HappY Body

อย่าเอาปกติของใคร.. มาเป็นปกติของเรา

Timeline ว่า 5 ปีที่แล้วเด้งมาเตือนว่า
เราได้วิ่งออกกำลังกาย และมีสถิติโพสต์ไว้ที่
วิ่ง 3.89 กิโลเมตร ใช้เวลาไป 32.28 นาที
และ Pace อยู่ที่ 8.3 นาทีต่อกิโลเมตร
ในตอนนั้นเราก็ว่าเราวิ่งเร็วแล้ว
เพราะความรู้สึกเหนื่อยในตอนนั้น ยังคงจดจำมาได้จนวันนี้

เมื่อเราวิ่งไปจนถึงจุดหนึ่งของชีวิตแล้ว
เราจะพบว่า การวิ่งมันให้ความปกติหลายอย่างกับชีวิต

1. เราอาจสะดวกสบายในการสวมรองเท้า support
ขณะที่คนเก่งๆอาจะวิ่งเท้าเปล่าได้ รองเท้าแตะได้
รองเท้าเราอาจจะแพงนิด แต่คือต้องใช้ของดีอะ
เพื่อเท้ารับแรงกระแทกได้ดี เท้าไม่เสี่ยงบาดเจ็บ
มี 2-3 คู่สลับสับเปลี่ยนไป
ขณะคนอื่นคู่เดียว เพราะเท้าเค้าแข็งแรง
แต่เราอยากถนอมเท้าเราเป็นเรื่องปกติ

2. เมื่อก่อนแค่ชุดอะไรก็ได้ไปวิ่ง
แต่พอวิ่งมาราธอนหลายๆงาน
เราจะสบายใจกับการค่อยๆ เพิ่มชุด
เพิ่มอุปกรณ์ไปทีละอย่าง

ขณะที่คนอื่นอาจสายพร็อพ ของเยอะไว้ก่อน
เขาก็มีความสุขใจที่ได้ภาพสวยๆถ่ายรูป

บางคนก็วิ่งแบบตัวเปล่า ตัวเบา ไปเร็ว
เค้าก็สะดวกของเค้า

ส่วนตัวรู้สึก (เอง) ว่ามันเป็นอะไรที่ดีนะ
ตอนที่เราพบทีหลังว่า…
เออจำเป็นต้องมีสิ่งนี้ๆ เพิ่มจริงๆ นะ
เราไปจนถึงจุดที่เรารู้ละ ว่าเราอยากได้อะไรเพิ่ม
เราพร้อมแล้วสำหรับการมีอะไร
ไม่ใช่แบบซื้อตุนไว้ก่อน แต่สุดท้ายมันใช่สิ่งนั้นจริงมั้ย

3. พยายามวิ่งในจังหวะของตัวเอง
ดีกว่าวิ่งตามจังหวะของคนอื่นที่ไม่ถนัด
การปล่อยให้สิ่งอื่น มามีอิทธิพลกับเรามากเกินไป
ไม่ว่าจะคนหรือสิ่งอื่น อาจเป็นเสียมากกว่าดี
ครั้งหนึ่ง เราอยากวิ่งให้ได้เร็วขึ้น
เคยสับขาวิ่งตามจังหวะคนอื่น
แต่ก็จะฝืนได้เพียงแค่ไม่กี่ก้าว
เช่นเดียวกับการพยายามตามคนข้างหน้า
แต่ตามเท่าไหร่ก็ยังคง ”ห่างไกลเท่าเดิม”

ยิ่งไล่ ...ยิ่งเหนื่อย
ยิ่งสับ ...ยิ่งหมดแรง
พอลงแรงไปมาก ผลที่ได้ไม่ปรากฏ
แถมพลังเราก็ลดลงเรื่อยๆ
เหนื่อยมากขึ้น ...ล้ามากขึ้น
หัวใจเต้นรัวขึ้นจนจะทนไม่ไหว
จะกลับมายังจังหวะเดิมที่เคยวิ่ง
ก็ดูเหมือนจะแย่ลงกว่าเดิมอีก
สุดท้ายอาจถึงขั้นต้องตัดใจ ...เดิน

กลับไปวิ่งในจังหวะของตัวเองดีกว่าค่ะ
จังหวะที่เราไม่ต้องฝืนเกินร่างกายของเราทนไหว
จังหวะที่เราจะประคองตัวเองไปได้เรื่อยๆ
รถที่วิ่งเร็วเกินกำลังตน...ยังไงก็พัง
ล้อที่หมุนไวเกินกว่ากำลัง...ยังไงก็ยางแตก
อยู่ในจุดที่เรารักษาระดับของตัวเองได้
อยากไวขึ้นก็ค่อยๆฝึก ค่อยๆซ้อม พัฒนาไปทีสเตป
ไม่ใจร้อน ไม่ดื้อรั้น ให้เวลากับร่างกายมันไปเรื่อยๆ
เดี๋ยวมันก็จะดีขึ้นเอง

เข้าใจว่าการทำเวลาได้ดี
มันคือความสุขอย่างหนึ่งของนักวิ่ง
แต่อย่าลืมว่า "ความสุขขณะที่เรากำลังวิ่ง"
ก็มีความสำคัญไม่น้อยไปกว่ากันเลย

4. เราควรเป็นเราเวอร์ชั่นที่ชอบตัวเองที่สุดนะ
หมายถึงว่าพอวิ่ง มันจะมีหลายๆ เรื่องที่เรามักได้ยิน
เช่น “วิ่งช้าจัง” “วิ่งขนาดนี้ทำไมยังอ้วน”
บอกเลยว่าทั้งหมดนี้ 'ช่างหัวพร่องงง' 55555

คือเขาไม่มาเข้าใจเรา 100% หรอก
ไม่ว่าจะเรื่องเรามี Goal ของเราแบบไหน
เราชอบของเราแบบนี้
เราชอบวิ่งช้าๆชมวิว ชอบเสพบรรยากาศ
เราพยายามวิ่งลดภูมิแพ้ ลดความดันอยู่
ยังชอบกินเบียร์อยู่ หมูกรอบชอบมากนะ

ตราบเท่าที่เราแฮปปี้กับตัวเองตอนนี้
วิ่งเท่าที่เราไหว
แค่นี้คือดีที่สุดแล้ว

เพราะเหล่านี้คือหนึ่งในสิ่งที่หลายๆ คนยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำไปนะ

#คุยกันเบาๆเช้าวันจันทร์
#เรื่องเล่าจากแอดมิน
#แด่คนที่กำลังจะไปมาราธอนแรก
#และมาราธอนต่อๆไป
#ซ้อมครบจบทุกสนาม