Phuket Karate Center by ThamyZhang

เรื่องเก่าเล่าใหม่ Retelling Old Stories
EP.9 กว่าจะเรียนจบท่ารำ 1 ชุด
​หลังจากเรียนมา 1 ปี ได้ท่าไท่เก๊กไป 2 ท่าคือ 起势 (qǐ shì - ฉี่ซื่อ) และ 揽雀尾 (lǎn què wěi - หลั่นเชวี่ยเหว่ย) ความเร็วในการเรียนก็เพิ่มมากขึ้น จากท่าละหลายเดือน กลายเป็น 2-3 สัปดาห์ต่อ 1 ท่า และสัปดาห์ละ 1 ท่า
​เมื่อเรียนถึงท่า 十字手 (shí zì shǒu - สือจื้อโส่ว) หรือท่าฝ่ามือกากบาท อาจารย์ได้เอ่ยปากชมว่า ความเร็วในการต่อท่านั้นถือว่าเร็วมากหากเทียบกับคนอื่น เพราะความเข้าใจในการเคลื่อนไหวอยู่ในระดับที่ดี สอนแล้วแทบจะไม่ต้องแก้ไขข้อผิดพลาดเลย จนสามารถเรียนจบครบ 85 ท่าได้ภายในปีที่สองของการเรียน
​ถึงแม้ท่ารำในครึ่งหลังจะเป็นท่าซ้ำกับครึ่งแรก แต่เมื่อต้องรำต่อเนื่องเป็นระยะเวลานาน หากไม่ฝึกฝนให้ดี ร่างกายย่อมเกิดความเมื่อยล้าและเกร็งแข็ง
​ท่ารำของอาจารย์ แม้ท่านจะบอกว่าเป็นสายต่งอิงเจี๋ย (董英杰 - Dǒng Yīngjié) แต่ลีลาในชุดมวยกลับมีความคล้ายคลึงกับสายเจิ้งมั่นชิง (郑曼青 - Zhèng Mànqīng) อยู่หลายส่วน ท่านเคยเล่าว่า ได้เรียนปรับเพิ่มลีลานี้จากอาจารย์ชาวจีนโพ้นทะเลอีกท่านหนึ่ง จึงทำให้แตกต่างจากสายต่งอิงเจี๋ยสายหลัก
​ในการรำมวย สิ่งที่อาจารย์มักจะเน้นย้ำอยู่เสมอ คือ:
​虚实分清 (xū shí fēn qīng - ซวีสือเฟินชิง): เต็มว่างแบ่งแยกชัดเจน การถ่ายเทน้ำหนักต้องเด็ดขาด เมื่อ 转腰落胯 (zhuǎn yāo luò kuà - จ่วนเยาลั่วคว่า) หมุนเอวทรุดสะโพก ขาข้างหนึ่งจะรับน้ำหนักเต็ม ส่วนขาอีกข้างจะเบาว่างจนสามารถยกลอยยืนขาเดียวได้อย่างสมดุล

​腰为主宰，带动四肢 (yāo wéi zhǔ zǎi, dài dòng sì zhī - เยาเหวยจู๋ไจ่ ไต้ต้งซื่อจือ): เอวเป็นนายคุมการเคลื่อนไหวแขนขา ไม่ใช้มือปัดหมุนไปมาตามใจ แต่ใช้การหมุนเอวและสะโพกเพื่อนำทางให้มือเคลื่อนไปตามแกนกลาง
​松而不塌 (sōng ér bù tā - ซงเอ๋อปู้ทา): ผ่อนคลายร่างกายทุกส่วน แต่ยังคงโครงสร้างยึดพยุง ไม่อ่อนย้วยยวบยาบ
​尾闾中正 (wěi lǘ zhōng zhèng - เหวยหลวี่จงเจิ้ง): ตั้งตัวตรง ตั้งก้นกบตรง ไม่เอนหลังหรือก้มหน้า
​动中求静，静中求动 (dòng zhōng qiú jìng, jìng zhōng qiú dòng - ต้งจงฉิวจิ้ง จิ้งจงฉิวต้ง): แสวงหาความนิ่งสงบในทุกการเคลื่อนไหว และรักษาความพร้อมเคลื่อนไหวไว้ในความนิ่ง
​ผมฝึกฝนมวยตระกูลหยางทุกวันอย่างน้อยวันละ 1–3 รอบ ซึ่งการรำ 1 รอบใช้เวลาประมาณ 30–45 นาที จากนั้นจึงฝึกการผลักมือ (推手 - tuī shǒu) ต่อกับศิษย์พี่ ศิษย์น้อง หรืออาจารย์
​สิ่งหนึ่งที่นักไท่เก๊กมักใช้พิสูจน์ระดับการผ่อนจมและสมดุลการถ่ายแรง คือการยืนให้อีกฝ่ายผลักโดยไม่เสียหลัก ยิ่งมีคนต่อแถวเรียงกันหลายคนดันเข้ามา ยิ่งดูน่าเหลือเชื่อ แต่แท้จริงแล้วนั่นเป็นเพียงหลักวิชาระดับตื้นเขิน เพราะหากประคองแขนคนหน้าสุดไว้ แรงดันทั้งหมดจะถูกบล็อกค้างไว้ที่คนแรก และกระจายออกไปตามแถว คนที่รับน้ำหนักไม่ได้ก็จะเสียหลักไปเอง
​การพิสูจน์การถ่ายแรงลงสู่พื้นดินที่โปร่งใสและแท้จริง คือการรับแรงดันโดย ไม่จับหรือประคองผู้ที่เข้ามาผลัก
​ในช่วงเวลานั้น ผมเคยให้นักกีฬารักบี้ของมหาวิทยาลัย 3 คน ยืนเรียงหน้ากระดานร่วมกันจับคานเหล็กท่อนใหญ่ ส่วนตัวผมยืนฝั่งตรงข้ามในท่า 弓步 (gōng bù - กงปู้) รับแรงผลักคานเหล็กที่ดันเข้ามาตรงระดับอก
​ผลปรากฏว่า ผู้ชมบริเวณนั้นต่างฮือฮาด้วยความประหลาดใจ ที่คนตัวผอมอย่างผมสามารถรับแรงกดดันจากนักรักบี้กำยำ 3 คนที่ดันสุดแรงจนหน้าแดงตัวเกร็ง ได้อย่างสบายๆ ถึงขั้นที่โค้ชทีมรักบี้ประจำมหาวิทยาลัยเอ่ยปากทาบทามให้ผมไปร่วมทีม
​อย่างไรก็ตาม สิ่งนี้เป็นเพียงการแสดงออกถึงการจัดระเบียบโครงสร้างและสมดุลร่างกายที่ดีเท่านั้น ไม่ใช่สิ่งที่จะใช้ตัดสินหรือวัดผลทั้งหมดว่าฝึกไท่เก๊กได้เก่งกล้าเพียงใด

Retelling Old Stories
EP.9 Taking a Full Year Just to Learn the Complete Form

​After a year of study, I had mastered only two Tai Chi forms: 起势 (qǐ shì - Beginning Stance) and 揽雀尾 (lǎn què wěi - Grasp the Sparrow's Tail). Over time, my learning pace quickened—from taking several months per form down to two or three weeks, and eventually a single week per form.
​When we reached 十字手 (shí zì shǒu - Cross Hands), my master commended me, noting that my progress was remarkably fast compared to others. He attributed this to my strong grasp of body mechanics, which meant he rarely needed to correct my movement errors. As a result, I managed to complete all 85 forms within my second year of practice.
​Although the second half of the sequence largely repeats forms from the first half, performing the entire routine continuously over an extended period easily leads to exhaustion and physical tension if one lacks thorough practice.
​My master's style, while attributed to the D**g Yingjie (董英杰) lineage, carried a distinct flavor closely resembling the Zheng Manqing (郑曼青) style in several aspects. He once mentioned that he had refined his style under an overseas Chinese master whose name and background I unfortunately cannot recall, which accounted for its departure from the main D**g Yingjie branch.
​Throughout our practice, my master consistently emphasized the following core principles:
​虚实分清 (xū shí fēn qīng): Clear distinction between substantial and insubstantial. Weight distribution must be absolute. When executing 转腰落胯 (zhuǎn yāo luò kuà - turning the waist and sinking the hips), one leg carries the full weight while the other becomes light and free, allowing one to balance effortlessly on a single leg.
​腰为主宰，带动四肢 (yāo wéi zhǔ zǎi, dài dòng sì zhī): The waist acts as the commander, steering all four limbs. Movements should never originate from randomly swinging the hands; instead, the rotation of the waist and hips guides the arms smoothly along the central axis.
​松而不塌 (sōng ér bù tā): Relaxed without collapsing. Every part of the body maintains relaxation while preserving structural integrity, avoiding limpness or sloppy posture.
​尾闾中正 (wěi lǘ zhōng zhèng): Keep the tailbone centered and the spine erect. Maintain an upright posture without leaning back or hunching forward.
​动中求静，静中求动 (dòng zhōng qiú jìng, jìng zhōng qiú dòng): Seek stillness within movement, and maintain readiness for movement within stillness.
​I practiced the Yang-style routine daily, completing at least one to three full sets. Since a single set took roughly 30 to 45 minutes, I would follow it up with push hands (推手 - tuī shǒu) sparring with my senior and junior fellow disciples or my master.
​A common demonstration among Tai Chi practitioners to prove their sinking force and balance control involves standing firm while an opponent pushes them without losing ground. This effect appears even more dramatic when multiple people line up behind one another to push a single practitioner. However, this relies on a fairly elementary application of Tai Chi principles. As long as the lead practitioner supports the arms of the first person in line, the combined force gets trapped at the front and disperses along the queue, causing anyone who cannot handle the load to lose their footing.
​A genuinely transparent test of rooted power and force redirection requires absorbing the incoming push without gripping or holding onto the opponent.
​During that period, I once put this to the test with three university rugby players. They stood side-by-side pushing a heavy metal bar positioned at my chest level, while I stood opposite them in a bow stance (弓步 - gōng bù) to absorb the force.
​The onlookers were astonished to see a lean individual like myself comfortably hold my ground against three powerfully built athletes who were straining with all their strength until their faces turned red. The demonstration was so compelling that the university rugby coach even approached me to join the team.
​Yet, such a feat is not the ultimate measure of one's Tai Chi mastery—it simply demonstrates proper body alignment and structural balance.

เรื่องเก่าเล่าใหม่ EP.8 : 1 ปี ฝึก 2 ท่า
​หลังจากผ่านการยืนจั้นจวง (站桩 - Zhàn Zhuāng) แล้ว ผมได้เริ่มฝึกท่าแรกของไทเก็ก คือ ท่าเริ่มฉี่ซื่อ (起式 - Qǐ Shì)
​ท่าแรกเป็นท่าที่ดูง่าย ๆ เพียงแค่ยืนแยกขาออกจากกัน แล้วยกมือสองข้างขึ้นเสมอไหล่และวางฝ่ามือลง แต่รายละเอียดที่ถูกต้องและความลึกซึ้งของท่านั้นมีมากมาย โดยจะต้องเรียนรู้การ:
​ซงเยาลั่วคว่า (松腰落胯 - Sōng Yāo Luò Kuà): การผ่อนคลายเอวและทิ้งสะโพก/เชิงกรานลง

​ซวีสือเฟินชิง (虚实分清 - Xū Shí Fēn Qīng): การถ่ายเทน้ำหนักเพื่อแบ่งแยกขาเต็มและขาว่างให้ชัดเจน

​เหวยลวี่จงเจิ้ง (尾闾中正 - Wěi Lǘ Zhōng Zhèng): การเก็บก้นกบเพื่อตั้งแกนลำตัวให้ตรง

​เฉินเจียนจุ้ยโจ้ว (沉肩坠肘 - Chén Jiān Zhuì Zhǒu): การจมไหล่ถ่วงศอก ไม่ยกไหล่และไม่กางศอก

​เหลียนเหลียนปู๋ต้วน (连连不断 - Lián Lián Bú Duàn): การเคลื่อนไหวที่ต่อเนื่อง ไม่ขาดสาย เป็นต้น

​เมื่อเรียนรู้ท่าฉี่ซื่อได้คร่าว ๆ แล้ว นอกจากการทบทวนท่าซ้ำไปซ้ำมานับสิบนับร้อยครั้งต่อวัน กับการฝึกผลักมือเหมือนเช่นทุกวัน ก็จะจับคู่ฝึกโดยให้อีกฝ่ายจับแขนของเรา และให้เราใช้แรงที่เรียนรู้จากท่าฉี่ซื่อส่งออกไปให้อีกฝ่ายเสียหลักล้มหรือถอยออกไป
​โดยการฝึกในลักษณะนี้สำหรับตัวผมใช้เวลาถึง 3 เดือน และในท่าถัดไป คือ หลั่นเชวี่ยเหว่ย (揽雀尾 - Lǎn Què Wěi) หรือท่าจับหางนกกระจอก ผมก็ใช้เวลาฝึกอีก 3 เดือน สรุปแล้วในปีแรกนั้น ผมได้เรียนเพียงแค่ 2 ท่าแรกของไทเก็กตระกูลหยางเท่านั้น
​การที่ผมใช้เวลาถึง 3 เดือนกว่าจะผ่านในท่าแรกของไทเก็ก ทั้งที่หลาย ๆ คนที่มาฝึกใหม่ใช้เวลาไม่นานนัก นั่นเป็นเพราะคำพูดของผมที่เคยกล่าวกับอาจารย์ว่า ผมต้องการเรียนอย่างจริงจังและเริ่มใหม่จากศูนย์ อาจารย์จึงไม่ปล่อยผ่านในทุก ๆ รายละเอียดของท่ารำ
​ซึ่งกับคนอื่น ๆ นั้น ท่านก็สอนไปตามระดับความเหมาะสมของแต่ละบุคคล เพราะแต่ละคนมีจริตและความต้องการในการฝึกที่ไม่เหมือนกัน บางคนอาจต้องการแค่รำมวยเพื่อสุขภาพ บางคนต้องการเข้าสังคมพร้อมออกกำลังกายเบา ๆ บางคนต้องการร่ายรำเพื่อความสวยงาม ขณะที่บางคนต้องการฝึกฝนอย่างจริงจัง และในกลุ่มเหล่านั้นก็ยังแบ่งตามระดับความสามารถอีก การจะสอนทุกคนด้วยมาตรฐานเดียวกันทั้งหมดจึงเป็นไปได้ยาก แต่อย่างน้อยการฝึกกับอาจารย์ก็ต้องผ่านบททดสอบความตั้งใจเพื่อเป็นการคัดกรองสักหน่อย นั่นคือ "จั้นจวง" (站桩 - Zhàn Zhuāng)
​คำถามที่มักจะเกิดขึ้นสำหรับคนที่มีข้อกังขาคือ อาจารย์ท่านกั๊กวิชาเพื่อแสวงหาค่าเรียนหรือไม่?
​คำตอบคือไม่มีเหตุผลใดเลยที่ท่านจะทำเช่นนั้น เพราะตลอดเวลาที่ท่านสอน ท่านไม่เคยเก็บค่าเรียนกับใครเลย และท่านก็สอนอย่างเต็มที่ในสิ่งที่ท่านรู้ และในสิ่งที่ท่านทำได้จริง

​Retelling Old Stories​ EP.8: Two Postures in One Year

​After enduring and passing the Zhan Zhuang (站桩 - Zhàn Zhuāng / Standing Posture) training, I began learning the very first posture of Tai Chi: the Opening Movement, or Qi Shi (起式 - Qǐ Shì).

​This first posture looks simple enough—you just stand with your feet shoulder-width apart, raise both hands up to shoulder height, and press your palms back down. However, the correct mechanics and the depth hidden within this single movement are immense. One must learn and embody principles such as:

​Song Yao Luo Kua (松腰落胯 - Sōng Yāo Luò Kuà): Relaxing the waist and letting the hips and pelvis sink naturally.

​Xu Shi Fen Qing (虚实分清 - Xū Shí Fēn Qīng): Shifting weight precisely, clearly distinguishing between the "full" (weighted) and "empty" (unweighted) legs.

​Wei Lu Zhong Zheng (尾闾中正 - Wěi Lǘ Zhōng Zhèng): Tucking the coccyx/tailbone to align and center the spine into a straight axis.

​Chen Jian Zhui Zhou (沉肩坠肘 - Chén Jiān Zhuì Zhǒu): Sinking the shoulders and dropping the elbows—keeping the shoulders down and elbows heavy without letting them flare outward.

​Lian Lian Bu Duan (连连不断 - Lián Lián Bú Duàn): Maintaining continuous, uninterrupted flow throughout the movement.

​Once I grasped the basics of Qi Shi, my routine consisted of reviewing the posture over a hundred times a day alongside daily pushing-hands practice. We would then pair up for application drills: my partner would grab my arms, and I had to issue energy learned from Qi Shi to unbalance them and send them backward.

​Practicing in this manner took me three full months just for the opening posture. Moving on to the next technique, Lan Que Wei (揽雀尾 - Lǎn Què Wěi / Grasping the Sparrow’s Tail), took another three months. In total, during my entire first year, I learned only the first two postures of Yang-style Tai Chi.

​The reason it took me three months to satisfy my teacher on just the first posture—while many other beginners advanced much faster—goes back to what I had told him at the start: I wanted to learn seriously and rebuild myself from zero.
Because of that, my master refused to overlook a single detail in my form.
​For other students, he adapted his teaching to suit each individual. People come to train for different reasons and with different temperaments: some just want to practice Tai Chi for health, some join to socialize with light exercise, some wish to learn the form purely for aesthetic grace, and some want to train rigorously as true martial artists. Even within those groups, skill levels vary greatly, making it impossible to teach everyone by the exact same standard. Yet, training under Master always required passing a initial test of resolve to filter out the insincere—and that test was "Zhan Zhuang" (站桩 - Zhàn Zhuāng).

​A question that often arises among skeptics is: Did the master hold back knowledge just to keep collecting tuition fees?

​The answer is simple: there was absolutely no reason for him to do that. Throughout all the years he taught, he never accepted a single cent from anyone. He gave everything he had, teaching with absolute dedication based on what he knew and what he could truly perform.

เรื่องเก่าเล่าใหม่ EP.7 จั้นจวง (站桩 - Zhàn Zhuāng) และผ่อนคลาย (松 - Sōng)

​ในการเรียนกับอาจารย์เอี๋ยว ท่านจะให้ความสำคัญกับการจัดโครงสร้างร่างกาย การผ่อนคลาย และการเคลื่อนไหวที่สัมพันธ์ต่อเนื่องเป็นอย่างมาก ตลอดเวลาที่ผลักมือกับอาจารย์ ไม่ว่าจะจู่โจมผลักท่านในทิศทางใด เทคนิคใดๆ สิ่งที่ชวนประหลาดใจคือ ทุกครั้งที่ผลักไป สัมผัสที่ได้รับจากการผลักนั้นเปรียบเสมือนผลักไปถูกความว่างเปล่า ความรู้สึกคล้ายกับสัมผัสของเท้าขณะก้าวเดินแล้วเหยียบพลาดไปเหยียบน้ำมันหรือเปลือกกล้วย แล้วเราก็ลื่นล้มไปโดยไม่รู้ตัวและไม่สามารถบังคับการทรงตัวได้

​ซึ่งสัมผัสในลักษณะนี้ หากเราจู่โจมอย่างเต็มกำลังและเกิดการเข่าล้ำไปด้านหน้าเพียงเล็กน้อย มันก็สามารถทำให้เราเสียหลักล้มไปด้านหน้าได้อย่างง่ายดายด้วยแรงของตัวเราเอง

​อาจารย์เอี๋ยวท่านจะไม่แสดงการฟาจิ้น (发劲 - Fā Jìn) ทำให้ผู้อื่นกระเด็นหรือลอยออกไป อาจจะเป็นเพราะมันอาจทำให้ผู้เรียนหลงประเด็นในการฝึกได้ง่าย แต่ท่านมักจะสาธิตให้เห็นถึงความเรียบง่ายที่เห็นชัดเจนที่สุดคือ การชักนำสู่ความว่างเปล่า (引劲落空 - Yǐn Jìn Luò Kōng) เบี่ยงและสลายแรงกระทำของคู่ต่อสู้ให้โจมตีพลาดเป้าหมายด้วยการชักนำออกไป

​การฝึกแรกของผมคือการทำความเข้าใจกับจวงกง (桩功 - Zhuāng Gōng) หรือ จั้นจวง (站桩 - Zhàn Zhuāng) การยืนจวงกงเริ่มจากการยืนขาขนานกันและกว้างประมาณเท่าช่วงหัวไหล่ ย่อขาเล็กน้อย จัดสมดุลให้อยู่กลางฝ่าเท้า เก็บก้นกบให้กระดูกสันหลังเรียงตัวในแนวดิ่งไม่แอ่นงอเป็นตัว S ตั้งมือขึ้นระดับอกในท่าอุ้มบอล ผ่อนคลายทั่วร่าง

​เมื่อร่างกายและกล้ามเนื้อผ่อนคลายแล้ว กล้ามเนื้อที่เคยยกเกร็งขึ้นโดยไม่รู้ตัวจะคลายและตกลงมาอยู่ในตำแหน่งที่มันควรอยู่ โดยไม่ยกขึ้นอย่างไร้ความจำเป็นอีก ซึ่งแรงและน้ำหนักตัวของเราที่ค้างอยู่ที่กล้ามเนื้อซึ่งยกขึ้นนั้น ก็จะคลายและทิ้งจมลงสู่เบื้องต่ำ เกิดเป็นสภาวะ ซงเฉิน (松沉 - Sōng Chén)

​จุดประสงค์ของจวงกงคือการจัดโครงสร้างร่างกายให้ถูกต้องพร้อมด้วยความผ่อนคลาย หลายคนมักจะแข่งกันว่าใครสามารถยืนได้นานกว่ากัน แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่จวงกงของไทเก๊กต้องการ
​การฝึกจวงกงแบบไทเก๊กสิ่งที่ต้องการมากที่สุดคือการคงสภาวะ ซง หรือผ่อนคลาย (松 - Sōng) ของร่างกายและอยู่ในสรีระที่ถูกต้อง เพื่อร่างกายของเราจะได้เคยชินกับการจัดสรีระร่างกายให้อยู่ในสภาพที่พร้อมที่สุด

​ในทางกายภาพ การยืนที่ดีด้วยสรีระที่เรียงตัวกันอย่างดี ย่อมสามารถทำให้ร่างกายใช้แรงได้มากขึ้น ดังนั้นเมื่อรวมกับการผ่อนคลายกล้ามเนื้อและใช้งานเท่าที่จำเป็น ย่อมทำให้เราใช้แรงได้อย่างเกิดประสิทธิภาพมากที่สุด

​ยกตัวอย่างเช่น หากเราชูมือยกขึ้นตรงชี้ขึ้นท้องฟ้า คนทั่วไปมักจะยกมือขึ้นพร้อมยกหัวไหล่ หรือในบางคนเมื่อต้องยกของหนักหรือดันของหนัก ก็มักจะมีอาการยกหัวไหล่ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ดังนั้นการฝึกจวงกงคือการสำรวจร่างกายของตนเองให้อยู่ในสรีระที่ถูกต้อง สำรวจกล้ามเนื้อและข้อต่อทุกส่วนว่ามีส่วนไหนบ้างที่เกร็งแข็ง
​เราจะต้องฝึกจวงกงด้วยการสำรวจร่างกายเช่นนี้เสมอ เพื่อสร้างความเคยชินให้ร่างกาย เพราะหากเราเกร็งค้างไว้ในท่าจวงกง มันก็จะกลายเป็นฝึกความแข็งให้แข็งขึ้น ซึ่งการเกร็งแข็งแบบไม่มีประโยชน์นี้และการใช้แรงแบบหยาบกระด้าง ไทเก๊กจะเรียกว่า แรงโง่ หรือ จัวลี่ (拙力 - Zhuō Lì)
​แต่การฝึกซงผ่อนคลายแบบไทเก๊กไม่อ่อนปวกเปียกยวบยาบ ในการเคลื่อนไหวหรือการจัดท่าทางของแต่ละเทคนิค ไม่ใช่ทำมือเหี่ยวๆ ย้วยๆ ไม่มีแรง แต่เราจะต้องค้นหาสภาวะผ่อนคลายในการคงท่วงท่านั้น หรือผ่อนคลายในการเคลื่อนไหวให้ได้ ซึ่งระดับความผ่อนคลายของแต่ละคนอาจจะไม่เท่ากันตามระดับการฝึก ดังนั้นมีแต่จะต้องพยายามพัฒนาระดับฝีมือตนเองให้มากขึ้นเรื่อยๆ เท่านั้น

​การฝึกของผมคือการฝึกยืนจวงกงให้สามารถคงสภาวะซงเฉินให้ได้นานที่สุด หรือเป็นธรรมชาติที่สุด ซึ่งอาจารย์จะมาตรวจด้วยการฝึกผลักมือ และทดสอบด้วยการผลักแบบต่างๆ และผมจะต้องหัดจัดสมดุลร่างกายให้ดีเพื่อรับแรงด้วยสภาวะผ่อนจม ถ้าหากไม่ผ่อนจมก็จะเสียหลักโดยง่าย ซึ่งอาจารย์ก็จะให้ผู้ฝึกหลากหลายคนหมุนเวียนกันมาทดสอบกับผม เพื่อเป็นการฝึกแลกเปลี่ยนประสบการณ์กันและกัน

​กว่าจะผ่านด่านทดสอบการยืนจวงกงนี้ได้และเริ่มต้นเรียนท่ารำมวยไทเก๊กได้ ผมต้องฝึกจวงกงเป็นระยะเวลาถึง 6 เดือนเต็ม ซึ่งทุกวันผมไปฝึกกับอาจารย์ ยืนจวงกง 45 นาที และผลักมืออีกประมาณ 1 ชั่วโมง

​คำอธิบายเพิ่มเติม: "ราก" (เกิน根 - Gēn) ของมวยไทเก๊ก

​คำว่า "ราก" ในวิชามวยไทเก๊ก ไม่ใช่การเกร็งขาทั้งสองข้างเพื่อยึดติดอยู่กับพื้น หรือการใช้กำลังขากดทับลงไปเพื่อไม่ให้ใครดันล้ม แต่รากที่แท้จริงเกิดจากสภาวะ "ซงเฉิน" (松沉) นั่นคือการคลายเกร็งของกล้ามเนื้อส่วนบนทั้งหมด แล้วปล่อยให้น้ำหนักตัว ทรงการวางตัวของกระดูก และแรงดึงดูดทิ้งจมลงสู่ฝ่าเท้าตรงจุดหย่งเฉวียน (涌泉 - Yǒng Quán) โดยธรรมชาติ

​รากของไทเก๊กจึงเปรียบเสมือน "รากของต้นหลิว" ที่หยั่งลึกลงดินอย่างแน่นหนา แต่มียอดและกิ่งก้านที่พลิ้วไหวตามลม หากส่วนบนไร้การเกร็งแข็ง โครงสร้างส่วนล่างก็จะเกิดความมั่นคงสูงสุดโดยไม่ต้องเค้นแรง ยิ่งสามารถผ่อนคลายและจมแรงลงรากได้ลึกเท่าใด ร่างกายส่วนบนก็จะยิ่งเบา เปิดว่าง และถ่ายเทเปลี่ยนทิศทางได้อย่างคล่องแคล่วว่องไว (ซั่งซวีเซี่ยสือ上虚下实 - บนว่าง ล่างแน่น) ทำให้เราสามารถรับแรง เบี่ยงแรง และส่งแรงจากพื้นกลับไปยังคู่ต่อสู้ได้อย่างมีประสิทธิภาพสูงสุด

​Retelling Old Stories​ EP.7: Zhan Zhuang (站桩) and Relaxation (松 - Song)
​When studying with Master Yiao, he placed immense importance on body structure alignment, relaxation, and seamless, interconnected movement. Throughout our time practicing pushing hands (推手 - Tui Shou) together, no matter what angle or technique I used to attack or push him, the result was always astonishing. Every time I pushed, it felt as though I was pushing into empty space. It was similar to the sensation of stepping unexpectedly on oil or a banana peel—slipping and losing balance instantly without any control.
​This kind of tactile sensation means that if you attack with full force and your knees overextend forward even slightly, you easily lose your balance and fall forward purely by your own momentum.
​Master Yiao never demonstrated explosive power (发劲 - Fa Jin) to send people flying away, likely because it could easily lead students to lose sight of the core purpose of their training. Instead, he preferred to demonstrate the most direct and clear principle: Leading into Emptiness (引劲落空 - Yin Jin Luo Kong)—deflecting and neutralizing the opponent's incoming force so their attack misses its target through guidance.
​My initial training was to truly understand Zhuang Gong (桩功) or Zhan Zhuang (站桩). Standing in Zhan Zhuang begins with placing the feet parallel, roughly shoulder-width apart, bending the knees slightly, and centering the body weight over the middle of the feet. Tuck the tailbone in so that the spine aligns vertically without curving into an S-shape, and raise the hands to chest level as if holding a large ball, relaxing the entire body.
​When the body and muscles relax, the tension that used to unconsciously pull the shoulders and muscles upward releases. They settle down into their natural positions without unnecessary elevation. The body weight and force that were previously trapped in that upper tension release and sink downward, creating the state known as Song Chen (松沉 - Relaxed Sinking).
​The core purpose of Zhuang Gong is to establish correct body structure paired with deep relaxation. Many people mistakenly turn it into a competition to see who can stand the longest, but that is not what Tai Chi’s Zhuang Gong aims for.
​What Tai Chi Zhan Zhuang demands most is maintaining the state of Song or relaxation (松 - Song) while keeping proper anatomical alignment, allowing the body to adapt to staying in its most optimal and ready state.
​Biromechanically, proper posture with well-aligned structure enables the body to generate and bear force far more efficiently. When combined with muscle relaxation and using only the necessary effort, it allows us to utilize power with maximum efficiency.
​For example, when most people raise their arms toward the sky, they habituate raising their shoulders too. Similarly, when pushing or lifting heavy objects, people unconsciously tense and shrug their shoulders. Therefore, practicing Zhan Zhuang is an act of self-observation—checking that the body remains in proper alignment and scanning every muscle and joint for any hidden tension or stiffness.
​We must approach Zhan Zhuang practice with this continual internal scanning to build correct muscle memory. If we hold tension while standing in the post, we end up training stiffness to become even stiffer. Tai Chi calls this useless tension and unrefined force "Brute Force" or Zhuo Li (拙力).
​However, Tai Chi's practice of Song is never limp, collapsed, or weak. In movement or when executing any specific technique, the hands should not be lifeless or devoid of energy. Instead, we must discover a state of relaxed structure while maintaining a pose or moving. Since the depth of relaxation varies according to each practitioner's level, one must continuously refine and elevate their skill.
​My training consisted of practicing Zhan Zhuang to sustain this state of Song Chen as naturally and for as long as possible. Master Yiao would test my posture through pushing hands drills, using various angles and forces. I had to organize my balance effectively to absorb and handle the incoming force through relaxed sinking. If I failed to maintain Song Chen, I would easily lose my balance. To broaden my experience, Master Yiao would have different training partners rotate and test me.
​It took me six full months of this training before I passed the hurdle of Zhan Zhuang and was permitted to learn the actual Tai Chi form. Every single day, I trained with Master Yiao: standing in Zhan Zhuang for 45 minutes, followed by roughly an hour of pushing hands.
​Additional Note: "Root" (根 - Gen) in Tai Chi
​The concept of "Root" in Tai Chi does not mean tensing the legs to anchor oneself to the ground, nor does it mean forcefully driving weight downward to resist being pushed. Rather, true rooting emerges from the state of Song Chen (松沉)—releasing all tension in the upper body and allowing body weight, skeletal structure, and gravity to naturally sink into the feet at the Yong Quan point (涌泉 - Bubbling Spring).
​The root of Tai Chi is often compared to the "root of a willow tree"—firmly anchored into the earth, yet with branches and a crest that sway freely with the wind. When the upper body remains free of stiffness, the lower structure achieves maximum stability without forced effort. The deeper one can relax and sink the force into the root, the lighter, freer, and more adaptable the upper body becomes—embodying the principle of "Empty Above, Solid Below" (上虚下实 - Shang Xu Xia Shi). This allows us to receive, deflect, and issue force from the ground back into an opponent with peak efficiency.

สร้าง “ภูมิคุ้มกันชีวิต” ให้เด็กไทย ด้วยการเรียน “คาราเต้” ในโรงเรียน 🥋🇹🇭

​จะดีแค่ไหน... ถ้าโรงเรียนไม่ได้เป็นเพียงสถานที่ให้ความรู้ทางวิชาการ แต่เป็นพื้นที่ฝึกฝน “ภูมิคุ้มกันทางกาย จิตใจ และปัญญา” ให้กับเยาวชนไทย?
​การสนับสนุนให้ทุกโรงเรียนมีบทเรียน “คาราเต้” ไม่ใช่การสอนให้เด็กไปสู้กับใคร แต่เป็นการสร้างรากฐานชีวิตที่เข้มแข็งและยั่งยืน ผ่าน 3 หัวใจสำคัญ:

​1. 🛡️ เกราะคุ้มกันกายและใจ (Physical & Mental Strength)
​สุขภาพและพลานามัย: เสริมสร้างกล้ามเนื้อ ความยืดหยุ่น และระบบประสาทสัมผัส ให้ร่างกายเติบโตสมบูรณ์ตามวัย
​สมาธิและระเบียบวินัย: เริ่มต้นและจบลงด้วย "การคำนับ" (Rei) ปลูกฝังการเคารพผู้อื่น ฝึกความอดทน และการจดจ่อ ซึ่งช่วยส่งเสริมผลการเรียนในห้องเรียน
​ความเชื่อมั่นในตนเอง (Self-Esteem): การค่อยๆ พัฒนาจากสายขาวไปสู่สายต่างๆ สอนให้เด็กเห็นคุณค่าของความพยายามและความสำเร็จด้วยตัวเอง

​2. 🕊️ ทางออกของปัญหาการกลั่นแกล้งในโรงเรียน (Anti-Bullying)
​คาราเต้ช่วยแก้ปัญหา Bullying ได้ทั้งในมุมของ
"ผู้ถูกกระทำ" และ "ผู้กระทำ":

​สำหรับผู้ถูกกลั่นแกล้ง: ปรับภาษากาย (Body Language) ให้ดูมั่นใจ สง่างาม ไม่แสดงความอ่อนแอ จนตกเป็นเป้าหมายได้ยาก พร้อมทักษะการป้องกันตัวจริงเมื่อเกิดเหตุวิกฤต

​สำหรับผู้กลั่นแกล้ง: ช่วยให้เด็กได้ปลดปล่อยพลังงานในทางที่สร้างสรรค์ และการฝึกซ้อมต่อสู้ (Kumite) จะทำให้เข้าใจความเจ็บปวด เกิดความเห็นอกเห็นใจผู้อื่น (Empathy) และรู้จักยับยั้งชั่งใจ

​3. 🧠 ปรัชญาการวางตัวและการประเมินสถานการณ์ (Preventive Self-Defense)
​หัวใจที่แท้จริงของคาราเต้คือ "Karate ni Sente Nashi - คาราเต้ไม่มีการเปิดฉากโจมตีก่อน"
​การวางตัว: ฝึกการยืน การมอง และระยะห่างที่ปลอดภัย (Ma-ai) เพื่อไม่ให้ตกเป็นเป้าหมาย
​การมองสถานการณ์ (Situational Awareness): มีสติ สังเกตสิ่งแวดล้อมรอบตัว และคาดการณ์ความเสี่ยงก่อนเกิดเหตุ

​การเลี่ยงพื้นที่เสี่ยง: สอนให้เด็กฉลาดเลือก โดยการไม่พาตัวเองไปสู่สถานที่ เวลา หรือโอกาสที่สุ่มเสี่ยง เพราะ "ชัยชนะที่ดีที่สุด คือการไม่ต้องต่อสู้"
​การเรียนคาราเต้ในโรงเรียนจึงไม่ใช่เรื่องของการใช้กำลัง แต่คือการใช้ "สติและปัญญา" เป็นเกราะคุ้มกันชั้นแรก เพื่อให้เด็กไทยเติบโตอย่างปลอดภัย มีวินัย และพร้อมเผชิญหน้ากับทุกบททดสอบในชีวิตอย่างสง่างาม

​ร่วมกันสนับสนุนให้คาราเต้เป็นส่วนหนึ่งในหลักสูตรพัฒนาเยาวชนไทยกันครับ! ❤️🥋

​ #คาราเต้ไทย #ป้องกันตัว #หยุดการกลั่นแกล้ง #คาราเต้เพื่อการพัฒนาเยาวชน

เรื่องเก่าเล่าใหม่ EP.6 ไทเก็กตระกูลหยาง

​เนื่องจากการเรียนมหาวิทยาลัย การจัดเวลาที่ไม่เอื้ออำนวย รวมถึงเหตุปัจจัยหลายอย่าง ทำให้การเรียนมวยกับเหล่าซือนั้นจำเป็นต้องหยุดไปหลายปี
​ซึ่งเวลาช่วงนี้ เป็นช่วงที่การฝึกคาราเต้ของผมพัฒนาขึ้นมากจนสอบผ่านสายดำระดับ 1 ดั้ง, 2 ดั้ง และเป็นตัวแทนทีมชาติไทยไปแข่งขันรายการชิงแชมป์โลกของสำนักโชโตกันในปี 2006 ที่ประเทศออสเตรเลีย ซึ่งเรื่องราวของการฝึกคาราเต้นั้นจะเล่าแยกออกไปจากการฝึกมวยจีนในโอกาสต่อไป

​นอกจากการฝึกคาราเต้แล้ว ผมก็ไม่ได้ละเลยการฝึกมวยจีนของเหล่าซือแต่อย่างใด แต่จะเน้นฝึกเฉพาะไทเก็กตระกูลเฉิน, ถานถุ่ย, หมัดสิงอี้ห้าธาตุ, ไทเก็ก 24 ท่า, 42 ท่า และกระบี่ไทเก็ก 42 ท่า เท่านั้น และได้ศึกษาเพิ่มเติมกับอาจารย์มวยจีนชาวไทยอีกหลายท่านที่มีศักดิ์เป็นรุ่นพี่ (ซือเฮีย)

​จนกระทั่งประมาณปี 2007 ได้เรียนไทเก็กตระกูลหยางอย่างจริงจังกับอาจารย์เอี๋ยว ซึ่งท่านร่ำเรียนสายต่งอิงเจี๋ย และสายเจิ้งมั่นชิง

​ผมกับอาจารย์เอี๋ยวมีความคุ้นเคยกัน ถึงแม้จะไม่เคยพูดคุยกันจริงจัง แต่เนื่องจากเวลาผมเดินกลับบ้านหลังจากกลับจากการฝึกกับเหล่าซือ ก็จะต้องเดินผ่านสถานที่ฝึกของอาจารย์เอี๋ยว ซึ่งเมื่อผมต้องเดินผ่าน ผมก็จะแสดงความเคารพต่อท่านเนื่องจากท่านเป็นผู้ใหญ่ในวงการมวยจีนของไทย และมีหลายครั้งที่ผมต้องใช้สถานที่ข้างเคียงท่านในการฝึกซ้อม จึงทำให้ท่านและผมมีความคุ้นเคยกัน

​ในวันที่ผมเข้าไปปรึกษาและขอเรียนกับอาจารย์เอี๋ยว ท่านกล่าวชมผมอย่างมากถึงความเพียรพยายามในการฝึกฝน และท่านถามถึงความต้องการในการมาเรียนกับท่าน ว่าผมต้องการศึกษาต่อยอดสิ่งใด ผมจึงได้นำเรียนท่านว่า ผมต้องการศึกษาตระกูลหยางแบบเริ่มใหม่จากศูนย์ ให้อาจารย์กรุณาสอนแบบเริ่มต้นให้ใหม่ทั้งหมดเลย อาจารย์ท่านตอบกลับมาว่า "ดีๆ มีความตั้งใจดีมาก" และนัดแนะเวลาฝึกกับผม ก่อนที่จะเริ่มต้นเรียนในวันถัดไป

​ในวันถัดมา อาจารย์ท่านกล่าวกับผมว่า "เธอมีความรู้และเทคนิควิชาเยอะมาก มันเปรียบดั่งมีเงินเยอะ แต่ยังใช้เงินไม่เป็น" และได้อธิบายเพิ่มเติมถึงความสำคัญของความผ่อนจม (ซงเฉิน - 松沉 - sōng chén) และสาธิตโดยการให้ผมผลักมือกับท่านอย่างอิสระ และอธิบายถึงขั้นตอนต่อไปของการนำหลักการ เทคนิคของไทเก็กในการต่อสู้ป้องกันตัว โดยท่านอนุญาตให้ผมโจมตีใส่ท่านอย่างไรก็ได้

​ผมเองซึ่งในตอนนั้นอย่างน้อยก็เป็นระดับสายดำคาราเต้ ซึ่งมีความมั่นใจในฝีมือตนเองระดับหนึ่งที่จะไม่แพ้คนทั่วไปแน่นอน ผมได้สืบเท้าเข้าระยะชก และหาจังหวะชกใส่ใบหน้าอาจารย์ด้วยความเร็วในท่า Kizami-zuki (刻み突き - การสืบเท้าชกหมัดขวาหน้าแบบคาราเต้)
​แต่ไม่คาดคิด ในพริบตาที่หมัดกำลังจะเข้าถึงตัว หมัดกลับถูกปัดออกด้วยมือขวาในท่าเผิง (掤 - péng) และมือขวานั้นเองที่ตั้งขึ้น (จั้ววาน - 坐腕 - zuò wàn) จากการจมศอก (จุ้ยโจ่ว - 坠肘 - zhuì zhǒu) ส่งผลให้คางของผมกระแทกเข้าฝ่ามือของอาจารย์อย่างจัง พร้อมกันนั้นมือซ้ายอาจารย์อ้อมมาโอบหลังผม เมื่ออาจารย์ก้าวเท้าซ้ายมาด้านหน้า ผมจึงเสียหลักเพราะโดนท่าทุ่มของอาจารย์เต็มๆ

​ซึ่งท่าที่อาจารย์ใช้เป็นท่าอุ้มบอล (เป้าฉิว - 抱球 - bào qiú) และจั่วเผิง (左掤 - zuǒ péng - เผิงซ้าย) เป็นกระบวนท่าแรกของไทเก็กตระกูลหยางนั่นเอง

​Retelling Old Stories​ EP.6: Yang-Style Tai Chi
Due to my university schedule, time constraints, and several other factors, my Chinese martial arts training with Lao Shi had to be paused for several years.
During this period, my Karate training progressed significantly. I successfully passed my black belt tests for 1st Dan and 2nd Dan, and was selected to represent the Thai National Team at the JKA Shotokan World Championship in 2006 in Australia. (I will share the story of my Karate journey separately on another occasion.)
Despite focusing on Karate, I never neglected Lao Shi's Chinese martial arts instruction. Instead, I concentrated on specific forms: Chen-Style Tai Chi, Tan Tui, Xingyi Five Elements, Tai Chi 24 Form, 42 Form, and 42-Form Tai Chi Sword. I also pursued further study with several senior Thai Chinese martial arts instructors whom I respected as senior martial brothers (Shi Xiong).
Around 2007, I began studying Yang-Style Tai Chi in earnest under Master Yiew, who had mastered both the D**g Yingjie and Cheng Man-ch'ing lineages.
Master Yiew and I were familiar with each other, though we had never engaged in a deep conversation. On my walk home after training with Lao Shi, I always passed Master Yiew's practice area. Out of respect for him as a respected figure in Thailand's Chinese martial arts community, I would always bow to him in greeting. On several occasions, I also practiced in the area right next to his, which gradually built a natural sense of familiarity between us.
The day I approached Master Yiew to consult him and ask to study under his guidance, he warmly praised my dedication and perseverance in training. He then asked what I hoped to achieve by learning from him and what specific aspects I wished to build upon. I replied that I wanted to learn Yang-Style Tai Chi completely from scratch, asking him to kindly teach me right from zero. Master Yiew replied, "Good, good! You have great determination," and scheduled our training session for the following day.
When we met the next day, Master Yiew remarked, "You possess a wealth of knowledge and technical skills. It is like having a vast fortune, yet not knowing how to spend it."
He then explained the fundamental importance of sink and relaxation (松沉 - sōng chén), demonstrating the concept through open push hands with me. He further outlined how to apply Tai Chi principles and techniques for martial self-defense, inviting me to attack him using any method I chose.
At the time, holding at least a Karate black belt, I possessed enough confidence in my abilities to know I could stand my ground against any average opponent. Stepping into striking distance, I saw an opening and launched a high-speed strike toward Master Yiew's face using Kizami-zuki (刻み突き - a Karate lead-arm jabbing punch with a forward step).
Unexpectedly, the instant my punch reached his body, it was deflected by his right hand executing Peng (掤 - péng). Driven by a dropped elbow (坠肘 - zhuì zhǒu), his right wrist settled upward into Zuo Wan (坐腕 - zuò wān), causing my chin to collide directly with his palm. Simultaneously, his left hand swept around to hook my back. As he stepped forward with his left foot, I completely lost my balance under the full force of his throw.
The technique Master Yiew executed was Holding the Ball (抱球 - bào qiú) into Left Peng (左掤 - zuǒ péng)—the very first movement of Yang-Style Tai Chi.
____
​"This illustration is AI-generated. It may not accurately reflect the content and might contain technical inaccuracies."

ภาพประกอบสร้างจาก​ AI​ ซึ่งอาจไม่ตรงกับเนื้อหาและมีความไม่ถูกต้องของเทคนิค