Beecome Through play

12/10/2026

Hierdie tyd van die jaar kan rof wees! Maatskappye hou jaareindfunksies, skole is besig met eindeksamens, sperdatums stapel op en almal probeer nog net alles klaarkry voor die jaar tot ’n einde kom.

Dit voel amper asof almal so ’n bietjie "on the edge" is. Daar is soveel om te doen, maar so min tyd. En iewers tussen alles wat ons moet doen, vergeet ons soms van onsself.

Verlede week, ná ’n lang, oorgestimuleerde dag, besluit ek om die tuin nat te maak. Ja, die plante het water nodig gehad, maar die waarheid is … ÉK het ook water nodig gehad.

Nie letterlik nie, maar op ’n ander vlak. Ek het iets nodig gehad wat my weer energie kon gee. Iets wat my kon help om tot rus te kom en die res van die week met ’n bietjie meer kapasiteit aan te pak.

En niks werk vir my beter as om gegrond te voel in die natuur nie.

Want soms het ons nie nóg ’n oplossing, nóg ’n taak of nóg iets op ons doenlysie nodig nie. Soms het ons net ’n oomblik nodig om asem te haal en weer by onsself uit te kom.

En dit laat my dink …
Wat help jóú wanneer jy oorgestimuleerd voel? En het jy al ooit gedink oor wat vir jou kind werk?

Net soos ons as volwassenes verskillende maniere het om te ontlaai en te herlaai, het ons kinders dit ook nodig. Die een kind het dalk stilte nodig, die ander een beweging, ’n drukkie, tyd buite of bloot ’n bietjie ruimte sonder nóg vrae en verwagtinge.

As ons verstaan wat ons eie liggame en emosies nodig het, kan ons ons kinders ook beter help om hulle s’n te verstaan.

Selfregulering begin dikwels by die klein oomblikke waarin ons leer wat ons nodig het om weer veilig, rustig en gebalanseerd te voel. 🐝

Vertel my: Wat is jou "go-to" wanneer jy voel alles raak net ’n bietjie te veel? En wat help jou kind?

10/10/2026

Sewe jaar gelede was ek in die Kaap, besig met ’n twee weke lange kursus wat uiteindelik een van die beste besluite van my lewe sou word.

’n Besluit om in myself te belê. Om iets vir myself te doen. En ’n besluit wat oor die jare soveel groei, nuwe geleenthede en betekenis in my lewe gebring het.

Mens besef nie altyd hoe ver jy gekom het nie, totdat ’n herinnering soos hierdie op kom. Dan kyk jy terug en besef hoeveel verander het, hoeveel jy geleer het en hoeveel lewens jy dalk onderweg kon aanraak.

Die kinders wie se lewens ek kon aanraak. Die wonderlike ouers met wie ek die voorreg gehad het om saam te werk. Die onderwysers wat my ondersteun het, en die onderwysers wat ek op my beurt kon ondersteun. Elke kind, elke gesprek en elke ervaring het deel geword van hierdie ongelooflike reis. 🐝💛

Vandag kyk ek terug met ’n hart vol dankbaarheid. Dankbaar dat ek daardie besluit geneem het. Dankbaar vir die mens en professionele persoon wat ek oor hierdie sewe jaar kon word. En dankbaar vir alles wat nog voorlê.

Sewe jaar van groei. Sewe jaar van leer. Sewe jaar van ’n verskil probeer maak.

Ek kan nie wag om te sien wat die volgende sewe jaar inhou nie! 🌱✨

28/09/2026

There’s a new helper in the playroom! Because after all the playing, exploring, creating, and occasionally making a spectacular mess… someone has to clean up! 😂
Meet our newest little helper, keeping the playroom fresh and ready for big feelings, and playful adventures.

24/09/2026

21/09/2026

Soms sien ons eers jare later wat van die saadjies word wat ons geplant het.

Laas maand was een van daardie oomblikke vir my. Op een dag het ek twee ouers, op twee verskillende tye, raakgeloop van kinders wat ek jare gelede in spelterapie gesien het.
Hulle het albei iets met my gedeel wat my diep geraak het. Hulle het my vertel hoe hulle kinders gegroei het. Hoe hulle verander het. Waar hulle vandag is. En hoe groot die verskil was wat hulle ná die spelterapie gesien het. En die mooiste deel? Hulle het vir my dankie kom sê. Ek het daar gestaan en gedink "Ek het nie eers geweet nie..." Want wanneer 'n kind jou praktyk verlaat, weet jy nie altyd hoe die storie uitspeel nie. Jy plant die saadjies...en dan hoop jy hulle sal groei.

Ons sien nie altyd die vrugte van ons werk nie. Ons weet nie altyd watter gesprek, watter oomblik van veiligheid of watter klein deurbraak jare later nog 'n verskil maak nie. En soms kry ons nooit 'n kans om te sien nie. Maar laas maand het ek dit wél gesien.

En toe gebeur iets wat die dag nóg meer spesiaal maak. Ek het iemand raakgeloop wat deel was van my begin. Net na lockdown het ek my praktyk begin deur 'n klein vertrek in 'n naskoolsentrum te huur. Die dame by wie ek 'n vertrek gehuur het, vra toe vir my: "Hoe gaan dit met jou praktyk?" En vir 'n oomblik moes ek terug kyk: na die klein vertrek, na die begin. Na al die jare van plant en versorg en aanhou. En ek kon met 'n dankbare hart sê "Dit het gegroei."

Van daardie klein vertrek in 'n naskoolsentrum, na 'n tuispraktyk én 'n spasie by 'n skool. En ek besef toe: ek het self ook gegroei.

Miskien is dit die ding van groei...ons is dikwels so besig om saadjies te plant, dat ons nie agterkom hoe groei dit nie. Tot iemand jou eendag laat stilstaan en sê: "Kyk hoe ver het jy gekom."

Hou aan plant.
Hou aan glo.
Hou aan opdaag.
Jy weet nooit wie se lewe jy raak nie.

31/08/2026

Vanoggend op pad werk toe stop ek by ’n robot. ’n Man loop verby my kar… en soos hy verby die karre stap, groet hy elke bestuurder. Met ’n groot glimlag op sy gesig. My eerste gedagte? “Ag nee… wat wil hierdie ou nou weer hê?”

Ek is so gewoond aan die gedagte dat mense iets wil hê of vra, ek het outomaties aanvaar hy gaan ook iets van my vra. Maar hy het nie...Hy het net gegroet...

Hy het verby my kar geloop, steeds met 'n groot glimlag, en aangestap na waarheen hy oppad was. En toe tref dit my. Ek het nie teruggegroet nie... Ek het nie eers terug gesmile nie! En skielik voel ek skuldig...

Nie omdat ek iets verkeerd gedoen het nie, maar omdat ek toe besef hoe maklik ons soms deur die lewe gaan, altyd gereed om onsself te beskerm. Ons verwag die slegte. Ons verwag dat iemand iets van ons wil hê. Ons is haastig. Ons is moeg. Ons is gestres.

En soms vergeet ons net om vriendelik te wees. Want wat kos dit regtig om iemand te groet? Wat kos dit om vir iemand te glimlag? Wat kos dit om vir iemand ’n mooi woordjie te sê, sommer net omdat ons kan?
Absoluut niks!

Inteendeel… dalk maak dit jóú dag ’n bietjie beter. Dalk maak dit iemand anders se dag ’n bietjie ligter.

Ons leef in ’n wêreld met soveel stres, griewe, bekommernisse en hartseer. Maar daar is ook plek vir die klein goed.
’n Glimlag.
’n Groet.
’n “Lekker dag verder.”
’n Surprise koppie koffie.
’n Klein verrassinkie op ’n kollega se lessenaar.
’n Boodskap aan iemand wat jy weet ’n moeilike dag het.

Sommer net....

So, my challenge vir jou vandag:
⭐️ Groet iemand wanneer jy in die ry staan en wag om vir jou brood te betaal.
⭐️ Glimlag vir 'n vreemdeling.
⭐️ Sê iets mooi vir iemand met wie jy min praat.
⭐️ Doen iets kleins wat iemand se dag kan ligter maak.

Want dalk is vriendelikheid nie altyd ’n groot gebaar nie. Dalk is dit net ’n glimlag by ’n robot.

En volgende keer… gaan ek terug glimlag.

24/08/2026

I recently listened to a podcast from Mel Robbins that stopped me in my tracks.
It spoke about something many of us quietly struggle with: Feeling guilty when we rest.
Parents keep going. Teachers keep going. People caring for their own parents keep going. Women especially can feel like we should just keep going: work, children, family, responsibilities… and then somewhere at the bottom of the list: ourselves.

But here’s the reminder I needed:
Caregivers need care too. And caring for yourself doesn’t have to mean booking a spa day or taking a whole weekend off.
Sometimes, it starts much smaller.
☕ Sit down and actually drink your coffee while it’s hot.
💧 Drink some water every hour.
🍎 Sit down and eat instead of eating while you work.
These little moments matter.

And maybe we need some new rules for ourselves…Not rules about how we should behave around other people. Rules that protect our own wellbeing.
✨ “I will take a lunch break.”
✨ “I will drink water during my busy day.”
✨ “I am allowed to say no when I have reached my limit.”
✨ “Rest is not something I have to earn.”
✨ “I will speak to myself with the same kindness I give to others.”

Because self-care isn't selfish.
And self-compassion isn't weakness.

In fact, our children are watching how we care for ourselves too.
When we prioritise healthy habits, take breaks and acknowledge that we have limits, we are modelling something incredibly important: You matter too.

And when life feels like there are a hundred things completely outside of your control, start with one small thing that is within your control. Because you cannot keep pouring from an empty cup.

11/08/2026

We all carry worries, but sometimes we carry worries that were never ours to hold.

A Huge Bag of Worries is a wonderful book for primary school children. It gently shows how worries can grow bigger the longer we keep them inside, and reminds children that they don't have to carry them alone.

A beautiful conversation starter for parents and teachers to help children name their worries and ask for support.