Goedbezig

🌿 Wat ik de laatste tijd steeds vaker merk...

Hoe ouder ik word, hoe minder ik geïnteresseerd ben in oefeningen die er mooi uitzien.
En hoe meer ik geïnteresseerd raak in bewegingen die iets veranderen.

Bewegingen die ruimte geven.
Die spanning helpen verminderen.
Die je adem weer wat vrijer maken.

Misschien is dat wel de mooiste evolutie die ik zelf heb mogen doormaken.
Minder bezig zijn met hoe een beweging eruitziet.

En meer met hoe ze aanvoelt. 🌿

🌿 Een gedachte van vandaag...

Het valt me op hoe vaak mensen zeggen:
"Na de vakantie ga ik wat beter voor mezelf zorgen."
Alsof september vanzelf meer rust brengt.

Maar wat als goed voor jezelf zorgen niet begint op een bepaalde datum?
Wat als het begint met één klein moment waarop je even luistert naar hoe het écht met je gaat?

Misschien is dat vandaag wel. 🌿

Een goede docent kent oefeningen.
Maar een sterke docent kijkt verder.
Die ziet wanneer iemand spanning vasthoudt.
Wanneer een beweging nog niet helemaal klopt.
Wanneer iemand harder probeert, terwijl zachter eigenlijk beter zou zijn.

Hoe langer ik met mensen werk, hoe meer ik besef dat dát de essentie is.
Niet de oefening.
Maar de mens die de oefening doet.

Daarom geef ik mijn Pilatesopleiding vandaag ook heel anders dan vroeger.
Niet in grote groepen.
Wel individueel of in heel kleine groepjes.

Met veel tijd.
Veel praktijk.
Veel vragen.

Want iemand opleiden betekent voor mij niet alleen leren lesgeven.
Het betekent vooral leren kijken.🌿

Heb je zelf de wens om ooit Pilatesdocent te worden, of voel je dat je als docent nog verder wil groeien?

Stuur me gerust een berichtje.
Ik vertel je graag meer over de mogelijkheden.

Goedbezig.be

🌿 Even stilstaan...
Op warme zomerdagen zoeken we vanzelf de schaduw op.
We drinken wat meer.
We doen het wat rustiger aan.
Eigenlijk luisteren we dan heel goed naar wat ons lichaam nodig heeft.

Jammer genoeg doen we dat vooral wanneer de hitte zichtbaar en voelbaar is.
Terwijl ons lichaam ook op andere dagen signalen geeft.
Vermoeidheid.
Onrust.
Spanning.
Een ademhaling die hoog blijft.

Misschien hoeven we niet alleen tijdens een hittegolf beter voor ons lichaam te zorgen. Misschien verdient het die aandacht elke dag.

Misschien is dit vandaag een mooi moment om even te luisteren. 🌿

Spanning wordt soms zo gewoon, dat we vergeten hoe ontspanning voelt!

Een nek die altijd wat vastzit.
Schouders die ongemerkt omhoog kruipen.
Kaken die gespannen zijn.
Een ademhaling die hoog blijft hangen.
Een rug die snel moe wordt.
Een hoofd dat blijft doorgaan.

Veel mensen wachten tot hun lichaam luid begint te roepen.
Maar meestal fluistert het al veel langer.

Spanning is niet altijd iets wat je meteen voelt.
Soms herken je het pas aan je houding.
Aan je adem.
Aan je vermoeidheid.
Aan hoe moeilijk je tot rust komt.

En precies daar begint bewustwording.

Niet door harder je best te doen.
Niet door jezelf te forceren.
Maar door opnieuw te leren luisteren naar wat je lichaam vertelt.

Waar hou je vast?
Waar mag het zachter?
Waar is er ruimte nodig?
Wat gebeurt er als je even niet moet presteren?

Ontspanning is geen luxe.
Het is iets wat je lichaam nodig heeft om te herstellen, te ademen en weer vrijer te bewegen.

Misschien is vandaag een goed moment om even stil te staan bij deze vraag:

"Ben ik echt ontspannen… of ben ik gewoon gewend geraakt aan mijn spanning?"🤍

Einde juni heeft altijd iets bijzonders.
Alsof veel mensen stilaan beginnen uitademen.
De agenda wordt wat leger.
De dagen worden wat langer.
Er komt wat meer licht en ruimte.

En toch merk ik hoe moeilijk dat soms kan zijn.
We verlangen naar rust, maar wanneer die rust er eindelijk is, weten we niet altijd meteen wat ermee te doen.
Misschien omdat we zo gewend zijn geraakt aan bezig zijn.
Aan plannen.
Aan zorgen.
Aan doorgaan.

Terwijl rust soms gewoon vraagt dat we even niets oplossen.
Alleen maar aanwezig zijn in wat er is. 🌿

Ik hoor het deze dagen vaak.
Nog even de laatste vergaderingen.
Nog even de rapporten.
Nog even dit.
Nog even dat.
En toch vraag ik me soms af hoeveel mensen al maanden aan het volhouden zijn.
Misschien hoeft rust niet te beginnen op de eerste vakantiedag.
Misschien begint rust op het moment dat we even stilstaan bij hoe het werkelijk met ons gaat. 🌿
Niet morgen.

Niet volgende week.

Gewoon vandaag. 🌿

De voorbije dagen merkte ik hoe een bepaalde gebeurtenis mij meer had geraakt dan ik aanvankelijk dacht.

Mijn hoofd bleef doorgaan. Mijn lichaam bleef alert. Alsof alles in mij op scherp stond.

En hoewel ik rationeel wist dat alles oké was, voelde mijn lichaam dat nog niet zo.

Pas toen ik bewust de tijd nam om terug te zakken in mijn lichaam, mijn ademhaling ruimte te geven en oefeningen te doen die het zenuwstelsel helpen reguleren, begon er iets te veranderen.

Vandaag voel ik weer rust.
Meer ruimte.
Alsof mijn lichaam opnieuw heeft begrepen dat het veilig is.

Het blijft me fascineren hoe we vaak proberen om spanning op te lossen vanuit ons hoofd, terwijl ons lichaam soms gewoon iets anders nodig heeft.

Niet méér doen.
Niet harder proberen.

Maar vertragen.
Voelen.
En opnieuw leren luisteren naar wat ons lichaam eigenlijk al die tijd probeert te vertellen. 🌿

Hoe praat jij tegen jezelf?

Een vreemde vraag misschien. Maar sta er eens even bij stil.

Wanneer iemand die je graag ziet een fout maakt, zeg je waarschijnlijk:
"Geeft niet."
"Iedereen maakt fouten."
"Volgende keer beter."

Maar wat zeg jij tegen jezelf wanneer je een fout maakt?

"Hoe dom kan ik zijn?"
"Ik doe ook nooit iets goed."
"Zie je wel, ik kan dit niet."

Opvallend, toch?

Vaak spreken we tegen onszelf op een manier die we nooit zouden gebruiken tegen iemand anders.

En toch luisteren we elke dag naar die stem.

Woorden hebben kracht. Niet alleen de woorden die je uitspreekt naar anderen, maar ook de woorden die je in stilte tegen jezelf herhaalt.

Ze kunnen je opbouwen.
Ze kunnen je moed geven.
Maar ze kunnen je ook klein houden.

Misschien hoef je niet altijd zachter te zijn voor jezelf.

Misschien hoef je gewoon eerlijk te zijn, zonder jezelf af te breken.

Dus de volgende keer dat je een fout maakt, probeer dan eens niet te denken:

"Wat is er mis met mij?"

Maar vraag jezelf:

"Wat kan ik hiervan leren?"

Een klein verschil in woorden.

Een wereld van verschil in hoe je verdergaat.

❤️

Het lichaam ontspant vaak niet omdat we “ons best doen”.

Maar omdat het eindelijk voelt
dat het even niet meer hoeft te vechten. ☀️