เรียนกอล์ฟ BGS Brightness Golf Academy

สนใจเรียนกอล์ฟ ทัก inbox ได้เลยนะคะ

https://www.facebook.com/share/p/1EWzNeepc3/?mibextid=wwXIfr

นักกอล์ฟกับแคดดี้ บทเรียนที่หัวหน้าทุกคนควรรู้

เวลาคนดูการแข่งขันกอล์ฟ
สายตาของทุกคนมักจับจ้องไปที่นักกอล์ฟ

เขาคือคนที่ตี
เขาคือคนที่พัตต์
เขาคือคนที่ชูถ้วยแชมป์

แต่แทบไม่มีใครสังเกตว่า
ตลอด 18 หลุม

มีอีกคนหนึ่ง
ที่เดินอยู่ข้าง ๆ เขาเสมอ

คนคนนั้นคือ
แคดดี้

หลายคนเข้าใจว่า
แคดดี้มีหน้าที่แค่ถือถุงกอล์ฟ

แต่ในความเป็นจริง
หน้าที่ของแคดดี้

ซับซ้อนกว่านั้นมาก
เขาคือ

* คนอ่านระยะ
* คนอ่านลม
* คนอ่านกรีน
* คนช่วยวางแผน
* คนเตือนเมื่อควรเสี่ยง
* คนห้ามเมื่อไม่ควรตี
* และบางครั้ง…

คือคนที่ช่วยประคองจิตใจนักกอล์ฟ
ในวันที่ทุกอย่างกำลังพัง

แต่สิ่งที่น่าสนใจคือ

ถึงแคดดี้จะเห็นทุกอย่าง

เขาไม่มีสิทธิ์ตีแทนนักกอล์ฟ

เขาทำได้เพียง เสนอ

ส่วนคนที่ต้องรับผิดชอบ

คือ นักกอล์ฟ

ลองคิดดู
นี่ไม่ใช่ความสัมพันธ์

ระหว่าง “หัวหน้า” กับ “ลูกน้อง”

หรอกหรือ

ลูกน้องที่ดี ไม่ใช่คนที่ทำตามคำสั่งทุกอย่าง

แต่คือคนที่ กล้าบอกความจริง

แม้มันจะเป็นสิ่งที่หัวหน้าไม่อยากฟัง

เหมือนแคดดี้ ที่บางครั้งต้องพูดว่า

“อย่าตีครับ”

ทั้งที่นักกอล์ฟกำลังมั่นใจเต็มที่

ในทางกลับกัน หัวหน้าที่ดี

ก็ไม่ใช่คนที่สั่งทุกอย่าง

แต่คือคนที่

ฟัง

ก่อนตัดสินใจ

ลองสังเกตโปรกอล์ฟระดับโลก

ไม่ว่าจะเป็น

Tiger Woods
Rory McIlroy
Scottie Scheffler
Nelly Korda

ก่อนตีช็อตสำคัญ

พวกเขาแทบทุกคน
จะหันไปคุยกับแคดดี้ก่อนเสมอ

ไม่ใช่เพราะพวกเขาไม่เก่ง
แต่เพราะพวกเขารู้ว่า

มุมมองจากคนข้าง ๆ
อาจช่วยให้การตัดสินใจดีขึ้น

งานวิจัยด้านการบริหารของ Amy Edmondson จาก Harvard Business School พูดถึงแนวคิด Psychological Safety หรือ “ความปลอดภัยทางจิตใจ”

องค์กรที่มีผลงานดีที่สุด
ไม่ใช่องค์กรที่มีคนเก่งที่สุด

แต่คือองค์กร
ที่ทุกคนกล้าพูดความจริง

กล้าเสนอความคิดเห็น
และกล้าทักท้วง

เมื่อเห็นว่าหัวหน้ากำลังตัดสินใจผิด

ในสนามกอล์ฟ
แคดดี้ก็ทำหน้าที่แบบเดียวกัน

เขาไม่ใช่คนที่คอยเห็นด้วยทุกเรื่อง
แต่คือคนที่

กล้าพูด ในเวลาที่ควรพูด

อีกหนึ่งงานวิจัยที่น่าสนใจคือแนวคิด Leader-Member Exchange (LMX Theory) ของ George Graen ซึ่งอธิบายว่า ทีมที่มีประสิทธิภาพสูง มักเกิดจากความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วย “ความไว้วางใจ” ระหว่างผู้นำกับสมาชิก มากกว่าการสั่งการเพียงอย่างเดียว

นักกอล์ฟกับแคดดี้ ก็เช่นกัน

ยิ่งทำงานร่วมกันนาน

ยิ่งเข้าใจกัน

หลายครั้ง
แคดดี้รู้ด้วยซ้ำว่า

วันนี้นักกอล์ฟกำลังขาดความมั่นใจ
หรือกำลังฝืนเล่น

เพียงแค่เห็นสีหน้า

แต่มีอีกเรื่อง ที่ผมชอบที่สุด

เวลานักกอล์ฟตีพลาด

เราแทบไม่เคยเห็น
เขาหันไปโทษแคดดี้

สุดท้ายแล้ว
คนที่ตัดสินใจ คือ
นักกอล์ฟ

นี่คือบทเรียนสำคัญของการเป็นผู้นำ
หัวหน้าที่ดี

รับเครดิตให้น้อยลง
แต่รับผิดชอบให้มากขึ้น

ในวันที่ทีมสำเร็จ
ทุกคนได้รับคำชม

แต่ในวันที่ทีมล้มเหลว
หัวหน้าคือคนแรก

ที่ต้องยืนรับผิดชอบเหมือนนักกอล์ฟ

ที่ต้องเซ็นสกอร์การ์ดด้วยชื่อตัวเอง

ไม่ใช่ชื่อแคดดี้

หลายคนถามว่า หัวหน้าที่ดี

ควรเป็นอย่างไร

บางที

คำตอบอาจไม่ได้อยู่ในห้องประชุม

แต่อยู่ในสนามกอล์ฟ

เพราะตลอด 18 หลุม เราจะเห็นภาพของ

ความไว้วางใจ
การสื่อสาร
การรับฟัง
การตัดสินใจ
การรับผิดชอบ

เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สุดท้ายแล้ว แชมป์ทุกคน

ไม่ได้ชนะเพียงเพราะตีไกลกว่าใคร

แต่เพราะ
เขามีทีมที่ดี

และที่สำคัญ

เขารู้จัก ฟังคนที่เดินอยู่ข้าง ๆ

-------------------

Tee Time Reflection

คนที่เก่งที่สุด

ไม่ใช่คนที่คิดว่าตัวเองรู้ทุกอย่าง

แต่คือคนที่

รู้ว่า…

เมื่อไรควรฟัง

เพราะในสนามกอล์ฟ

แชมป์

อาจมีเพียงหนึ่งคน

แต่ไม่มีแชมป์คนไหน

เดินไปถึงถ้วยรางวัล

เพียงลำพัง...

สนใจเรียนกอล์ฟทักอินบ็อกซ์ได้เลยค่ะ

The flat stick was HOT 🔥

Tony Finau made the second most feet of putts in a round on record today at the John Deere Classic.

สนใจเรียนกอล์ฟ inbox ได้เลยค่า

GOLF PSYCHOLOGY SERIES EP.2

ทำไมคนเล่นกอล์ฟถึงจำ "ช็อตดีครั้งแรก" ได้ทั้งชีวิต

ลองนึกย้อนกลับไป...
คุณจำวันที่ตีลูกได้ดีที่สุดครั้งแรกในชีวิตได้ไหม

บางคนจำได้ว่า
วันนั้นตีไดร์ฟกลางแฟร์เวย์ครั้งแรก

บางคนจำได้ว่า
ตีเหล็ก 7 เข้าหาธงเหลือไม่ถึงเมตร

บางคนจำได้ว่า
เบอร์ดี้แรกในชีวิต
หรือ Hole in One ที่ไม่มีวันลืม

สิ่งที่น่าสนใจคือ
หลายคนกลับจำเหตุการณ์เหล่านี้ได้ละเอียดอย่างไม่น่าเชื่อ

จำได้ว่าสนามไหน
หลุมอะไร
ใช้ไม้เบอร์อะไร
อากาศเป็นอย่างไร
ใครยืนดูอยู่
ทั้งที่เหตุการณ์นั้นผ่านมาหลายปีแล้ว

คำถามคือ ทำไม ?
ทำไมสมองของเราถึงเลือกเก็บ "ช็อตเดียว"
เอาไว้ได้นานขนาดนั้น

คำตอบอาจไม่ได้อยู่ที่กอล์ฟ
แต่อยู่ที่สมองของมนุษย์

นักประสาทวิทยาพบว่า
เมื่อมนุษย์ได้รับ "ผลลัพธ์ที่ดีกว่าที่คาดไว้"
สมองจะหลั่งสารสื่อประสาทที่ชื่อว่า โดปามีน (Dopamine)

หลายคนเข้าใจผิดว่า
โดปามีนคือ "สารแห่งความสุข"

แต่จริง ๆ แล้ว
นักวิทยาศาสตร์อธิบายว่า

โดปามีนคือ "สารแห่งการเรียนรู้และความคาดหวัง"
สมองจะจดจำเหตุการณ์นั้นเป็นพิเศษ
พร้อมส่งสัญญาณว่า
"ทำแบบนี้อีก"

นั่นคือเหตุผลที่
ช็อตดีเพียงครั้งเดียว
อาจฝังอยู่ในความทรงจำได้นานหลายสิบปี

แต่เรื่องยังไม่จบแค่นั้น
เพราะกอล์ฟมีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกับเกมออนไลน์
โซเชียลมีเดีย
และแม้แต่เครื่องสล็อต

นั่นคือ Variable Reward
หรือ "รางวัลที่เกิดขึ้นแบบคาดเดาไม่ได้"

คุณไม่รู้ว่า วันนี้จะตีดีเมื่อไร
คุณไม่รู้ว่า เบอร์ดี้จะมาหลุมไหน
คุณไม่รู้ว่า ช็อตมหัศจรรย์จะเกิดเมื่อไร

แต่คุณรู้ว่า
มันอาจเกิดขึ้นได้

นักจิตวิทยาพบว่า
รางวัลที่มาแบบไม่แน่นอน
สามารถสร้างแรงจูงใจได้มากกว่า
รางวัลที่เกิดขึ้นทุกครั้ง

พูดง่าย ๆ คือ
ถ้าคุณตีดีทุกช็อต
สมองจะเริ่มชิน

แต่เมื่อช็อตดีเกิดขึ้นนาน ๆ ครั้ง
สมองจะให้คุณค่ากับมันมากกว่าเดิม

ลองสังเกตตัวเอง
คุณอาจตีเสียทั้งวัน
เสียดับเบิลโบกี้
ตกน้ำ

แต่ก่อนกลับบ้าน
คุณกลับพูดว่า "แต่หลุม 14 ตีนะ... โคตรดี"
แล้ววันรุ่งขึ้น คุณก็หาก๊วนจองสนาม อีกครั้ง

จริง ๆ แล้ว
คุณไม่ได้กลับมาเพราะสกอร์
คุณกลับมา
เพื่อตามหาความรู้สึกนั้นอีกครั้ง

Ben Hogan เคยพูดไว้ว่า
"The most important shot in golf is the next one."
หลายคนตีความว่า
อย่าไปจมกับช็อตที่ผ่านมา

แต่ผมคิดว่า
มันมีอีกความหมายหนึ่ง
มนุษย์มีความหวังกับ "ช็อตต่อไป" เสมอ
เพราะเราเชื่อว่า
มันอาจเป็นช็อตที่ดีที่สุดในชีวิต

และนั่นคือเหตุผล
ที่กอล์ฟไม่เคยน่าเบื่อ
คุณอาจเล่นมา 5 ปี
10 ปี
20 ปี

แต่คุณยังเชื่อว่า
วันหนึ่ง คุณจะตีช็อตที่ดีกว่าเดิม
บางที
คนไม่ได้ติดกอล์ฟ

แต่ติด "ความรู้สึก"
ที่เกิดขึ้น ในวินาทีที่ลูกลอยออกจากหน้าไม้
แล้วคุณรู้ทันทีว่า
"ช็อตนี้... ใช่"

ความรู้สึกนั้นกินเวลาไม่ถึง 2 วินาที
แต่กลับทำให้คนจำนวนมาก
ยอมตื่นตีห้า
ยอมเสียเงิน
ยอมเดินกลางแดด 5 ชั่วโมง
เพื่อไล่ตามมันอีกครั้ง

สุดท้ายแล้ว
กอล์ฟอาจไม่ใช่เกมของการทำสกอร์
แต่มันคือเกมของการไล่ล่า
"ความทรงจำครั้งต่อไป"

และนั่นอาจเป็นเหตุผลที่แท้จริง
ว่าทำไม
นักกอล์ฟทุกคน
ถึงจำวันที่ตีช็อตดีที่สุดครั้งแรกได้ทั้งชีวิต

เพราะบางครั้ง
เราไม่ได้ตกหลุมรักกอล์ฟ
แต่เราตกหลุมรัก
"ความหวัง" ที่กอล์ฟมอบให้ต่างหาก

และเมื่อคุณตกหลุมรักอะไรบางอย่างแล้ว
คุณจะใช้เวลาทั้งชีวิต
ไม่ใช่เพื่อทำมันให้สมบูรณ์แบบ

กอล์ฟก็เป็นเช่นนั้น
หนึ่งช็อตที่สมบูรณ์แบบ
อาจทำให้คุณยอมรับ
กับความผิดพลาดอีก 99 ช็อต...
------------------------------------------------------------

Tee Time Reflection

"กอล์ฟไม่เคยสัญญาว่าจะทำให้คุณมีความสุขทุกวัน
แต่มันสัญญาว่า... จะทำให้คุณอยากกลับมาอีกครั้งเสมอ"

ติดต่อเรียนกอล์ฟ inbox ได้เลยครับ

https://www.facebook.com/share/p/1Acwb1aE1Z/?mibextid=wwXIfr

The Psychology of Golf SERIES EP.1

ทำไมการพัตต์ระยะ 1 เมตร ถึงกดดันกว่าพัตต์ระยะ 10 เมตร

ถ้ามีคำถามหนึ่งที่นักกอล์ฟทุกคนเคยเจอ
มันคงเป็นคำถามนี้

ทำไม...พัตต์ระยะ 10 เมตร
เราพัตต์อย่างสบายใจ

แต่พอเหลือระยะประมาณ 1 เมตร
หัวใจกลับเต้นแรงขึ้น
มือเริ่มสั่น
แล้วลูกกลับไม่ลง

ทั้งที่
ตามหลักเหตุผล
ลูกที่อยู่ใกล้หลุมกว่า
ควรจะง่ายกว่าไม่ใช่หรือ

แต่ความจริง
มันกลับตรงกันข้าม

และคำตอบ
ไม่ได้อยู่ที่วงสวิง
แต่อยู่ที่ "สมอง"

นักจิตวิทยาการกีฬาเรียกปรากฏการณ์นี้ว่า
Choking Under Pressure
หรือ "การที่ความกดดันทำให้ศักยภาพลดลง"

เรื่องน่าสนใจคือ เมื่อคนเรารู้สึกว่า

"ลูกนี้ห้ามพลาด"
สมองจะเริ่มควบคุมการเคลื่อนไหวแบบละเอียดเกินไป

แทนที่ร่างกายจะปล่อยให้การพัตต์เป็นไปโดยอัตโนมัติ สมองกลับสั่งงานทุกอย่าง

จับพัตเตอร์ให้แน่นขึ้น
คิดถึงหน้าไม้
คิดถึงไลน์
คิดถึงจังหวะ
คิดถึงผลลัพธ์

สุดท้าย
ยิ่งคิด
ยิ่งเสีย

งานวิจัยด้านจิตวิทยาการกีฬาเรียกสิ่งนี้ว่า
Explicit Monitoring Theory

เมื่อเราพยายามควบคุมทักษะที่เคยทำได้อัตโนมัติ
ประสิทธิภาพจะลดลงทันที

นี่คือเหตุผลที่นักกอล์ฟอาชีพ
แทบทุกคน มี Pre-shot Routine
เหมือนกันทุกครั้ง

ไม่ได้ทำเพื่อความเท่
แต่ทำเพื่อให้สมองหยุดคิด
แล้วปล่อยให้ร่างกายทำงาน

อีกเรื่องที่น่าสนใจคือ นักจิตวิทยาพบว่า
การใช้ Positive Self-talk

เช่น
"ตีตามจังหวะ"
"ปล่อยให้ลูกวิ่ง"
ช่วยลดความกดดันและทำให้การพัตต์แม่นยำขึ้นในสถานการณ์กดดันได้

นั่นคือเหตุผล ที่คุณมักเห็นนักกอล์ฟมืออาชีพ
พูดกับตัวเองเบาๆ ก่อนพัตต์
ไม่ใช่เพราะเขาแปลก

แต่เพราะเขากำลังจัดการสมองของตัวเอง
แล้วทำไมพัตต์ 10 เมตรถึงง่ายกว่า

เพราะสมองเรา
"ยอมรับว่าพลาดได้"

ไม่มีใครคาดหวังว่าจะลง
แต่ลูกระยะ 1 เมตร
สมองบอกทันทีว่า "ต้องลง"

เมื่อคำว่า "ต้อง"
เข้ามาแทนคำว่า "ลอง"

ความกดดันก็เกิดขึ้น
ชีวิตจริงก็ไม่ต่างกัน

หลายครั้ง
สิ่งที่อยู่ใกล้ความสำเร็จที่สุด
กลับเป็นช่วงเวลาที่กดดันที่สุด

สัมภาษณ์งานรอบสุดท้าย
พรีเซนต์งานใหญ่
สอบไฟนอล
หรือการพัตต์ระยะ 1 เมตร

ทั้งหมดไม่ได้ยาก
เพราะมันซับซ้อนกว่า
แต่มันยาก
เพราะเรารู้ว่ามันสำคัญ......

------------------------------------------------------------

Tee Time Reflection

“คู่แข่งที่แท้จริงของนักกอล์ฟ
อาจไม่ใช่ระยะ 1 เมตร....แต่คือเสียงในหัวของตัวเองต่างหาก”