06/06/2023
Platin Abi"ye ithafen...
Kendisiyle 2004 yılında tanıştım. Fabrikaya uğradığım günlerde onunla selamlaşıyordum ama insan ilişkilerinde ikimiz de ağırdan alanlardandık. Bir süre bu böyle devam etti.
Bir gün fabrikada benden "ufak" bir yardım istedi. Bir sayfa A4 kağıdına basılı, fabrikadaki makinelerden birinin bakımı ile ilgili bir talimatname. Birkaç satırlık (ya da kelimelik) değişiklikler, bizim birlikte ilk çalışmamız oldu. O birkaç değişiklik için kaç sayfa çıktı aldık, kimsenin bakmayacağı milimetrelerle kaç kere oynadık hatırlamıyorum. Tek hatırladığım, o benim sabrımı test etti, ben ise onun "deliliğini"...
O gün biraz birbirimize "el ense" çektik, sonraki zamanlarda ise onun tabiriyle "boks" yaptık. Ne olursa olsun "boks" bitince ringden kolkola çıkmayı severdi. Ama kazanmak için çok sert yumruk atanlardandı. İş hayatında gördüğüm çalışması en zor insandı. Şimdi geriye dönüp baktığımda, iyi ki o yumrukları ondan yemişim diyorum. Bazen insan zorluk çekmeden kendini tanıyamıyor...
2005'te askerden döndüğümde bana ilk söylediği şey, "oğlum sana bilardo salonu açman için para da veririm, masa da veririm" oldu. O zaman cesaretim yoktu, böyle cömert bir teklife hazır değilmişim sanırım. O günden sonra da, çoğu zaman bana benim istediğimden fazlasını vermeye çalıştı. Beni benden iyi tanıyan birkaç kişiden biriydi. Aslına bakarsanız çevresindeki hemen hemen herkesi en iyi tanıyan insandı diyebilirim. Müthiş bir gözlemciydi. "İnsan sarrafı" tabirini hakeden nadir insanlardandı.
Dostları onun için çok değerliydi. Onun dostlar listesine yazıldıysanız, silinmeniz çok zordu. Mesafe gözetmeksizin, ya bir telefonla, ya gönderdiği biriyle, ya da yaptığı bir işle desteğini hissederdiniz. Ona bir yanlış yapmanız onun için geçici bir şeydi. Zamana bırakır, yaralar sarıldığında tekrar kaldığı yerden devam ederdi. Bazen sizi sizden çok düşünür, size gelebilecek zararları önlemeye çalışırdı. Onunla aramıza girmeye çalışan insanlardan nasıl sıyrıldığını görünce, dostluğu korumanın ne kadar zor olduğunu ondan öğrendim.
Tam bir işkolikti. Ama para kazanmak için çalışmıyordu. O A4 kağıdındaki talimatname gibi, amacı kimse farketmese bile herşeyi eksiksiz yapmaktı. Bunu yaparken de amacı hiçbir zaman ön planda olmak değildi. Sahneye her zaman başkalarını sürerdi. Ve onun sahnesi her zaman sadece "BİLARDO" oldu.
Onun hayatına baktığımda kendimi "Baba" filmini izler gibi hissediyorum. Ama bu filmin sadece son yarım saatine şahit oldum diyebilirim. Bu filmde oynayıp hala hayatta olan/olmayan, benden kıdemli birçok oyuncu büyüğüm varken, bu uzun yazı biraz ukalalık oldu, bunun da farkındayım. Ama aramızdan ayrıldığı günden beri içime oturan kelimeleri bir şekilde dökmek, bu kendini saklayan adamı anlatarak son görevimi yerine getirmek istedim. Dilerim onunla nice hikayeleri olan büyüklerim de birşeyler paylaşarak onu anarlar.
Son olarak, sevdiklerimle fotoğraf çektirmeyi, paylaşmayı bir türlü alışkanlık haline getiremedim. Bu zaafımın bu kadar canımı yakacağını hiç düşünmemiştim, çünkü elimde Platin Abi ile bir fotoğrafım sanırım hiç yok. Hayata öyle bir sarılırdı ki, onu anacağımız bu günlere geleceğimizi hiç düşünemedim. Evine duasına gittiğimizde gördüğüm, duvarda onun için yapılmış tabloyu sizlerle paylaşıyorum.
Bilardonun onun gibi daha nice "Baba"lar yetiştirmesi dileğiyle, herkese bilardo dolu günler...
09/12/2022