่าน snorkel มากกว่า หายใจตามปกติ และคลายอุทิศร่างตังเองเป็นงานทดลอง อาจารย์คนไหน นักศึกษาวิจัย อยากจะเจาะ อยากจะเก็บฉี่ จะให้ลองกินอะไร ที่ Relate กับเรื่องความเร็วผมก็เอาหมด

ที่ทำมาผิดก็เยอะ
จะให้ทำตามก็ไม่กล้า



ในวันเวลาที่ไม่มีโค้ช เราซ้อมคนเดียว และสอนเพื่อทบทวนให้ให้น้องๆตรวจสอบ เวลาว่างคือเวลาซ้อม หาข้อมูลอ่านหนังสือ เขียน Training note จนลายมือตามไม่ทันความคิด ลายมือทุเรศฉิบหาย / ดูแลนักกีฬาไปด้วย สอนในสิ่งที่เราเชื่อ support เป้าหมายและความฝันไปด้วยกัน จนมีที่มาของ แกะดำ และ ฝนตกกบร้องดัง



ไม่นับรวมแรงกดดันรอบตัว กับคำดูถูกว่า ไม่เชื่อฟังผู้ใหญ่ จนคนหมั่นไส้ วัยหนุ่มตอนนั้นไอ้เราก็เปรี้ยวซะด้วยซิ พีคที่สุดคือวันที่ว่าย 22.75 คือวันที่รู้ว่าโค้ขทีมชาติบางคน นั่งพนันกันว่า ผมจะตกรอบหรือจะว่ายได้แย่ขนาดไหน ผ่านช่วงเวลาจาก Super Ego สู่ Ground Zero ร้องไห้เพราะกดดันก่อนแข่ง พลาดพลั้งแก่นิสัยตัวเอง หลงระเริงกับช่วงชีวิตประมาททั้งเรื่องรักๆที่ตื่มขึ้นมามีรอยแผลขีดข่วนตามตัว จนต้องซ่อนตัวอยู่ในวัดเป็นปี



แต่จะว่าไป ทุกสิ่งอย่างที่ผ่านมาถึงวันนี้มันก็สวยงามจริง ไม่มีวันไหนเลยที่ไม่เต็มที่ ไม่มีสิ่งที่เสียใจ หรืออยากจะกลับไปแก้ไขปรับปรุงอะไรอีก ถึงเคยคิดว่าจะกลับไปว่ายน้ำบ้าง แต่ก็ไม่คิดว่าจะกลับไปแข่งอีกเลย ไม่เสียดาย ไม่เสียใจ Completely ทุกสิ่งอย่าง “อิ่มทิพย์” โดยเฉพาะรูปด้านล่าง



ภาพนี่ถูกถ่ายด้วยฝีมือคุณพ่อจูเนียร์ Atlas ถ้าจำไม่ผิด เจ้าตัวมันก็ยืนอยู่ในนั้นแหละ รูปนี้ถ่ายในวันสุดท้ายที่ผมตัดสินใจเลิกว่ายน้ำ ใครจะโชคดีอย่างผมว่าม่ะ? ที่มีโอกาสพิสูจน์ตัวเองในฐานะนักกีฬา และลาสระในวันรายล้อมไปด้วยคู่แข่งขันที่ผมสอนมาเอง 4 ใน 6 คนไม่รวมผม มีคนมีโอกาสได้ช่วยเหลือกันในเวลาสั้นๆ ทุกคนมีปลายทางจบที่ดารแข่งขันระดับนานาชาติทุกคน งดงามไหมหล่ะครับ ชีวิต 33 ปีในการว่ายน้ำที่ Completely สุดๆ



แค่จะบอกว่า 22.75 มันไม่ได้เป็นเวลาที่เร็วแล้วแหละในยุคนี้ เรียกได้ว่าช้า แต่ใจนึงก็หวงแหนมันมาก อย่างน้อยก็อยากให้นานอีกซักนิดเพื่อให้รู้สึกว่ามันคุ้มกับการทุ่มเทของผมที่ผ่านมา แต่อีกใจนึงก็อยากให้มันโดนไปซะก็ดี แต่ถ้าผมเลือกได้ คงจะดีถ้าใครคนนั้นเป็นคนมี passionที่แท้ทรู ผ่านการต่อสู้ที่อยากจะได้มันมา คนที่มี mechanic ดีๆ เร็วด้วยสายตาและความรู้สึก (เรื่องมากจัง)



ผมก็ยังตอบยากมากอยู่ดีว่าจะว่าย 50 เมตรยังไงให้เร็ว คล้ายๆผมไปถามคนอื่นที่ถ่ายรูปเก่งๆว่า ถ่ายรูปยังไงให้สวย ตอบยากพอกัน

ธรรมชาติของการ Training ที่คนส่วนใหญ่มองข้ามไปคือ ทุกๆ Load ที่เราให้ไป Load เหล่านั้นจะทั้งทำให้สร้าง (building) และทำให้เสียหาย (breaking down) ต่อร่างกายทั้งสองทาง และที่ใช้เวลานานมากกว่า และเกิดขึ้นมากกว่าในกระบวนการปรับตัวคือการซ่อมแซม (recovery) ส่วนต่างๆที่ถูกทำให้เสียหายไปจากการฝึกซ้อม มากกว่าการสร้างเสมอ



หากเราพยามที่จะมุ่งเน้นไปที่การซ้อมเพียงอย่างเดียว (Maximize) โดยละเลยความพอเหมาะพอดี (Optimun) เท่ากับว่าเราจะไม่เปิดโอกาศให้ร่างกายได้พัฒนาเลย นี่ยังไม่ร่วมถึงความสามารถในการเรียนรู้ของนักกีฬา ทักษะที่มี ประสบการณ์การฝึกซ้อมที่แตกต่างกัน และมาจาก Background คนและแบบ จึงต้องใช้เวลาในการเชื่อมต่อเข้ากับระบบพลังงานของร่างกายเพื่อให้เกิดประสิทธิภาพสูงสุด (Economy)



เราต่างต้องการให้ร่างกายเอาอากาศไปใช้เป็นพลังงานได้มากๆ แต่ไม่ได้คิดถึงว่าร่างกายจะเอาอากาศเข้าไปในร่างกายอย่างมีประสิทธิภาพได้อย่างไร หรือ เราต้องต่างต้องการที่จะทนทานต่อของเสีย หรือมุ่งแต่จะกำจัดในร่ายกายแต่ก็หลงลืมว่าของที่เราว่าเสียนั้นสามารถฝึกให้นำกลับมาใช้ประโยชน์ได้อีก

.

เรื่องจิตใจก็ไม่ต่างกัน ทุกๆ Load ย่อมส่งผลต่อความมั่นใจ และอาจจะสร้างความท้อแท้ได้ทั้ง 2 ทาง และการฟื้นขึ้นจากความท้อแท้ มักใช้เวลาและยากพอๆกับการสร้างความมั่นใจ เผลอๆยากกว่าอีกสำหรับบางคน

มนุษย์นั้น Trainable คือฝึกได้ แต่ความน่ากลัวคือ ฝึกไปทางไหนก็ได้ทั้งนั้น 1 Load เล็กจึงมีคุณค่าและต้องระวังเสมอ



และผมก็มักจะพลาดเสมอเช่นกัน
เมื่อไหร่จะเก่งนะ

ไม่มีอะไรใหม่ซักอย่าง



จะปีไหนปีไหน นักกีฬาก็มีแต่ร่างกายเดิม ที่ต้องฝึกฝนเพื่อพัฒนากันต่อไป แถมมีแต่ปัจจัยที่มีแต่ความเสื่อโทรม เพราะอายุที่เพิ่มขึ้น ส่งผลให้โค้ชมีความท้าทายต่อไป เพราะการเปลี่ยนแปลงภายในที่เสื่อมลง



นักกีฬาก็ยังอาจจะมีแนวคิดแบบเดิม เพราะช่วงเวลาแค่จุดผลุฉลอง จะให้เปลี่ยนวิธีคิดมุมมองก็คงจะยาก เลยเป็นเหตุให้โค้ชหรือผู้ปกครอง ต้องทำงานแนว ปลูกฝัง บ่มเพาะ รถน้ำ พรวนดิน บังแดดกันต่อไป ภายใต้แรกดดันของสิ่งแวดล้อมรอบตัวที่จะเปบี่ยนแปลงไป และเปลี่ยนเร็วกว่าเดิม | การศึกษา สังคม ที่เปลี่ยนไปตามเทรน ช่างสวนทางกับอุปนิยสัยการกีฬาเพื่อความเป็นเลิศเสียจริงๆ

หมั่นนั่งคุยเรื่องเป้าหมายบ่อยๆ อย่าปล่อยให้ฝุ่นเกาะ / คำชมในวันที่ทำได้แม้เพียงเล็กหน่อย สำคัญพอๆกับคำตำหนิวันที่เผลอ / คำพูดดีและร้าย เราเอ่ยเพื่อไปข้างหน้า ไม่ใช่กระแทกให้ถอยหลัง / ว่ายไม่เร็วก็แต่เรื่องว่ายน้ำ แต่ถ้าทำอะไรจนเกิดปมใจใน กลายเป็นทั้งชีวิตอาจะมีเรื่องที่ติดข้องหมองใจไปตลอด


Season ที่ยังไม่เห็นจะใหม่ โดยเฉพาะช่วงมกราคม ที่ใครหลายคนกำลังเข้าช่วง In Season ที่ต้องซ้อมทั้งปริมาณ ติดคุณภาพหน่อยๆ เพื่อมหกรรมตอนมีนาคม หรือ เมษายน | เที่ยวก็ต้องเที่ยว หยุดพักเพิ่งกลับมาแทบจะต้องเริ่มกันใหม่ | เอาหน่ะค่อยๆเริ่มเบาๆ ปรับตัวกันไปให้เข้าที่ซัก 1-2 Week ก็น่าจะโอเค



เทคนิกการว่ายก็น่าจะยังเดิม ปีใหม่เทคนิกมันจะใหม่เปลี่ยนได้ดังใจก็คงดี | จะเปลี่ยนให้ถูกใจต้อง Analyze ให้เฉียบคมเสียก่อน อ่านให้ขาดว่าเกี่ยวกับ Posture จัดระเบียบร่างกาย หรือ มันดูไม่ไหลเพราะการขยับเคลื่อนที่ของ Momentum - ทุกๆ deadspot หรือจุดที่ Stroke มีน้ำหนักสูง คือจุดเด็ดที่เราจะเปลี่ยนมันเป็นแรงส่ง - ทุกๆความเร็วในตำแหน่ง Streamline ถ้าคิดว่าไหลแล้วให้ต้างไว้อีกเสี้ยวอึดใจ มันไปได้อีก



ขอให้สนุกมีสติกับปีที่สมมุติกันว่าใหม่ ทั้งๆที่อะไรต่อมิอะไรก็อันเดิม

Blacksheep
Shine bright even dark

บันทึกเมื่อปี 2018
คนละเรื่องเดียวกัน

วันก่อนผมเห็นรูปเด็กสาวคนนึงรับเหรียญรางวัลจากการแข่งขันอะไรสักอย่าง - รู้สึกสะดุดตากับแววตา ผมเองเล่นกีฬามาตลอดชีวิต เดินทางมาก็มาก แข่งขันก็หลายระดับ แต่ในประเทศนี้จะหาแววตาแบบนี้ยากมากจริงๆ เป็นแววตาที่ดูมีความสุขจากการทำในสิ่งที่อยากทำ มั่นใจ เป็นธรรมชาติ ผมเดาเอาว่าในการแข่งขันของเธอ คงมีแต่ตัวเธอเองกับความมั่นใจ ไม่มีอะไรนอกจากนั้น


จริงๆเธออายุยังน้อยในสิ่งแวดล้อมแบบนี้อาจจะไม่ยาก แต่หากการแข่งขันที่สูงขึ้น เข้มข้นขึ้น การฝึกซ้อม ข้อมูลที่ได้รับ มันหนักขึ้นมากขึ้นแล้ว แล้วเธอยังจะรักษาแววตาแบบนี้ได้อยู่รึเปล่า?



ในขณะที่คิดถึงสาวน้อยด้านบน สายตาผมเหลือบไปเห็นหญิงวัยรุ่นคนหนึ่งนั่งอยู่ข้างๆผมนอกสระว่ายน้ำ เธออยู่กับเทรนเนอร์ เธอกำลังนวด เธอคือคนที่ใครๆในประเทศนี้ก็ต่างพูดว่าสำหรับเรื่องว่ายน้ำ ”เธอคือ Queen“


ผมรู้จักเธอตั้งแต่เธอยังเป็นวัยรุ่น รู้จักตั้งแต่เธอยังไม่เปลี่ยนชื่อ ฟังเรื่องราวการต่อสู้ในโลกว่ายน้ำ ย้ายสระตามหาความสำเร็จ เห็นตั้งแต่เธอคู่ซ้อมของอดีตตำนานนักว่ายน้ำท่านหนึ่ง เธอโดนด่าทุกวัน ทุกวัน ย้ำว่าทุกวัน แต่ก็สู้ยิบตา จากที่ความสามารถของเธอแข่งได้ไม่กี่รายการ จนวันนึงเธอกวาดเหรียญทุกรายการมาอยู่ในมือ จากผู้ตามมาหลายปี จนวันนึงเธอก็เป็นผู้นำ และสุดวันนี้เธอก็เป็นตำนาน

แต่แววตาเธอมันไม่เหมือนเด็กน้อยข้างบนเลย




หลังจากผมนั่งข้างๆหญิงผู้เป็นตำนานได้ซักพัก ก็คิดว่าสมควรได้เวลากลับบ้าน ก่อนจะออกจากสระ ผมถูกผู้ปกครองท่านหนึ่งถามว่าเมื่อไหร่เด็กๆเราจะมั่นใจได้ว่าเราจะสามารถทำมันได้?


ผมก็เงียบๆไปพักนึง...
แล้วก็ตอบว่า "วันสุดท้าย"



ในวันที่คุณยังเดินทางก็เท่ากับว่าจุดหมายปลายทางมันก็เปลี่ยนไปได้เรื่อยๆ ถึงจะมีหยุดพัก แต่ถ้าไม่ใช่วันสุดท้าย มันก็ยังมีหนทางไปต่อ โลกของการกีฬา คือ โลกของการลงทุนลงแรงเดินทางไกลที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะถึงไหม? ไม่ว่าเราจะมีอุปกรณ์ที่ทันสมัย มีประสบการณ์ที่โชกโชนขนาดไหน แต่สุดท้ายคนที่ถึงอาจจะไม่ใช่เรา ”วันสุดท้าย“ คือคำตอบว่าเราทำมันได้หรือเปล่า และที่สำคัญ

”คนที่จะตัดสินใจว่าวันไหนจะเป็นวันสุดท้าย ก็คือเราเอง“



ขอบคุณสาวน้อย-เธอที่เป็นตำนาน-และคำถามที่ผมสามารถตอบได้เต็มปากจากชีวิตจริง ถ้าใครบอกว่าเสน่ห์ของชีวิตคือการเดินทาง กีฬาก็คงไม่ต่างกัน

Blacksheep Swim School

Week ที่ผ่านมาถือว่าเป็น Week ที่เต็มไปด้วยประสบการณ์ของเด็กๆ และ Lesson learned ที่มีคุณค่า | รวบรวมไว้หลายข้อประมาณนี้


วันที่เราขึ้น ควรหัดมองคนที่ลง หลายครั้งเราชนะจนลิงโลดจนไม่ได้หันมองหรือใส่ใจคนแพ้ ผมบอกเด็กๆว่า เล่นกีฬาแบบนี้ไม่ได้ เพราะคนแพ้สอนเราเสมอ


ในขณะเดียวกัน ในวันนี้ ที่คนแพ้กลับมาชนะเราได้ และเราดำดิ่งสู่เหว เรายิ่งต้องเข้าใจ Way of life แล้วตั้งคำถามว่า เค้าทำได้อย่างไร? และเราจะทำได้แบบเค้าอีกไหม?


Work hard pays off เสมอ - ถ้าคุณ Word hard จริง, คุณทุ่มเทจริง มันจะได้อะไรบ้างไม่มากก็น้อย หาให้เจอ เก็บมันเป็นรางวัลแล้วไปต่อ ถึงจะเสียก็เสียไม่หมด แต่ Hard ไม่พอที่มันจะเสียที่สุด คือ “เสียเวลา”


ความพ่ายแพ้เหมือนผิวแห้ง แม่งคันที่สุด แต่เวลาเกาแม่งต้องเกาให้ถูกจุดนะ รักษาได้ ทายานานหน่อย ต้องต่อเนื่อง


ถ้าคุณไม่พร้อมแล้วคุณยังมี Option ที่เลือกได้ว่าจะทำหรือไม่ทำ อันนี้เข้าใจได้ แล้วแต่คุณว่าจะสู้หรือจะถอย แต่ถ้าคุณเลือกแล้ว หรือ คุณต้องทำโดยที่ไม่มีสิทธิเลือก คุณก็ไม่มีสิทธิที่จะไม่พร้อมเช่นกัน เปลี่ยน Attitude เดี๋ยวนี้ คิดให้ถูกหลัก ชีวิตเปลี่ยน


ทุกที่มี Standard คุณถูกคัดออก คุณไม่สำเร็จ เพราะคุณไม่ผ่าน Standard เสียใจด้วย และคนที่ผ่านคือคนที่ประสบความสำเร็จ ฉะนั้นอย่าโทษคนอื่น แต่.. คุณไม่ผ่าน Standard ไม่ได้หมายว่าคุณห่วย หรือ ไม่ดี บางมีคนหลายคนก็แยกแยะผิด


Speed มีหลายองค์ประกอบ และ Speed ที่เท่ากัน ก็สามารถมีองค์ประกอบและตัวแปลที่ต่างกัน เข้าใจและรู้จักตัวเอง จะเจอองค์ประกอบที่เหมาะสมเอง


เราไม่จำเป็นต้องเก่งและดูดีเสมอก็ได้ การ Represents ข้อผิดพลาดของตัวเองออกมาสู่สาธารณะบางทีก็เป็นเรื่องที่ควรทำ


แคร์คนที่เกลียดเรามากไป คุณอาจจะพลาดโอกาสเจอใครที่เค้ารักเรามากกว่า อีกอย่างคุณดีขนาดไหนก็ไม่ดีอยู่ดีในสายตาคนเหล่านั้น


บางทีกีฬา DCA มันเป็นเกมส์ของความต่อเนื่อง ขึ้นก็ซื้อ ลงก็ซื้อ วัดกันยาวๆสำเร็จแน่ | และบางทีมันก็เหมือนเกมส์กองทุน ไม่ได้กังวลถูกแพงมากนัก ขอให้เข้าไปเหอะ Volume ดันราคาขึ้นเอง เล่นกีฬาแม่งเหมือนกันเลย ถ้าแข่งกันแพ้ชนะแม่งบางทีไม่เคลียร์ แต่แข่งกันดูส่วนต่างกำไรอันนี้มันส์ สนุกกว่า และ ได้ความรู้ประสบการณ์ทั้งคู่


ทุกวันนี้ทุกคนมีทางและการเล่นเกมส์นี้เป็นของตัวเอง ยิ่งคุณชัดเจนคุณยิ่งได้ แต่ ประเทศยิ่งเสียหาย


ทุกวันนี้ยังเป็นช่วงเวลาของพวกเขา การรอคอยอย่างตั้งใจและอดทนเป็นสิ่งที่พวกเราต้องทำ ซึ่งจริงๆไม่ใช่เรื่องของการเสียเวลา การอดทนรอคอยให้เป็น จะเป็นเบสิคพื้นฐานที่ดีในการทำเรื่องยากและเรื่องใหญ่ในวันข้างหน้า


ข้อสุดท้าย
เมื่อถึงจุดนึงคุณจะรู้ว่า วงการว่ายน้ำแม่งเหงามาก



Cr. Illus : AOI

ไม่รูัว่าอาจารย์จำได้หรือเปล่า?
Kittipong Pengpanich

เกือบๆ 20 ปีก่อน เราคุยกันอยู่ในห้องเวทที่หัวหมาก ผมถามคำถามบ้าๆว่า ถ้าเราเลือกน้ำหนักที่เราสามารถ Perform ได้ตามจำนวน SC แล้ว Perform ให้ได้ตาม Rate มันจะดีไหม? ถามไปแบบยังไม่รู้ว่ามันคืออะไร บ้าบอมาก แต่ก็คิดกันตอนนั้นว่าน่าจะดี เรายังคุยกันเรื่องซ้อมน้อยไป หรือ ซ้อมมากไป และก็มั่นใจว่าช่วงปี 2005 ตอนนั้นก็ว่าน้อยมากแล้ว

ไม่มีอะไรครับ แค่จะบอกว่า วันนี้มันมีนักกีฬาคนนึงในโลกที่ทำแบบเราคุยกัน เวทแบบที่เราคุยกัน น้อยกว่าที่เราคุยกัน และสำเร็จงดงามมากจริงๆ อย่าเพิ่งติดไปไกลครับ ไม่ใช่คนไทยแน่นอน

เรื่องนี้ทำให้ผมคิดได้ 2 อย่าง
อย่างที่ 1 คือ เราแปลก เราทันสมัยมากๆครับ คิดกันเกินกว่าอนาคตไปมาก เพียงแต่เราใช้เซนต์เป็นบรรทัดฐาน ที่ยังหา Paper ทาง Science มารับรองไม่ได้ จะว่าไปไอ้ที่ทำอยู่ตอนนั้นนี้ก็ว่าประหลาดกันมากแล้ว ดูถูกถ่มถุยกันทั้งประเทศ
อย่างที่ 2 เรายังบ้าไม่พอ อย่างที่บอกตอนนั้นว่าบ้าแล้ว แต่มันต้องบ้าอีก ถ้าเราใช้จิตนาการขับเคลื่อน

แต่ผมก็ไม่คิดอยากจะแก้ไขอะไรที่ทำได้ มันก็ Perfect ที่สุดแล้วในช่วงเวลานั้น ด้วยความรู้และมันสมองที่ผมมี ที่อาจารย์มีในขณะนั้น ผมทราบดีว่าจนถึงวันนี้ ยังมีคนที่เคลือบแคลงสงสัย ไม่รู้ ไม่เข้าใจ เลือกรับเลือกฟังแต่กับคนหรือในมุมที่เค้าพอใจ
ผมหาเวลาย้อนกลับไปดูบันทึกของผมกับอาจารย์ที่ทำมาด้วยกันแล้วก็อดยิ้มไม่ได้ ตั้งแต่ปี 2005 ใครจะบ้าเท่าเราไม่มีเลย เราทันสมัยกันจนถึงวันนี้

ไม่เคยซีเรียสว่าใครจะเอาเราไปพูดในทางที่ไม่ดี
เพราะปกติเราก็เป็นคนนิสัยเสียอยู่แล้ว ❤️

วันก่อนเพิ่งคุยกับนักกีฬาว่า “มันไม่จำเป็นว่า การที่เราทำถูกต้องแล้วเราจะต้องประสบความสำเร็จในทันที” มันต้องใช้เวลาและปล่อยให้ความถูกต้องนั้นๆสะสม งอกงามออกมาเมื่อถึงเวลา



นักกีฬาเป็นการลงทุนทำงานเพื่อเปลี่ยนแปลงกระบวนการเติบโตของร่างกายและจิตใจ ทุกๆความตั้งใจ ทุกๆเสี้ยวเวลาของสมาธิ ทุกๆองศาของการเคลื่อนไหว ทุกๆมิลิโมลของแลกติก ทุกๆจังหวะที่หัวใจบีบและคลาย บางอย่างต้องทำแยกส่วน และ ประกอบเข้ากันที่หลัง ต้องใช้เวลา โดยที่ “ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่”



การพัฒนาขยับขยายเพิ่มศักยภาพนั้น ต้องอาศัยความเจ็บปวดเป็นองค์ประกอบ เพราะทุกๆ Intensity ที่เพิ่มขึ้น เป็นเครื่องยืนยันความบอกช้ำของร่ายกาาที่จะต้อง อดทน ซ่อมแซม และเติบโต ในขณะเดียว ทุกๆความบอบช้ำ อดทน ซ่อมแซม มันก็ช่วยให้จิตใจเราเติบโตด้วยเช่นกัน จิตใจจะเข้าใจ ปล่อยวางให้กระบวนเหล่านี้เกิดขึ้นซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า จนมีจิตใจที่น้อบนอมกับกระบวนการข้างต้นแต่แข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อยๆ

จากใจคนเคยมีอีโก้

ตอนแรกก็ตกลงกันไว้ที่ 2 events คือ 100 เมตร กับ 50 เมตร เพราะรู้ว่าเทอทั้งกลัว และ ไม่ชอบ แต่เมื่อมันต้อง Test ก็คิดว่าต้องทำ



ใครบางคนบอกว่าถ้าคุณค้องกินกบทุกวันวันละตัว แนะนำว่าให้กินตั้งแต่เช้า แม้มันจะยากที่สุด แต่เวลาที่เหลือของวันมันจะง่ายไปหมด

วันนี้ Event แรกเลยต้องเป็น 100 เมตร - พอเห็น Dive และ Front End 50 ให้พูดตรงๆก็ตกใจ ว่ายดีและไม่คิดว่าเทอจะกล้าว่าย ใจผมคิดว่าเอาหว่ะ กินกบสำหรับเทอไม่ยากเท่าไหร่ แต่พอเข้า Lap สุดท้ายผมหันมาอีกที เทอหยุดเกาะลู่ซะแล้ว

แต่เอ๊ะ! สีหน้าไม่แย่ ไม่มีอาการหอบ ผิวยังไม่แดง - เทอเป็นอะไร ..... สำลักน้ำเทอบอก ผมเดินเข้าไปใกล้ๆ พร้อมถามว่า งั้นต่อไปจะข้ามไป 50 เมตรเลยหรือว่าจะ 100 ซ้ำอีกรอบ .... เทอบอก 50



ผมผละออกไปดู Group อื่น ไอ้หนุ่ม Distance พลังม้า กำลังเข้าร้อย ที่ 8 จากว่ายรวม 20 รอบที่จะพักไม่ได้ สายตาผมดูเวลาที่ Board แต่ใจกลับคิดถึงเรื่องนึงเมื่อปี 2009 ที่เรื่องราวคล้ายๆเหมือนเทอเมื่อกี้ - ผมไม่ได้สำลักน้ำ แต่วันนั้นผมร้องไห้น้ำตาเต็มแว่นตอน Warm up ก่อนแข่งชิงแชมป์ประเทศไทย ที่ใครๆก็บอกว่าเสร็จผม - ก็น่าจะใช่แหละ เพียงแต่ไม่มีใครรู้ว่า การแข่งของผมเมื่อ 2 ปีก่อนหน้า ( 2005 ) มันเป็นแผลในใจที่ใหญ่มาก



รอบชิงซีเกมส์ 2007 ในช่วงที่ผมอยู่ใน Top speed ที่เมตร 35 อยู่ดีๆ ร่างกายผมเหมือนโดนรถชนแล้วเครื่องดับไปเลย ผมจบการแข่งขันอีก 15 เมตรที่เหลือด้วยอาการตัวแข็ง ผมแพ้ แพ้ทุกอย่าง ได้เหรียญเงิน สถิติโดนทำลาย ความรู้สึกตอนนั้นมันก็ฝังใจมาตลอด เอาจนน้ำตาท่วมแว่นตามที่เขียนไว้ด้านบน พร้อมกับบอกกับตัวเองว่า พอและ เลิกเลย ถอดแว่น ถอดหมวก ไม่ต้องแข่งจะกลับบ้านทันทีเพราะอยู่ในสภาวะแบบนี้ไม่ได้



ผมเดินเข้าห้องน้ำเตรียมจะเปลี่ยนชุดกลับบ้าน แต่เดชะบุญอะไรไม่รู้ เสียงในใจมันก็ดังว่า “ถ้าไม่ทำวันนี้ มึงแพ้ตลอดชีวิตแน่ๆ มึง Looser ทันที “ อยู่ดีๆก็หยุดร้อง และก็คิดในใจว่า ไม่ว่าเหี้ยห่าอะไรจะเกิดขึ้นต้องทำ ต้องแข่ง ถ้าจะเหี้ยสุดๆวันนี้ก็ต้องเหี้ยหล่ะ เท่าทั้นแหละ ใจมันโล่งสบาย ตัวเบา สดชื่น นิ่ง .... ผมจบการกินกบวันนั้นด้วยเวลา second best ในชีวิตการว่ายแบบ Fighter จริงๆ



กลับมาที่เรื่องวันนี้ ผมเดินผละออกมาจากพ่อหนุ่ม Distance แล้วเรียกเทอมาคุยว่า “เทอจะพักนานขนาดไหนก็ได้ แต่เราจะตัด Event 50 ออกแล้วเทอต้องจบ 100 เมตรในวันนี้“ ไม่เกี่ยวกับเวลา ไม่มีดี ไม่มีไม่ดี ไม่มีช้า ไม่มีเร็ว แต่เทอจะปล่อยให้หยุดกลางคันแบบไม่ได้ทำไม่จบไม่ได้ สีหน้าเทอไม่ดีจริงๆ ทำให้ผมยิ่งมันใจว่า เทอทั้งไม่กล้า ไม่อยาก เทอยื่นข้อเสนอว่าอยากว่าย 50 มากกว่า ผมก็ปัดตกไปแบบไร้เยื้อใยว่า ไม่ได้ - สีหน้าเทอไม่ดีเลย ( ย้ำอีกที ) - เมียกูรอแดกข้าวดึกแน่ๆวันนี้ ( ผมคิด )



สุดท้ายเทอพร้อมด้วยความจำยอม ผมลดความกดดันด้วยการเก็บนาฬิกาใส่กระเป๋า ( แต่แอบจับ ) ใจภาวนาว่า “อย่าหยุดอีก” การ Test จบลง ผมภูมิใจที่เทอทำจบ ไหนๆเมียก็ต้องรอกินข้าวแล้ว ( ผมคิด ) ผมเลยเดินไปคุยกับเทออีกครั้ง

ผมสอนให้เทอเข้าใจถึงความรู้สึกกลัวก่อนลงมือทำ และความรู้สึกโล่งหลังจากทุกอย่างจบ ผมสอนให้เข้าใจถึงการที่เราปรุงแต่งไปเอง ผมให้ความเชื่อมั่นว่าผมเชื่อว่าเทอจะทำได้ แม้มันจะไม่ดี แต่เราจะปรับปรุงได้ แต่ถ้ามันทำ เราจะไม่รู้อะไรเลย ผมบอกเทอว่า เราเล่นกีฬาเพื่อสิ่งนี้ เพื่อชนะตัวเอง มันจะมีอะไรยากไปว่าการที่เราต้องทำในสิ่งที่เราไม่ชอบ และสู้กับความกลัวของตัวเอง เราควรเป็นผู้แพ้แบบ Fighter ไม่ใช่ผู้ชนะแบบ Looser ไม่มีประโยชน์อะไรกับการแข่งขันที่ชนะตัวเองและคนอื่นแบบง่ายเกินไป เพราะมันไม่คุ้มค่ากับคำว่า “กีฬา”



ผมบอกเทอไปว่าในเรื่องอื่นๆบนโลก แค่ผ่านเกณฑ์ก็ได้แล้ว ผ่านวุฒิขั้นต่ำก็ได้งาน แต่สู้ยากเพราะเราต้องสู้กับคนจำนวนเยอะ Competitive sport จึงเป็นการฝึกการเตรียมตัวเราที่สำคัญมาก ให้โลกที่เราจะไปเจอในวันข้างหน้ามันง่ายไปเลย อย่างชีวิตผมเอง ผมซ้อม 4 ปีเพื่อ 0.50 วินาที จากการแข่ง 20 กว่าวิ โอ้ไม่นะ! ไม่มีอะไรจะกดดันและฝึกใจไปมากกว่านี้แล้ว / ผมย้ำอีกทีว่า ดีมากที่เจอว่ายจนจบ และเอาชนะความกลัว เดี๋ยววันพรุ่งนี้เรื่องของวันนี้ก็จะง่ายไปเอง



ผมขับรถกลับบ้าน พร้อมกับเซฟภาพนี้จากคุณแม่ของเทอที่ส่งมา ชอบภาพนี้มาก นอกจากจะได้เห็นตัวเองโทรมและเครียดขนาดไหนแล้ว แต่ใจก็ยังคิดไปว่า ขอบคุณพ่อกับแม่ที่บังคับให้ว่ายน้ำ แม้ช่วงๆท้ายๆท่านจะไล่ให้เลิกก็ตาม แต่ภาพนี้มันก็ยืนยันว่า เราได้ถ่ายทอดประสบการณ์ เราได้สอน “กีฬา” ในอีกมุมที่ถูก

เอากันตามตรงจะให้สอนว่ายน้ำให้เด็กๆขนะผมทำไม่ได้ ไม่สามารถ ไม่ถนัด แต่จะให้สอนให้เด็กมีความสุข มีชีวิตที่ดีขึ้นได้เพราะว่ายน้ำผมว่าผมยังมีปัญญาพอทำได้ แบบไม่ยากเย็นมากนัก



วันนี้อาจจะฝืดคอหน่อย - กบตัวใหญ่มากค่ำนี้
หมายถึงผมนะ เพราะเมียรอกินข้าวอยู่ 🐸