Giant asian river Frog - GF

ขอบคุณทุกการ Support ที่มีให้ผมในปีนี้เป็นอย่างสูง
แล้วพบกันใหม่ ปี 2026

#พลังงานขับเคลื่อน
#เพราะชีวิตยังต้องไปต่อ
🐸

ว่าด้วยเรื่องอุปกรณ์ รองเท้า❗❗🐸
ผมยังคงมีความศรัทธาในรองเท้าคู่นี้ กับ ASICS METAFUJI TRAIL ใช้บ่อยในการแข่งขันใหญ่ amazean jungle 100M
แข่งขันที่มาเลเชีย 100k และchiangmai 100M ล่าสุด คู่เดียวจบไม่เคยเปลี่ยนเลยระหว่างเรท เป็นรองเท้าที่ให้ความรู้สึก นุ่ม เด้ง เบา เป็นมิตรต่อเท้าดี
และเมื่อไม่นานที่ผ่านมา คุณ Tom EVANS ใช้ขว้าแชมป์ที่1ของรายการ HOKA UTMB Mont-Blanc 2025 - UTMB 100M ใช้รองเท้า ASICS METAFUJI TRAIL II ซึ่งที่รู้มาเป็นรุ่นทดสอบอยู่ ยังไม่มีวางจำหน่าย ถ้าออกวางขายเมื่อไรคงไม่พลาดอย่างแน่นอน

Chiangmai thailand by utmb 2025
Chiangdao160
เรื่องราวของพี่กบ 🐸🏃🏻‍♂️⛰️💚🌳💚
(อ่านได้บ้างไม่ได้บ้างขออภัย เรื่องราวมันเยอะมาก)

สนามระยะ100ไมล์ ปีนี้เท่าที่ผมรู้ คือสนามใหม่ ไม่เหมือนปีก่อนๆที่จัดอินทนน จากคนที่เคยแข่งขันมาก็อยากมาลองสนามใหม่นี้ด้วยเช่นกัน เพราะเริ่มปล่อยตัวที่เชียงดาววิ่งเข้ามาในตัวเมือง ระยะ100ไมล์ เริ่มปล่อยตัวเวลา 11:00โมงของวันที่5 อากาศช่วงนั้นผมว่ายังไม่ร้อนมากสำหรับที่นั่น ก่อนจะทำการปล่อยตัว ผมก็รู้สึกเหมือนกับนักวิ่งทุกคน ตื่นเต้น ตื่นตา ตื่นใจ มีแต่เหล่าบรรดานักวิ่ง ขาแรงต่างชาติ และรวมไปถึงพี่น้องๆแต่ละที่ ที่เดินทางกันมาจากทุกภาคเพื่อมารายการนี้ ระหว่างปล่อยตัวผมก็เดินทักทายพี่น้องมิตรสหายไม่นานก็ถึงเวลาปล่อยตัว

START - Wat Tham Chiang Dao
ทันทีที่ได้ยินเสียงว่ากล่าวเปิดงานจบ เสียงระทึกกึกก้องดนตรีจังหวะลวยๆนับถอยหลัง เหล่าบรรดานักวิ่งก็ทยานพุ่งตัวออกไปเป็นกลุ่ม ซึ่งช่วงนั้นผมก็อยุ่เกือบกลางกลุ่มก็วิ่งตามออกไป วิ่งไปได้100เมตรผมก็เริ่มไล่ขึ้นไปอยู่กับอิลิทกลุ่มหน้า โดยมีกลุ่มอิลิทชาวจีนอยุ่ข้างหน้า ซ้ายขวาก็มีคุณGG แชมป์จากเบตง และคุณเซ้งเก้ วิ่งไปด้วยกันไม่นานนัก ก็มีพี่เจและทีมfugaดันขึ้น เส้นทางช่วงนี้เป็นทางโรลิ่งขึ้นลงไม่ชัดมากสลับกันไป วิ่งไปได้เกือบ4กิโล ยกนาฬิกาขึ้นมาดูจะเลื่อนหาแผนที่ สรุปเปิดผิดโหมดดันไปเปิดโหมดวิ่งธรรมดาเลยจัดการรีเซตใหม่ เข้าโหมดวิ่งเทรลในขณะนี้ก็วิ่งตามอิลิทไปด้วย จนเกือบถึงA1 ดูแล้วคงไม่ไหวแน่เพซนี้ ตอนเปิดก็เพซ3ปลายๆ จนมาถึง 4.30 มันความเร็วสายทางเรียบชัดๆ เลยวิ่งเบาลงไปตามสเตป จนถึงA1

A1 - Khiri Kiang Dao Garden Home ออกจากนี้ไม่นาน ก็มีสะพานไม้ไผ่ข้ามคลอง ก็เริ่มขึ้นเขาแล้ว ป่าที่นี่ไม่เหมือนกับทางใต้เลย มันคนละแบบมาก ป่าแห้งๆสบายตา ดูโล่งๆโปร่งๆไม่เหมือนป่าทางใต้บ้านเรา ช่วงนี้ก็เริ่มมีนักวิ่ง ชาวต่างชาติวิ่งตาม จีน ญี่ปุ่น มาเรื่อย มีบางช่วงก็พอให้ได้พักหายใจ ระหว่างนี้ก็ขึ้นตลอดมีบางท่านก็แซงไป จนถึงสุดยอดเขาแรกผมก็หันหลังมองไป สรุปมีน้องยีนตามขึ้นมาจนทันผมก็ให้น้องยีนแซงลงไป ลงได้ไม่นานก็มาทะลุออกทางคอนกรีต ต้องวิ่งลงไปซึ่งชันมากๆ ทันใดนั้นอยุ่ๆกล้ามเนื้อผมก็เกิดอาการกระตุกแปลกๆผมว่าไม่ดีละ เลยประคองลงไปไม่นานน้องแฮมก็ตามมาถามว่ายีนไปนานรึยัง ผมบอกอยู่ข้างหน้า น่าจะ200เมตรตามไปเลยครับ ผมวิ่งลงมาไม่นานก็ถึง A2 ก็มีโค้ชมารอรับ ผมจึงบอกกับทีมงานกล้ามเนื้อกระตุกที่น่อง โค้ชก็อาสานวดให้ โค้ชบอกน่องแข็งมากกดไม่ลง(หัวเราะ ) พร้อมทั้งเตรียมสเบียงที่จะต้องแบกเพิ่ม ตามแผนกว่าจะเจอกันอีกทีก็ A5

A2-Ban Mae Mae School เสร็จธุระออกไปต่อ ข้ามสะพาน แล้วก็ลุยน้ำข้าม จังหวะนี้ผมมองไปเห็นนักวิ่งสาวจีนใช้ถุงดำคลอบรองเท้า นึกในใจมันช่วยได้จริงหรอฟะ แอบยิ้มอยู่ในใจสรุปน้ำเต็มรองเท้าพอๆกัน😅 วิ่งไปสักพัก เจอหนุ่มเกาหลีใต้กำลังยกขาขึ้นพาดขอนไม้ข้ามคลองล้มไม่เป็นท่า นอนตะคริวขึ้นว่าจะช่วย เค้าก็บอกไม่เป็นไรๆ ผมจึงรีบข้ามไป แล้วไปต่อขึ้นเขาไปเรื่อยก็เจอนักวิ่งหญิงชาวญี่ปุ่นยืนถอนหายใจ แล้วหันมายิ้มแล้วเราก็ขำกัน ประมาณว่าเหนื่อยเนอะอะไรทำนองนี้ เค้ามีนามว่า คุณคูมิ อายุ 50+ หน้าเด็กและแข็งแรงมาก😨 แล้วก็ให้ผมขึ้นนำ วิ่งไปเรื่อยก็มีนักวิ่งชาวมาเลที่ผมรู้จักวิ่งแซงผมขึ้นมา ผมก็ทักทายว่าจำผมได้ไหมเราเคยเจอกันที่มาเลเชียเค้าบอกใช่ๆผมจำคุณได้ แต่หารู้ไม่ผมจำคุณได้ดีกว่าเพราะคุณตดให้ผมดมจำไม่เคยลืมการแข่งครั้งนั้น คุยกันจบเค้าก็วิ่งจากไป แล้วเราก็ขึ้นไปเรื่อยๆ จนมาถึง A3 การขึ้นเขาครั้งนี้จากA2-A3มันเป็นอะไรที่ยาวนานซะเหลือเกินสำหรับผม ผมไม่เคยเจออะไรแบบนี้ ขึ้นจนท้อ8-10กิโล แต่ก็ยังดีที่ยังพอได้เห็นอะไร เพราะเป็นป่าที่แห้ง โล่ง โปร่ง มองสบายตา ถ้าเป็นป่าใต้แล้วเส้นทางขึ้นยาวขนาดนี้โหดเข้าไปอีก

A3-Pagia Highland Research Station วิวทีนี่สวยมาก นักท่องเที่ยวเยอะเหมือนกัน ผมวิ่งออกจากA3 สังเกตว่าป่าที่นี่เป็นป่าสน พื้นนุ่มๆ ทางจะขึ้นเรื่อยๆยาวๆ วิ่งง่ายอยู่ ถ้ามีแรง ไม่นานก็มาถึงจุดที่ยากนิดสำหรับผม ต้องขึ้นเขา ผา สามเหลี่ยม เพราะทางขึ้นเป็นหิน ต้องปีนนิดหน่อยซึ่งขาผมก็ตึงไปหมดต้องใช้ไม้โพลช่วยถ้าสะดุดหรือหน้ามืดมีหวังตกลงไปได้ ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงบนยอดได้ยินเสียงคนมากมายซึ่งเค้าก็มาชมวิวและเชียร์กัน หลังจากนั้นก็ลงเขาลงมายาวๆกับนักวิ่งหญิ่งเยอรมันเราสองคนสภาพไม่ต่างกันลงเขาช้ามาก เพราะกล้ามเนื้อตึงตะคริวจะมาเหมือนกัน จนมาถึง A4

A4-Huay Kub Kab Village จุดนี้เป็นหมู่บ้านเหมาะมาแคมป์ดูพระอาทิตย์ตกมากวิวสวย ผู้คนน่ารัก หลังจากเติมน้ำทักทาย ตากล้องพี่ก้อง ก็ทำการออกจากA4 โดยวิ่งลงตามทางรถไปสักพักก่อนจะตัดเลี้ยวลงเส้นทางเล็กๆเพื่อที่จะลงไปลำธาร ในขณะที่เลี้ยวลงมาเส้นทางเล็กๆผมก็ตามมาทันนักวิ่งหญิงเยอรมันกับหนุ่มเกาหลีใต้ เค้าก็ได้สอนเทคนิคการใช้ไม้โพลเวลาลงเขา ซึ่งก็ต้องขอบคุณหนุ่มเกาหลีคนนั้นมาก ไม่นานเราก็มาถึงลำธารช่วงนี้เริ่มมืดแล้ว เส้นทางช่วงนี้ต้องวิ่งเดินข้างคลองข้ามน้ำสลับไปมา ซึ่งทั้งสองดูจะไม่ชำนาญผมจึงอาสาขอขึ้นนำดีกว่า พาทั้งสองท่านมาได้ไม่นาน คิดว่าเค้าคงมาเองได้แล้วผมก็ทิ้งห่างมาไม่นานมาโผล่ทางถนนเลียบคลองยาวๆ วิ่งแซง2/3คน ตอนนั้นก็ยังมีอาการตะคริวมาเป็นช่วงๆ จนออกไปหา A5

A5 - Sop Kai Village จุดนี้เป็นจุดที่ผมคิดว่าเสียเวลานานที่สุด เหมือนเป็นจุดรีเซตร่างกายใหม่ทั่งหมด เป็นจุดแรกที่ฝากของ และตรวจเชคอุปกรณ์ หลังจากผมไปรับกระเป๋าที่ฝาก ผมก็มาแจ้งทีมงานและโค้ชว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวผมบ้าง สิ่งที่เกิดขึ้น ตะคริว กล้ามเนื้อที่ตึงมากวิ่งแทบจะไม่ได้ สักพักโค้ชก็เกิดความเห็นว่าอยากให้ผมไปลองทำ ice bath ดู จะเสียเวลานิดหน่อยคงไม่เสียหายขอแค่10นาที หลังจากนั้นผมก็ทำการแช่น้ำแข็งทั้งขาพอครบเวลาก็ทำการเปลี่ยนถุงเท้าใหม่ ช่วงนี้จะใส่ก็ลำบากงอแข้งงอขาไม่ได้เลยแข็งชาไปหมด ขณะที่ผมวุ่นก็มีนักแข่งหลายคนแซงหน้าผมไปเยอะมากจากจุดนี้ พอเสร็จผมก็ทำการเติมสเบียง เช็คอุปกรณ์ก่อนออกอีกรอบ โดยมีโค้ชเดินไปส่งประมาณ100เมตร บอกค่อยๆเคาะไปนะ ผมก็ทำการเดินขึ้นเขาต่อ ทางเป็นทางคอนกรีตไปได้ประมาณ300เมตรอยู่ๆผมก็รู็สึกไม่ไหวมันเย็น หน้าขาผมแข็งเหมือนหิน อารมณ์เหมือนคนเอาเนื้อไปแช่ฟรีซไว้ในตู้เย็น มันหนาวมากปากสั่นจนฟันปะกบกัน หนาวจับขั้วหัวใจ จากการแช่น้ำแข็งเมื่อกี้และอากาศเริ่มเย็นแล้วด้วย ในใจตอนนั้นผมคิดอยากจะย้อนกลับไปที่A5ไปบอกไม่ขอแข่งแล้ว ผมก็ตั้งสติใหม่คิดในใจเราเดินทางมาไกลซ้อมมาเพื่ออะไร เสียดายเงินทองและเวลาและคนที่มาซัพพอตเราละ หลังจากนั้นสติผมก็กลับมา ผมใช้ลมหายใจจากปากที่ร้อนๆปะกบอุมมือ แล้วขยี้ที่หน้าขาเบาๆเดินวิ่งจ๊อกต่อตบหน้าขาไปด้วย ทำแบบนี้อยู่เกือบ3กิโล จากนั้นผมก็เริ่มฝื้นกลับมาวิ่งต่อได้อีก เกมส์ไล่ล่าผมก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง ช่วงเวลา2ทุ่มกว่าๆวิ่งมาไล่เก็บทีละคน จนไปเจอหมู่บ้านเล็ก ขณะกำลังขึ้นเขาหลังหมู่บ้านก็มีนักวิ่งอีกคนวิ่งย้อนกลับมาอีกทาง สงสัยคงหลงทางแต่งตัวเต็มยศ ทีมfuga ไม่รุ้มาจากประเทศอะไรตามอยู่ห่างๆวิ่งขึ้นไปตามทางรถสันเขาดอยม่อนเงาะ จนมาถึง A6

A6 - Doi Mon Ngo เป็นหมู่บ้านเล็กๆ ผมก็เข้าเติมน้ำเดินกินของแบบใจเย็นเช็คสภาพร่างกายขาอีกครั้ง ขณะที่นั่งกินของก็มองเข้าไปในเต๊นท์พยาบาล ก็ไปเห็นนักวิ่งชาวมาเลเชียที่เคยแข่งด้วยกันนั่งร้องไห้ เหมือนเข่าจะมีปัญหามีอาการบาดเจ็บเลยไปต่อไม่ได้ ทำให้ต้องdnf ออกจากการแข่งขันไป ผมก็เดินไปทักทายให้กำลังใจก่อนจะวิ่งต่อ ผมออกวิ่งต่อลงเขายาว ยาวมากกกกโอ้โหเลย😆🤣วิ่งลงจนฝาเท้านิออกร้อนๆจนต้องหยุดเดินก็มี วิ่งมาสลับกับขึ้นเขาเพลินๆ คิดอะไรเรื่อยเปื่อยอยู่ๆทันใดนั้นโทรศัพท์ผมก็ดัง เสียงข้อความขึ้นดัง shopee ❗❗ผมสะดุ้งสุดตัวจิตหลุดเลยไอ้บ้าเอ้ย เมิงจะมาดังอะไรตอนนี้🤣🤣ใจหายวาปเลย ผมก็เอาเรื่องนี้ไปบอกทีมงานขำกัน ผมก็วิ่งมาสักระยะจนมาถึง A7

A7 - Mae Taeng Watershed Research Station ผมก็เจอทีมงานอีกครั้ง เติมน้ำจิปกาแฟ ถามถึงอาการว่าดีขึ้นไหม หลังจากนั้นก็นวดเพิ่มเติมขยี้จุดที่ตึง ปรับการทานโซเดียมมากขึ้น คำนวนเวลากินต่างๆใหม่ ก่อนออกก็มีพี่ทีมงานแถวนั้นมาขอจับจุดคลายเส้นให้เพราะผมมีอาการตึงมาก ช่วยได้เยอะมากเลยขอบคุณพี่คนนั้นด้วยนะครับผมจำชื่อไม่ได้ หลังจากนั้นผมก็ออกวิ่งต่อไม่นานก็ออกมาทางถนนใหญ่ วิ่งไปสักก็เลี้ยวเข้าหมู่บ้านขึ้นเขายาวๆขึ้นลงๆ วิ่งไปช่วงนี้ผมก็สังเกตุที่พื้นมีรอยเลือดเป็นทางยาวตลอด วิ่งจนไปเจอน้องนักวิ่งคนไทยอีกคนผมยาวๆ ก็ชวนน้องคุย แต่ไม่ใช่เลือดนักวิ่งน้องคนนี้น่าจะเป็นนักวิ่งท่านอื่น คุยกันจนมาถึง A8 น้องเค้าบอกไม่ไหว ผมขอนอนก่อนนะพี่ง่วงมาก

A8 - Pha Taek Village มาถึงจุดนี้ผมก็รีบทำการเปลี่ยนแบตสำรองไฟเพื่อไปต่อ ผมมองไปรอบช่วงนี้มีแต่คนแวะนอนกันเยอะมาก นี่คือโอกาสที่ผมจะทำลำดับกลับมาแล้ว ผมเติมน้ำเติมสเบียง อยู่ๆคุณ คูมิ นักวิ่งวัย50ชาวญี่ปุ่น ที่ผมเจอช่วงแรกๆก็โพล่มาจากเตียงนอนวิ่งผ่านผมออกไป ว้าวเจอกันอีกแล้ว ผมก็ตามออกไป ไปได้สักพักก็เจอกับอุปสรรคอีกดินโคลนสีดำป่ากล้วยทางเละมากไม่มีที่จะเดิน ไม่นานผมก็ตามคุณคูมิทัน ผมก็ทักทายเราก็ยืนขำกันอีกรอบ แล้วก็อาสานำขึ้นเขาใช้โพลจ๊อกขึ้นมาจนถึงยอดเขา พอหันหลังกลับไปเห็นคูมิอยู่ไกลๆ ผมก็วิ่งลงเขาต่อมาเรื่อยๆก็เริ่มเจอนักวิ่งท่านอื่น แซงมาเรื่อยๆ จนมาเจอนักวิ่งชายชาวจีนอยู่หน้าผมประมาณ50เมตร เดินเหมือนคนเมาเหล้า ทำไมเค้าเซไปเซมาฟะ ในใจคิด ผมก็รีบวิ่งผ่านผมก็หันไปมองเพื่อที่จะทักทาย ดวงตาเค้านิเยิ้มตาหวานแบบง่วงนอนสุดๆ ผมตกใจจึงรีบวิ่ง เค้าก็วิ่งตามเรามาเหมือนจะหาเพื่อนคุยใส่จีนมาเป็นชุดฟังไม่รู้เรื่อง จนเค้าก็ห่างหายออกไปเอง😮‍💨วิ่งจน มาจนถึงหมู่บ้าน ทางเข้าประตูวัดพระพุทธธบาตสี่รอย ยืนอึ้งอยุ่สักพักมันสวยงามอลังการมาก มองหาริบบิ้นไม่เจอ เลยยกนาฬิกาขึ้นมาดูแผนที่มันบอกวิ่งตรงเข้าไปด้านใน สักพักก็เจอริบบิ้น ผมก็วิ่งต่อขึ้นวัด แววตาผมตอนนั้น มันตลึงไปหมดไม่รู้จะไปทางทิศไหนคือที่นี่สวยมากๆสวยจริงๆนิยายชัดๆ วิ่งวนจนมาถึง A9

A9 - Wat Phraphutthabat Si Roi ผมก็เจอทีมงานผมอีกครั้ง ถามอาการ ง่วงไหมหนาวไหม ทำการนวด เติมน้ำสเบียงอีกรอบ ยืนถ่ายรูป ไม่นานหนุ่มชาวจีนคนนั้นก็ตามเข้ามา รีบหาที่นอนใหญ่เลย😅 ก่อนออกจากA9 ก็เจอนักวิ่งขาแรงจากภูเก็ต ผมก็ชวนแกออก ไปพี่ไปด้วยกัน จากนั้นผมก็ออกวิ่งต่อขึ้นเขาด้านหลังวัด ขึ้นไปไม่นานก็เจอกับน้องนักวิ่งชาวไทยอีกคน แววตาง่วงมาก ใส่เสื้อกันลมทั้งเลอเสียงดังๆ😅สงสัยทานหนัก คุยกับน้องได้ความว่าเค้าเป็นคนนครศรี คุยได้ไม่นานผมก็ขึ้นเขาต่อเรื่อยๆจนน้องเค้าตามมาทันแล้วชวนผมไปด้วยกัน ขึ้นเขาไม่นาน ก็วิ่งลงไปตามแนวสันเขาเรื่อยๆยาวมากเหมือนกันระหว่างนี้ก็พอเจอนักวิ่งท่านอื่น2/3คน จนมาถึง A10

A10 - Mae Ka Piang Village เติมน้ำเติมสเบียงตามปกติ นั่งไม่นานก็ออกวิ่งต่อขึ้นเขาหมู่บ้าน ผ่านป่าข้าวโพด สลับกับทางรถชาวบ้านทางดินสีแดงวกไปวนมาขึ้นแนวยาวๆแล้วลงยาวๆไปหาA11 ช่วงนี้ก็ใกล้จะสว่างแล้ว วิ่งลงจนมาถึง A11

All - Ban Pang hai School จุดรับฝากกระเป๋าจุดที่2 ผมก็ได้เติมน้ำ และได้เจอน้องป่าน ทีมfuga งงว่าทำไมน้องเค้ายังอยู่ที่จุดนี้ สรุปได้ความว่าน้องเค้าระบบอาหารไม่ย่อยไม่สามารถที่จะไปต่อได้ ใจคิดอยากจะdnf เลยมีทีมงานกล่อมไปนอนพักก่อนแล้วค่อยไปต่อ เผื่อไปต่อได้ ส่วนผมก็ทำการทานของพูดคุยกับทีมงานสักพักก็ออกวิ่งต่อเลย วิ่งออกมาตามถนนลาดยางสักพักก็เลี้ยวเข้าทางชาวบ้านต่อช่วงนี้ก็สว่างแล้ว วิ่งไปไม่นานต้องวิ่งผ่านสวนส้มซึ่งก่อนจะพ้นออกจากสวนส้มทางเละมากนี่มันหนังสงครามชัดๆ😅วิ่งไปเรื่อยๆก็เริ่มชันขึ้นเป็นแนวเฉียงๆพักใหญ่ขึ้นเรื่อยๆจนถึงยอดเขา มองไปรอบทำไมมันคุ้นๆฟะ ออ....นี่มันม่อนแจ่มนี่หว่า ทะลุขึ้นมาทางนี้นิเอง😅หลังจากนั้นก็วิ่งทางตามทางชาวบ้านลงไปหา A12
A12 - Chao Mae Luang Upatham 2 School ผมก็เจอทีมงานอีกครั้งมายืนเชียร์อยุ่ข้างทางเพราะจุดนี้ทีมงานเข้าไม่ได้ ผมแวะจุดนี้ไม่นานก็ไปต่อ ลงมาไม่นานก็ตัดบังคับเลี้ยวซ้ายขึ้นทางที่จะไปดอยม่อนล่อง ช่วงนี้เป็นทางลาดยางวิ่งได้สบาย จนไปถึงทางที่จะขึ้นดอยม่อนล่องเป็นปูน ทางดิน สักพักก็เจอหนุ่มฝรั่งเค้าขอให้ช่วยหยิบหมวกจากเป้ด้านหลังเค้าให้ทีเค้าก็ยิ้มขอบคุณ จนผมวิ่งมาถึงยอดดอยม่อนล่องแล้วดิ่งลงยาวๆจนไปหาA13 ช่วงนี้ก็ทรมานมานมาก ลงแบบว่าไม่รู้จะยาวไปไหน มีทั้ง ดิน ทั้งหิน ทั้งปูน ผมมาเจอนักแข่งช่วงนี้อยู่หลายคน หนึ่งคนนั้นคือสาวเยอรมัน ที่ผมเจอช่วงแรกๆด้วย วิ่งลงได้ไม่นานก็มีหนุ่มชาวจีนชวนผมวิ่งตาม เราก็วิ่งตามกันมาจนถึงถนนใหญ่ ก็วิ่งต่อไปตามถนนเพื่อไปหาA13

A13-Maesa Elephant Camp เป็นจุดสุดท้ายที่ผมจะเจอทีมงาน หลังจากนี้เจอกันอีกทีก็ที่เส้นชัย ช่วงนี้อากาศเริ่มร้อน โค้ชถามผมว่าอยากนอนไหมสัก10นาที ผมตอบไม่เป็นไรครับยังไหว ผมเลยถามทีมงานว่าผมจะต้องขึ้นเขาอีกกี่ลูก ถ้าจะให้ขึ้นแล้วลงๆยาวแบบเมื่อกี้ผมไม่ไหวแล้วนะ จากนั้นก็เปิดแผนที่ขึ้นมา สรุปลงยาวๆอีกทีตอนเข้าเส้นชัยไปเลย จุดนี้เองคือผมต้องแบกสเบียงไปเยอะขึ้น เพราะระยะทางมันยังอีกตั้ง30กว่ากิโล จากนั้นผมก็มุ่งหน้าทำการวิ่งต่อ วิ่งไปไม่นานผ่านป่าไผ่เยอะมาก สักพักก็ตกใจสะดุ้ง มีหญิงแก่ๆเดินโพล่มาหน้านิ่งมาก คิดในใจมาเดินอะไรที่แบบนี้ สักพักก็มีหมาวิ่งตามหลัง2ตัว ออเค้าคงมาหาหน่อไม้😅 วิ่งขึ้นเขาเรื่อยๆไม่นานก็เจอนักวิ่งหญิงชาวญี่ปุ่น ผมก็ตามอยู่ห่างๆจนสุดเนินเขาลูกแรก มีพี่ๆทหารนั่งอยุ่ ก็ทักทาย จากนั้นวิ่งต่อไปสักพักก็ขึ้นเขาอีก จุดนี้ผมเริ่มรู้สึกล้าๆไปหมดอากาศก็ร้อนด้วย ผมได้แต่ปักไม้โพลค้ำยันก้มหน้าหลับตาอยู่10วิ ทำแบบนี้อยู่3รอบ หลังพิงต้นไม้อยุ่ 3-4รอบ ตามหลังสาวญี่ปุ่นอยู่ห่างๆสภาพไม่ต่างกัน
ไม่นานก็มีโชคเข้าข้างเราบ้าง มองไปบนยอดเขาเหมือนมีอะไรบางอย่าง ผมกับสาวญี่ปุ่นจึงรีบขึ้นเขา สรุปเป็นห้องน้ำ มีน้ำล้างหน้าล้างตาพร้อม พอได้คลายร้อนไม่นานผมก็รีบวิ่งไปตามทางเรื่อยๆจนมาถึงทางแยก จู่ๆผมก็ได้ยินเสียงคนวิ่งมาจากไหนไม่รู้อีกทาง40-50คน ผมก็ยืนงงๆอยุ่พักหนึ่ง แล้วตะโกนถามว่าคุณวิ่งระยะไหน สรุปคือระยะ50กลางวัน ผมจึงดูนาฬิกาที่โหลดแผนที่มา สรุปมันมาใช้เส้นทางร่วมกันกับ100ไมล์ ชิบหายละคิดในใจ แล้วผมก็ทำการวิ่งเกาะกลุ่มระยะ50สักพัก วิ่งไปถึง A14

A14-Jaophorluangoppathum 7 School
จุดนี้ทำให้ผมปวดหัวอีกครั้ง ดูวุ่นวายไปหมด คือระยะ50เยอะมากๆ น่าจะหลายร้อยคนแย่งกันเติมน้ำ แย่งของกันกิน คนที่มีมารยาทก็ดีไป คนที่จะเอาแต่ได้ก็เหลือเกินยอมใจ ผมนั่งมองอยู่พักหนึ่งระหว่างนั้นก็คุยกับนักวิ่งคนไทยบางท่านถึงกับส่ายหัว รอจนได้เติมน้ำ แล้วก็ไปต่อ ไปได้ไม่นานก็ขึ้นเขาช่วงนี้ติดยาวมากก ทางเป็น Single track จะแซงก็ลำบาก คนช้าก็ช้าจริงๆ เป็นแบบนี้อยู่เป็นช่วงๆ อากาศก็ร้อน วิ่งไปตามแนวสันเขาจนมาถึงดอยป่าคา แล้ววิ่งลงยาวๆไปหาหมู่บ้านดอยปุย หมู่บ้านที่นี่น่าอยู่ ผู้คนในชุมชนน่ารัก 2ข้างทางในหมู่บ้านมีของพื้นเมืองขายด้วย หลังจากนั้นเส้นทางก็บังคับเลี้ยวขึ้น ไม่นานก็ไปเจอบันไดวัดดอยปุย จุดนี้ชันและยาว น่าจะประมาณ300เมตร เป็นจุดที่คนบ่นเยอะมากด้วยเช่นกันว่าเพื่ออะไร ช่างสรรหา😅😅
ผมก็ได้แต่ก้มหน้าก้มตาใช้ไม้โพลปักขึ้นไป จนขึ้นมาถึง W4 เป็นเหมือน จุดเติมน้ำสเบียงขนาดย่อย กว่าจะไปถึงA15 ระยะทางยังอีกไกล

W4-Wat Doi Pui ผมอยู่จุดนี้ไม่นานก็ไปต่อ ออกไปได้ไม่นานก็มีนักวิ่งหญิงคนหนึ่งระยะเดี๋ยวกับผมย้อนมา เค้ากลัวไปผิดทาง ผมเลยบอกว่าไปถูกแล้ว แล้วยกนฬิกาให้แผนที่เทอดู จากนั้นเราก็ขึ้นเขาต่อไปด้วยกันโดยมีระยะ50ไปเป็นขบวนด้วยเช่นกัน จนมาทะลุทางลาดยางบนยอดเขา วิ่งตามทางลาดยางยาวๆลงไปหา A15 วิ่งลงอยู่สักใหญ่ๆกว่าจะถึง รถก็เยอะมาก

A15 - Khun Chang Khian Highland Research Station
จุดสุดท้ายที่จะลงไปหาเส้นชัย เป็นจุดที่รู้สึกว่า เป็น14กิโลที่ยาวนานซะเหลือเกิน ก่อนแข่งผมคำนวนไว้ผมจะจบ 33ชม ในหัวตอนนี้คิดไปหมดยังไงก็คงไม่ได้ คงไม่มีหวัง จบ34-36ชม ก็เอาวะ ขอให้มันจบ อาการตะคริวที่เคยมีมาก็หายไป ตั้งแต่A7แล้ว เหลือไว้แต่ความตึง ขาที่ล้าที่ชาไปหมดจนไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดอะไรอีกเลย ผมก็เติมน้ำและไปต่อ วิ่งลงเขายาวๆพร้อมกับระยะ50มั่วไปหมด สภาพเส้นทางมีแต่หิน วกไปวนมาเรื่อยๆพูดๆง่ายคือลงจนท้อจะยาวไปไหน ช่วงนี้ก็จะเห็นพี่ๆตากล้องเยอะมาก ลงมาได้สักระยะก็มาติดขบวนต่อแถวถ่ายรูปข้ามน้ำตก แล้วก็วิ่งลงต่อยาวๆจนมาโพล่ออกถนนอะไรสักอย่างก่อนที่จะวิ่งไปที่เส้นชัย ขณะที่ผมวิ่งไปเส้นชัยประมาณเกือบ3กิโลผมก็ลองเพิ่มความเร็วขึ้น อยู่ๆผมก็แปลกใจทำไมมันวิ่งได้ฟ่ะ โดยไม่มีอาการใดๆมากวนใจ ความเร็วตอนนั้นน่าจะประมาณ เพซ4:30ได้ มันเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายเนี่ย วิ่งไปได้ไม่นานก็ขึ้นสะพานลอยวิ่งข้ามมา ก็มีโค้ชวิ่งมารับมุ่งหน้าสู้เส้นชัย สองข้างทางบรรยากาศตอนนั้นมีแต่เสียงเชียร์ และคนตบมือให้อยู่เป็นช่วงๆ จนมาถึงเส้นชัย
หลังจากเข้าเส้นชัย พี่เอ๋ทีมงานเดินเข้ามาบอกผม ป๊อบ...ป๊อบใช้เวลาแค่ 30:12:30เองนะ ผมถึงกับ เชี้ย....เป็นไปได้ ขนาดเสียเวลาเยอะมากนะเนี่ย
สุดท้ายผมก็ผ่านมันมาด้วยดี ไม่ได้บาดเจ็บอะไร นอกจากปวดเมื่อยกล้ามเนื้อ
ผมดีใจและได้เรียนรู้กับการมาครั้งนี้ ครั้งแรกเทรลทางเหนือ ได้รู้จักป่าที่นี่เป็นยังไง ยังมีหลายๆอย่างที่ผมอยากกลับมาแก้ไขข้อผิดพลาด ครั้งหน้าต้องดีกว่า
ป่าทางเหนือ ผมว่าวิ่งง่ายนะ สบายตา
แต่สิ่งที่ยากสำหรับผม ช่วงเวลาการขึ้นเขาที่ยาวนาน ลงก็ยาว ผมไม่เคยเจอแบบนี้ นี่ก็เป็นประสบการณ์ไปอีกแบบ ไว้คิดอะไรเพิ่มได้ผมก็จะเขียนให้อ่านนะครับเรื่องราวมันเยอะซะเหลือเกินจนเรียงลำดับไม่ได้ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะ แล้วพบกันใหม่.....🐸 อ๊บๆๆ

Bib : 55 ได้ Overall 44 คนไทยที่ 4 ใช้เวลา 30:12:30
ระยะ 100M (168KM) งาน Chiang Mai Thailand by UTMB
เจ้ากบของพวกเราเก่งมากๆค่ะ
เจ้ากบบอกว่า ถ้ามีโอกาส ปีหน้าจะขอไปแก้มือ
สุดท้ายนี้
ขอบคุณพลังซัพพอร์ตทุกแรงเชียร์และกำลังใจจากทุกคนนะคะ

พรุ่งนี้เจอเจ้ากบที่เชียงใหม่กันครับ

มากี่ทีไม่มีเบื่อเลย 😊🐌🐸⛰️🌳🌳
ทะเลหมอกจาเราะกางาา

เช้านี้พาทีมงานและพี่น้องกลุ่มหอยทาก🐌🐸 เดินชมป่าชมหมอกใกล้เมืองที่คุ้นเคย

แอบมาวิ่งกับทีมงาน และชวนน้องมาซ้อม
อากาศวันนี้ดีมาก เย็นสบายหลังฝนตก.......

แล้วพบกัน 🐸

ทีมบางนรารันนิ่ง ชวนไปงานระดับ Top ของภาคใต้ Hatyai Trail 100KM 🔥

เส้นทางใหม่ทุกปี ไม่มีโอกาสให้แก้ตัว👊

HATYAI KHOHONG TRAIL 2026

#เปิดรับสมัคร1พฤศจิกายนนี้

จํากัดเวลา 28 ชั่วโมง (28 มี.ค. 2026)
เริ่ม 04:00 | ระยะทาง 100 กม. | Elevation Gain 3,400 เมตร +

จํากัดเวลา 15 ชั่วโมง (29 มี.ค. 2026)
เริ่ม 05:00 | ระยะทาง 55 กม. | Elevation Gain 2100 เมตร

จํากัดเวลา 8 ชั่วโมง (29 มี.ค. 2026)
เริ่ม 05:30 | ระยะทาง 30 กม. | Elevation Gain 1290 เมตร

จํากัดเวลา 4 ชั่วโมง (29 มี.ค. 2026)
เริ่ม 06:00 | ระยะทาง 15 กม. | Elevation Gain 500 เมตร

จํากัดเวลา 2 ชั่วโมง (29 มี.ค. 2026)
เริ่ม 06:30 | ระยะทาง 5.5 กม. | Elevation Gain 250 เมตร

--------------------

หาดใหญ่คอหงส์เทรล 2026 - 100 กม.

100 กิโลเมตรแรกของคุณและหนึ่งที่คุ้มค่า ท้าทาย สวยงาม และเป็นไปได้ การไต่ 3,400 เมตร อีก 28 ชั่วโมงจะเสร็จ เส้นทางที่สมบูรณ์แบบสําหรับอัลตร้าครั้งแรกของคุณ

เปิดให้ลงทะเบียน 1 พฤศจิกายน 2025

อยากชวนไปวิ่งกันเยอะๆนะครับ ทางสวย ไม่ยาก อากาศดี

#หาดใหญ่คอหงส์เทรล2026



#บางนรารันนิ่ง
#บางนรารันนิ่งวิ่งเพื่อสะสมมิตรภาพ

เทรลพังงา เมื่อวันที่ 14 กันยายน 68
ระยะ 25 โล ได้ที่ 1 ในรุ่น 30-39 ครับ
ที่ 2 overall ครับ

Andaman International Trail Running at Phangnga
#ขอบคุณทุกแรงเชียร์