ဖေ့စဘုတ် ရွာ

သတိရတယ်ဆိုတာ သံယောဇဉ်ရှိသူတွေဆီမှာပဲ ဖြစ်တတ်တာပါ။
တမ်းတမိတယ်ဆိုတာလည်း ရင်ထဲမှာ ချစ်ခြင်းရှိသူတွေဆီမှာပဲ ဖြစ်တတ်တာပါ။

မအားတဲ့ကြားကနေ အချိန်ပေးတယ်ဆိုတာ
အချိန်ပိုရှိလို့ မဟုတ်ပါဘူး—
မအားလည်း မအားတဲ့ကြားက ကိုယ့်အတွက် နေရာတစ်နေရာ ဖယ်ပေးထားလို့ပါ။

စာတစ်ကြောင်းပို့တာ၊ ဖုန်းတစ်ခေါက်ခေါ်တာဆိုတာလည်း
အားနေတဲ့အချိန်ကို ဖြုန်းတီးတာမဟုတ်ပါဘူး။
“မင်းကို ငါအလေးထားတယ်၊ မင်းဟာ ငါ့အတွက် အရေးကြီးတယ်”
ဆိုတာကို စကားလုံးမများဘဲ ပြသပေးနေတာပါ။

တကယ်တော့ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိလာတဲ့အခါ
အချိန်ဆိုတာ မရှိတာမဟုတ်ဘူး…
မအားတဲ့ကြားကတောင် ရှာပေးချင်လာတာပါ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့—
တန်ဖိုးထားတဲ့သူအတွက် အချိန်ဆိုတာ “မရှိဘူး” ဆိုတာထက်
“ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှာပေးမယ်” ဆိုတာက ပိုမှန်လို့ပါ။

#တန်ဖိုး
#ငါ့ကမ္ဘာလေး
#ငါအချစ်
#သံယောဇဥ်
#အလွမ်း
#သတိရ
#တမ်းတ

သံယောဇဉ်မရှိသူတစ်ယောက်အတွက်
သတိရခြင်းဆိုတာ မရှိနိုင်ပါဘူး။

မချစ်တော့တဲ့သူတစ်ယောက်အတွက်
တမ်းတခြင်းဆိုတာလည်း မဖြစ်နိုင်တော့ပါဘူး။

အလေးမထားတဲ့သူအတွက်တော့
မအားတဲ့ကြားက အချိန်ပေးဖို့ဆိုတာ မလိုအပ်ပါဘူး။

အရေးမကြီးတဲ့သူတစ်ယောက်အတွက်
စာတစ်ကြောင်းပို့ဖို့၊ ဖုန်းတစ်ခေါက်ခေါ်ဖို့တောင်
အချိန်ရှာပေးချင်စိတ် မရှိတတ်ပါဘူး။

တကယ်တော့…
လူတစ်ယောက်က မအားလို့ မဆက်သွယ်တာမဟုတ်ပါဘူး။
မဆက်သွယ်ချင်လို့သာ မအားတဲ့အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိနေတာပါ။

ကိုယ့်ကို တကယ်တန်ဖိုးထားတဲ့သူဆိုရင်
အချိန်မရှိတဲ့ကြားကတောင် အချိန်ရှာပေးပါလိမ့်မယ်။
ကိုယ့်ကို မလိုအပ်တော့တဲ့သူဆိုရင်တော့
အချိန်ရှိနေတဲ့ကြားကတောင် ကိုယ့်အတွက် အချိန်မရှိတော့ပါဘူး။

တစ်ခါတလေ နာကျင်စရာအကောင်းဆုံးအမှန်တရားက—
“မအားဘူး” ဆိုတဲ့စကားရဲ့နောက်မှာ
“မင်းအတွက် မအားချင်တော့ဘူး” ဆိုတဲ့အဓိပ္ပါယ်
ဝှက်ထားတတ်တာပါ။

#အချစ်စစ်
#ငါ့ကမ္ဘာလေး
#ငါ့အချစ်
#တမ်းတ
#လွမ်းဆွေး
#သံယောဇဥ်
#နာကျင်

သူ့အတွက်တော့...
ငါက မေ့လို့ရတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ။

ဒါပေမယ့်...
ငါ့အတွက်တော့ သူက မေ့လို့မရတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုဖြစ်ခဲ့တယ်။

သူ့ဆီက စာတစ်ကြောင်းဝင်လာရင် တစ်နေ့လုံး ပျော်ခဲ့ဖူးတယ်။
သူ့အသံတစ်ခွန်းကြားရဖို့ အချိန်တွေအများကြီး စောင့်ခဲ့ဖူးတယ်။
သူ့အပြုံးတစ်ပွင့်မြင်ရဖို့ ကိုယ့်နာကျင်မှုတွေကိုတောင် ဝှက်ထားခဲ့ဖူးတယ်။

ဒါပေမယ့်...
ငါ့ရှိနေခြင်း၊ မရှိနေခြင်းက သူ့ဘဝကို ဘာမှမပြောင်းလဲစေခဲ့ဘူး။

လူတစ်ယောက်ကို အရမ်းတန်ဖိုးထားတဲ့သူက နောက်ဆုံးမှာ တန်ဖိုးမရှိတဲ့သူ ဖြစ်သွားရတာ...
အဲဒီလောက် နာကျင်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဖူးဘူး။

ငါ့ရင်ထဲမှာတော့ သူက အရေးအကြီးဆုံး၊ အစားထိုးမရတဲ့ လူတစ်ယောက်ပါ။

ဒါပေမယ့်...
သူ့ရင်ထဲမှာတော့ ငါက ရှိလည်းရ၊ မရှိလည်းရတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်နေခဲ့တယ်။

အချစ်ဆိုတာ...
ကိုယ်ပေးသလောက် ပြန်ရမယ်လို့ မျှော်လင့်လို့မရဘူးဆိုတာ သိပါတယ်။
ဒါပေမယ့်...
ကိုယ်အသက်လောက် ချစ်ခဲ့တဲ့သူဆီက
"အရေးမပါတဲ့ လူတစ်ယောက်" လို့ သဘောထားခံရတဲ့ ခံစားချက်က...
နှလုံးသားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ကွဲအက်သွားစေတယ်။

တစ်ခါတလေ...
သူ့ကို မေ့ချင်တာ မဟုတ်ဘူး။
သူ့ကို အရမ်းအရေးထားခဲ့တဲ့ ကိုယ့်နှလုံးသားကိုပဲ ပြန်မသိချင်တော့တာ။

အဆုံးမှာတော့...
ငါနှလုံးသားက သူမှသူဖြစ်နေတော့ နာကျင်လျှက်နဲ့......